All Chapters of แม่สื่อด้ายแดงขององค์ชายห้า: Chapter 1 - Chapter 10

“กบฏ!? ท่านบอกว่าตระกูลเฉินของข้าก่อกบฏอย่างนั้นหรือ!?” เฉินอวี้หลาน หรือ เฉินฮองเฮาร้องถามเสียงสูงต่อหน้าฮ่องเต้จื่อซวน ผู้เป็นพระสวามีที่กำลังยืนกดสายตามองนางอยู่ตรงหน้าในขณะที่เฉินอวี้หลานประคองกอดร่างไร้วิญญาณของบิดา เฉินสงหยวน แม่ทัพใหญ่เฉินแห่งแคว้นต้าถังที่สละร่างกายเป็นโล่กำบัง ปกป้องนางจากห่าธนูที่ยิงเข้าใส่พวกนาง ข้าง ๆ นางนั้น ยังมีร่างของหวังจาวจวิน มารดาของนางที่แผ่นหลังเต็มไปด้วยลูกธนูไม่ต่างไปจากแผ่นหลังของบิดาฉากหลังของเฉินอวี้หลานคือจวนเจิ้นกั๋วกงแห่งตระกูลเฉินที่กำลังจัดงานแต่งงานให้กับเฉินอี้เฟย พี่ชายใหญ่สายตรงของนาง กับคู่หมั้นหมายอย่างเซี่ยหว่านอิ่ง บุตรสาวคนโตของราชครูเซี่ยงานเลี้ยงมงคลที่ประดับตกแต่งด้วยผ้าแดงและโคมไฟสีแดงสดที่เคยห้อยระย้าประดับประดาไปทั่วทางเดิน บัดนี้ ทั่วทั้งจวนกลับถูกปักประดับไปด้วยห่าธนูจากเหล่าองครักษ์เสื้อแพรของฮ่องเต้จื่อซวน…ฮ่องเต้จื่อซวน… หลงจื่อซวน อดีตองค์ชายรองที่ไม่เคยอยู่ในสายพระเนตรของฮ่องเต้เทียนฉี่ แต่เพราะนาง! บุตรสาวสายตรงเพียงคนเดียวของแม่ทัพใหญ่เฉิน!บุตรสาวคนดีที่มาคุกเข่าขอร้องบิดา เพื่อให้ยินยอมยกความดีความชอบทางการ

แอ๊ด...สิ้นประโยคคำถาม เสียงบานประตูไม้แกะสลักถูกผลักเข้ามาเบา ๆ ตามด้วยเสียงชายอาภรณ์เสียดสีกับพื้นพรม เฉินอวี้หลานที่ยืนอยู่กลางเรือน รีบหันไปมองที่หน้าประตูในทันใดสตรีวัยกลางคนผู้หนึ่งก้าวเข้ามาในห้อง นางสวมชุดผ้าไหมสีฟ้าอ่อนปักลวดลายดอกเหมยดูสะอาดตา ผมมวยที่เกล้าขึ้นอย่างประณีตประดับด้วยปิ่นหยกเรียบง่ายใบหน้าของนางงดงามละมุนละไม แม้จะมีร่องรอยของกาลเวลาอยู่ที่หางตาบ้าง ทว่าดวงตาคู่นั้นกลับเปี่ยมไปด้วยความเมตตาและรอยยิ้มจางประดับที่มุมปากใครกัน?‘ท่านแม่… โม่อวิ๋นหย่า…’เสียงประหลาดดังขึ้นมาในความคิดของเฉินอวี้หลานอีกหน ทำให้เฉินอวี้หลานสะดุ้งอีกครั้ง ใบหน้าหวานหันซ้ายหันขวาอีกครั้ง ก่อนจะหันกลับมามองหน้า ‘ท่านแม่’ คนใหม่ที่เดินตรงมาที่นาง โดยไร้ทีท่าประหลาดใจในเสียงปริศนาที่ได้ยินเช่นนี้ก็หมายความว่าเสียงเมื่อครู่... มีเพียงข้าเท่านั้นหรือที่ได้ยิน?เสียงเมื่อครู่บอกว่าข้าชื่ออะไรนะ? เฉินอวี้หลานกลอกตาไปมา‘เหวินจือเวย…’เสียงนั้นดังขึ้นในหัวของนางอีกครั้ง ดวงตากลมโตของเฉินอวี้หลานหรี่ลงอย่างครุ่นคิดดูท่าเสียงนี้... คงจะเป็นเสียงสวรรค์สินะ ที่ช่วยแนะนำสิ่งต่าง ๆ ในชีวิตใหม่ข

