ตอนที่ 1

“ว๊ายย ตายแล้ว คุณคะ! คุณ!”

เสียงร้องเรียกบวกกับแรงเขย่าที่ต้นแขนส่งผลให้กายแกร่งที่นั่งคอพับคออ่อน พิงชักโครกในห้องน้ำหญิงมากว่าครึ่งชั่วโมงมีการขยับไหว ค่อย ๆ ปรือตาขึ้นมามองเจ้าของเงาที่ยืนค้ำอยู่ด้านบนด้วยท่าทางสะลึมสะลือ

แต่แล้วไม่กี่วินาทีต่อมาใบหน้าบิดเบี้ยวเหยเก หลุดอุทานเสียงหลงเมื่อความเจ็บตรงเข้าโจมตีศีรษะด้านขวาทันทีที่เขาได้สติ

เชี้ย! อะไรวะ

กรกันต์นิ่วหน้า สบถหยาบคายในใจมากมาย ครุ่นคิดถึงสาเหตุของความเจ็บปวดครู่หนึ่งภาพจำต่าง ๆ ก็ไหลย้อนกลับเข้ามาในหัวเป็นฉาก ๆ

ไล่มาตั้งแต่เขาถลาเข้าในห้องน้ำแห่งนี้หลังได้ยินเสียงร้องขอความช่วยเหลือ ถูกนกต่อตัวน้อยล่อลวงด้วยรสจูบ แล้วจบลงที่การตลบหลังเขาจนหงายหลัง สลบเหมือด

ฮึ้ย ยัยเด็กนั่น แสบนัก!

เขาซี๊ดปากครางเบา ๆ พลางตะเกียกตะกายลุกขึ้นจากพื้นเปียกชื้น

“ไหวหรือเปล่าจ๊ะ มาจ้ะป้าช่วย”

“อา...”

อึกอักด้วยอยากหยัดยืนด้วยตัวเอง ทว่าร่างกายก็ดันไม่เป็นใจเอาเสียเลย

ไหนจะศีรษะที่ปวดหนึบ ไหนจะท่อนขาทั้งสองข้างที่อ่อนแรงเพราะคดงอในท่าเดิมอยู่นาน เขาจึงซวนเซอยู่หลายหนจนเกือบได้แผลเพิ่ม

สุดท้ายจึงจำใจต้องยอมรับความช่วยเหลืออย่างเลี่ยงไม่ได้

“ขอบคุณครับ”

กรกันต์อ้อมแอ้มขอบคุณเสียงแผ่ว ข้างแก้มสากแดงระเรื่อจาง ๆ ด้วยความกระดากอายที่เป็นผู้ชายตัวโตอกสามศอก แต่กลับต้องให้แม่บ้านหน้าตาใจดีที่มีอายุคราวแม่เข้ามาช่วยประคอง

 ทุเรศทุรังฉิบหาย!

เหม่อมองสภาพอันน่าอเนจอนาถใจของตัวเองผ่านกระจกเงาแล้วส่ายหน้าเบา ๆ จัดการชำระล้างคราบเลือดที่เปรอะใบหน้ากว่าครึ่งซีกโดยมีสายตาของแม่บ้านประจำคลับคอยมองตามอยู่ห่าง ๆ อย่างห่วง ๆ

ไม่กี่อึดใจใบหน้าหน้าหล่อเหลาก็กลับมาขาวสะอาดดังเดิม เขาหยุดสำรวจบาดแผลบริเวณเหนือกกหูและโคนผมด้านหน้าที่บัดนี้มีเพียงเลือดซึมแวบหนึ่ง ก่อนจะเอื้อมมือไปรับผ้าขนหนูผืนเล็กมากดซับหยาดน้ำตามแนวกรามและปลายคาง

“ท่าทางจะเจ็บหนักเลยนะนั่น เดินออกไปไหวไหมพ่อคุณ”

“ไหวครับ ผมต้องขอบคุณป้าอีกครั้งนะครับ ถ้าไม่ได้ป้าผมคงได้นอนในนั้นถึงเช้า”

