MasukShare
บทที่ 7
Bab terbaru
แยกห้องนอนสามปี พอฉันย้ายออกคุณสามีดันร้อนรน บทที่ 14
ฉันยืนอยู่ตรงหน้าประตูตึก หันหลังกลับไปมองเขาเขาเปียกโชกไปทั้งตัว ผมเผ้าแนบติดหน้าผาก เสื้อเชิ้ตแนบสนิทลำตัว หนาวจนริมฝีปากสั่นและเริ่มออกสีม่วงแต่เขาก็ยังคงยิ้มอยู่ยิ้มแบบระมัดระวังและพยายามเอาอกเอาใจ"ลู่สือเยี่ยน คุณจะเอายังไงกันแน่""ผมอยากเลี้ยงข้าวคุณสักมื้อ แค่มื้อเดียว ผมเสร็จแล้วก็จะไป ไม่มาตามตื๊อคุณอีก"ฉันจ้องมองเขาอยู่นานมาก"คุณพูดคำไหนคำนั้นใช่ไหม""คำไหนคำนั้น"ฉันเงียบไปแป๊บเดียว แล้วถอนหายใจออกมา"ตกลง แค่มื้อเดียว"เขาตาเป็นประกายเล็กน้อย วินาทีนั้น ดูเหมือนเขาจะได้รับของขวัญที่ดีที่สุดในโลก"ดีเลย! คุณอยากกินอะไร ผมรู้ว่าแถวนี้มีอยู่ร้านหนึ่ง...""อะไรก็ได้ คุณเลือกเลย"เขาเลือกร้านอาหารญี่ปุ่นบรรยากาศเงียบสงบแถวนั้นร้านหนึ่งแสงไฟในร้านอบอุ่นมาก ในห้องส่วนตัวแบบเสื่อทาทามิมีแค่พวกเราสองคนเขานั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม สายตาไม่เคยละไปจากฉันเลย"คุณผอมลงนะ" เขาว่า"ไม่ได้ผอมลง""ผอมลงสิ เมื่อก่อนหน้าคุณยังมีแก้มบ้าง ตอนนี้คางแหลมแล้ว""ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับคุณ"เขาเงียบไปครู่เดียว แล้วพยักหน้า"จริงด้วย ไม่ได้เกี่ยวกับผม"หลังจากอาหารมาเสิร์ฟ เขา
แยกห้องนอนสามปี พอฉันย้ายออกคุณสามีดันร้อนรน บทที่ 13
ตอนที่ฉันเดินออกจากร้านกาแฟ ได้ยินเสียงเก้าอี้ดังก๊องแก๊งดังขึ้นข้างหลัง เขาตามออกมาแล้ว"เสิ่นเจาหนิง!"ฉันไม่ได้หันกลับไป แต่เร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้นเขาพุ่งเข้ามาขวางอยู่ตรงหน้าฉัน"คุณพูดถูก" เขาพูดพลางหอบหายใจ "ผมไม่ชินกับการสูญเสียจริง ๆ นั่นแหละ แต่นั่นไม่ใช่ประเด็นสำคัญ ประเด็นคือผมเพิ่งค้นพบว่า เรื่องที่โง่เง่าที่สุดในชีวิตที่ผมเคยทำ ไม่ใช่การแต่งงานกับคุณ แต่เป็นการไม่รู้จักรักษาคุณไว้ให้ดี รั่วเซิงคือรักแรกของผม ผมเคยคิดว่าผมรักเธอ แต่หลังจากอยู่กับคุณมาสามปี ผมถึงได้แยกแยะออก ว่าคนที่ผมชอบจริง ๆ คือคุณต่างหาก ผมชอบที่ทุกวันตอนกลับบ้านมาเห็นคุณกำลังวุ่นวายอยู่ในครัว ชินกับการที่คุณช่วยจัดระเบียบห้องแต่งตัวให้ ชินกับการที่คุณเปิดไฟในห้องรับแขกทิ้งไว้ เรื่องพวกนี้รั่วเซิงทำได้ไม่ดีสักอย่าง ไม่ใช่เพราะเธอทำไม่เป็น แต่เป็นเพราะเธอไม่ใช่คุณ"ตอนที่ฉันกำลังมองเขา จู่ ๆ ก็รู้สึกเหนื่อยมาก"ลู่สือเยี่ยน คุณเคยคิดบ้างไหม ว่าไอ้ความคุ้นชินที่คุณพูดมาเนี่ย สำหรับฉันแล้วมันคืออะไร"เขาไม่ได้พูดอะไร"มันคือความโดดเดี่ยวสามปี มันคือการรอคอยสามปี มันคือการปลอบใจตัวเองสามปี ค