เฉินอวี้หลานหันหน้าไปมองตามเสียงเรียกจึงมองเห็นเหวินฮุ่ยเหอ ผู้เป็นบิดา ซึ่งเดินยิ้มกริ่มเข้ามาหา ในมือของเขาถือกล่องไม้จันทน์สีแดงชาดสลักลายพู่กันตวัดล้อมก้อนเมฆอันเป็นสัญลักษณ์ของร้านเครื่องเขียนเหวินโม่ไจ๋ คาดด้วยเส้นไหมทองดูหรูหราสมฐานะ“เวยเวย... นี่คือของขวัญที่เจ้าเตรียมไว้ให้คุณหนูเฉิน อย่าลืมเอาไปเสียเล่า” เหวินฮุ่ยเหอกล่าวพลางลูบฝากล่องกำมะหยี่อย่างภาคภูมิใจ แล้วยกมือขึ้นมาป้องปากกระซิบ “รู้หรือไม่ว่าของขวัญที่เจ้าตั้งใจเลือกให้คุณหนูเฉินนี้ มีขุนนางแย่งซื้อกันมากตั้งเท่าใด”“พอพวกเขารู้ว่าที่ร้านของเรามีพู่กันด้ามหยกขาว ขนส่วนคอของสุนัขจิ้งจอกหิมะก็แห่กันมาถาม เพราะมีเพียงสามด้ามในเมืองหลวงเท่านั้น ต่างก็ตั้งใจจะซื้อไปให้บุตรชายใช้เล่าเรียนในสำนักศึกษา เพื่อหวังเชิดหน้าชูหน้ากันทั้งนั้น!”เฉินอวี้หลานอมยิ้มเล็กน้อย ก่อนจะเอื้อมมือไปรับกล่องมาถือไว้ ทว่าในจังหวะที่ยื่นมือออกไปนั้นเอง ดวงตาของนางกลับสะดุดเข้ากับบางอย่างที่ผิดปกติแสงสว่างในร้านสะท้อนให้เห็นเส้นด้ายสีแดงสดใสประดุจเส้นไหมผูกเงื่อนตายอยู่ที่นิ้วก้อยของเหวินฮุ่ยเหอ โดยที่ปลายอีกด้านคือโคนนิ้วก้อยของโม่อวิ๋นหย่า“

“ถึงจวนเฉินต้าเจียงจวินแล้วขอรับ นายหญิง คุณหนู” เสียงสารถีดังขึ้นจากด้านนอกรถม้าสองแม่ลูกในรถม้าพยักหน้าให้สัญญาณแก่กัน เป็นโม่ซื่อที่ก้าวเท้าลงมาก่อน ตามด้วย ‘เหวินจือเวย’ ที่เดินลงมาแล้วส่งกล่องของขวัญให้รั่วอิ๋นถือไว้บรรยากาศของจวนเฉินต้าเจียงจวินในวันมงคลนี้ ได้จัดตกแต่งอย่างยิ่งใหญ่และสมเกียรติจวนแม่ทัพของแคว้นต้าถัง ตัวจวนหินศิลาถูกประดับประดาด้วยผ้าไหมสีแดงชาดทอดยาวตั้งแต่ซุ้มประตูหน้าไปจนถึงห้องโถงใหญ่โคมไฟทรงกลมลายพยัคฆ์คาบแก้วส่องแสงนวลตา กลิ่นอายของเหล้าหมักชั้นดีและอาหารรสเลิศอบอวลอยู่ในอากาศ ท่ามกลางเสียงดนตรีมโหรีที่ขับกล่อมระรื่นหูเหวินจือเวยเดินเข้ามาในจวนเฉินต้าเจียงจวินด้วยความรู้สึกที่แปลกแปร่ง สองตาสอดส่องมองบรรยากาศซ้ายขวาของจวนอย่างถวิลหาย้อนกลับมาสองปี จวนของข้ามิได้มีสิ่งใดแปรเปลี่ยนไปเลย... ในความทรงจำสุดท้ายของข้า จวนเจิ้นกั๋วกงก็กำลังจัดงานแต่งงานให้แก่พี่ใหญ่ ประดับผ้าไหมสีแดง อาหารเลิศรส และเสียงดนตรีขับกล่อมเฉกเช่นวันนี้มิต่างกัน...แต่ในความทรงจำของนาง ปลายทางสิ้นสุดของงานมงคลทั้งสองนั้น ช่างแตกต่างกันเหลือเกิน ในงานเลี้ยงฉลองการหมั้นหมายของนางกับห

“เหวินฮูหยิน คุณหนูเหวิน” เสียงเรียกจากด้านหลังดังขึ้น ทำให้โม่ซื่อรีบหันหลังมา พร้อมกับเอื้อมมือไปกระตุกแขนเสื้อของบุตรสาวให้หันกลับมาด้วยเช่นกัน“ซูฮูหยิน...” โม่ซื่อเรียกอีกฝ่ายเสียงสดใส “ข้าเพิ่งเห็นท่าน จึงได้ทักทายช้าไป”เหวินจือเวยที่เพิ่งได้สติจากการกระตุกแขนเสื้อของมารดาก็รีบหันกลับมาย่อกายทักทายฮูหยินตรงหน้าด้วยเช่นกัน‘ซูฮูหยิน ฮูหยินของหัวหน้าสำนักฮั่นหลิน...’ซูฮูหยินคลี่รอยยิ้มละไม “ข้าไม่มีสิ่งใดหรอก เพียงแต่จะแวะมาบอกว่าพู่กันขนจามรีคัดพิเศษที่ข้าซื้อไปให้บุตรชายเมื่อเดือนก่อน เขาชมไม่ขาดปากเลยว่าเขียนได้ดีนัก เขาสามารถเขียนฎีกาได้อย่างต่อเนื่องไม่ขาดสายจนได้รับคำชมจากหัวหน้ากองงานเชียวล่ะ”“เป็นความชอบของใต้เท้าน้อยเองเจ้าค่ะ ที่ขยันหมั่นเพียร ร้านเครื่องเขียนเหวินโม่ไจ๋ของเราเพียงแต่มอบเครื่องเขียนที่คู่ควรให้เท่านั้น” โม่ซื่อตอบอย่างนอบน้อม“ปากหวานเสียจริง” ซูฮูหยินหัวเราะอย่างถูกใจ “แล้วนี่ที่ร้านมีอะไรใหม่ ๆ บ้างหรือไม่? หากมีสิ่งใดที่แปลกตา ช่วยให้การเขียนของบุตรชายของข้าดีขึ้นอีก ข้าจะได้รีบไปจับจองเป็นเจ้าของ”คำถามนั้นดึงดูดความสนใจของคุณหนูอีกสองสามคนที่ยืนอ