กรกันต์กล่าวขอบคุณแล้วพนมมือไหว้อย่างคนมีมารยาท ทว่าพอนึกถึงใบหน้าสะสวยของตัวการที่ทำให้เขาต้องตกอยู่ในสภาพนี้ กรามแกร่งก็ขบแน่น กัดฟันกรอด ๆ ในใจเต็มไปด้วยคำก่นด่า

หนอย หลอกล่อให้เขามาติดกับถึงในห้องน้ำหญิงแต่พอถูกจับได้ก็เล่นงานซะได้เลือด แถมยังทิ้งให้เขานอนกอดชักโครก เลือดอาบหน้าอย่างน่าเวทนาอีก คอยดูเถอะ! จับได้เมื่อไหร่จะถลกกระโปรงแล้วฟาดก้นแรง ๆ จนร้องไม่ออกเลย!!

“อุ้ย ไม่เป็นไร ๆ ไม่ต้องถึงกับไหว้ป้าหรอกจ้ะ ต้องขอบคุณยัยหนูคนที่วิ่งไปบอกป้าว่ามีคนล้มในห้องน้ำมากกว่า ไม่งั้นป้าก็คงไม่รู้หรอกจ้ะเพราะอีกตั้งชั่วโมงกว่าจะถึงรอบเข้ามาทำความสะอาด”

“ถึงยังไงก็ต้องขอบคุณป้าอยู่ดีครับ”

“จ้ะ จ้ะ ว่าแต่ไหวแน่นะ ให้ป้าเรียกรถพยาบาลให้ไหม เลือดออกเยอะอยู่นา”

“เดี๋ยวผมนั่งรถไปโรงพยาบาลเองดีกว่าครับ”

“งั้นก็ไปดีมาดีนะ หายไวๆ ล่ะ”

แม้จะแปลกใจไม่น้อยที่ชายหนุ่มไม่ได้มีท่าทีเมามาย มิหนำซ้ำเนื้อตัวยังค่อนข้างสะอาดสะอ้าน ไม่มีกลิ่นฉุนของแอลกอฮอล์เลยสักนิด แต่กลับลื่นล้มจนได้แผลใหญ่

ครั้นจะซักไซ้ก็เพราะไม่ใช่ธุระกงการใด ๆ ของเธอ อวยพรเสร็จเธอก็ตั้งท่าจะก้มลงนั่งทำหน้าที่ของตนต่อ พลันสองมือที่ถืออุปกรณ์ก็ชะงักเมื่อสายตาสะดุดเข้าบางอย่างที่หล่นอยู่บริเวณซอกหลืบ บนพื้นของห้องที่เกิดเหตุ 

“คุณ ๆ เดี๋ยวก่อน ...คุณทำโทรศัพท์ร่วงจ้ะ”

สองเท้าที่กำลังจะก้าวออกจากห้องน้ำชะงัก คิ้วหนาเลิกขึ้นเล็กน้อย แววตาประหลาดใจขณะเอื้อมมือไปรับ เนื่องจากปกติแล้วเขามักเก็บอุปกรณ์สื่อสารไว้อย่างดิบดี

กระนั้นกรกันต์ก็ทำเพียงยิ้มขอบคุณ ยกมือขึ้นประคองศีรษะที่เริ่มปวดหนึบแล้วหมุนตัวเดินจากมา

ครืดครืด ครืดครืด

แรงสั่นเตือนดึงให้สองเท้าใหญ่ชะลอความเร็วลงพลางเลื่อนมือลงไปลูบคลำกระเป๋ากางเกง ดึงโทรศัพท์หรูที่เพิ่งถอยมาเมื่ออาทิตย์ก่อนออกมา

สายตาคมกริบปรายมองชื่อที่ปรากฏเพียงนิดก่อนจรดปลายนิ้วลงรับสายเมื่อพบว่าอีกฝ่ายเป็นคนที่เขากำลังตามหาอยู่พอดิบพอดี