แยกห้องนอนสามปี พอฉันย้ายออกคุณสามีดันร้อนรน บทที่ 12
ฉันสูดหายใจลึกเฮือกหนึ่ง จากนั้นใช้อีกมือหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กดตัวเลขสามตัวต่อหน้าต่อตาเขาเบอร์แจ้งเหตุด่วน 110 พอเขาเห็นตัวเลขบนหน้าจอ นิ้วมือก็ค่อย ๆ คลายออกฉันปิดประตูใส่หน้าเขาหลังจากปิดประตูแล้ว ฉันเอนหลังพิงบานประตู หัวใจเต้นแรงมากฉันได้ยินว่าด้านนอกประตูเงียบไปนานมาก จากนั้นก็มีเสียงถอนหายใจเบา ๆ เฮือกหนึ่งดังขึ้นเสียงฝีเท้าค่อย ๆ ไกลออกไปฉันเดินไปที่หน้าต่าง เลิกผ้าม่านขึ้นมุมหนึ่งเพื่อมองออกไปข้างนอกลู่สือเยี่ยนยืนอยู่ข้างแปลงดอกไม้ใต้ตึก เงยหน้าขึ้นมองหน้าต่างห้องของฉันเขายืนอยู่ตรงนั้นนานมาก ประมาณสิบกว่านาทีได้จากนั้นเขาก็ควักซองบุหรี่ออกจากกระเป๋า ดึงออกมาหนึ่งมวนแล้วจุดไฟควันบุหรี่จางหายไปท่ามกลางแสงแดดยามเช้า เงาร่างของเขาดูโดดเดี่ยวเป็นพิเศษในที่สุดเขาก็จี้ดับบุหรี่ แล้วหันหลังเดินจากไปแผ่นหลังที่เดินจากไปดูอ้างว้างโดดเดี่ยวเหมือนถูกใครสักคนทอดทิ้งฉันดึงผ้าม่านปิด แล้วกลับไปนอนลงบนเตียงแต่ไม่ว่าจะทำยังไงก็ข่มตาหลับไม่ได้อีกแล้วฉันนึกว่าหลังจากวันนั้น ลู่สือเยี่ยนจะยอมหยุดแต่ฉันประเมินความยึดติดของฝั่งผู้ชายต่ำไปในวันต่อ ๆ มา เขาเริ่มปร
แยกห้องนอนสามปี พอฉันย้ายออกคุณสามีดันร้อนรน บทที่ 11
ฉันกำโทรศัพท์ไว้ นิ่งเงียบไปนานมาก"ลู่สือเยี่ยน" ฉันเอ่ยปาก น้ำเสียงราบเรียบมาก "คุณรู้ไหมว่าสิ่งที่คุณพูดตอนนี้มันน่าขำขนาดไหน""ผมรู้สิ""คืนวันแต่งงานคุณบอกฉันว่า ชาตินี้คุณไม่มีวันรักฉัน ให้ฉันเป็นคุณนายลู่อยู่อย่างเจียมตัว อย่าหวังว่าคุณจะแตะต้องตัวฉัน ตลอดสามปี คุณไปฉลองทุกเทศกาลกับซ่งรั่วเซิง ฉันไข้ขึ้น 39.5 องศา คุณยืนมองอยู่ที่หน้าประตูแวบเดียวแล้วก็เดินจากไป ฉันทำอาหารเต็มโต๊ะรอคุณกลับบ้าน คุณกลับพาเธอมาด้วยแล้วบอกว่าจะออกไปกินข้างนอก คุณรู้ไหมว่าวันนั้นเป็นวันอะไร""วันอะไร""มันคือวันครบรอบแต่งงานของเรา"ปลายสายเงียบไปนานมากฉันได้ยินเสียงหายใจที่เริ่มแรงขึ้นของเขา เหมือนกับกำลังสะกดข่มอะไรบางอย่างไว้"เจาหนิง...""อย่ามาเรียกชื่อฉัน"ฉันพูดขัดเขา"ตอนนั้นคุณพูดถูก การแต่งงานนี้ต่างฝ่ายต่างได้ประโยชน์ ตอนนี้เรื่องจบแล้ว ก็ต่างคนต่างไป คุณแต่งงานแล้ว ซ่งรั่วเซิงคือคนที่คุณเลือกเอง ก็ใช้ชีวิตของคุณให้ดีเถอะ อย่ามาหาฉันอีก"ฉันกดวางสาย แล้วบล็อกเขาไปคืนนั้นฉันนอนไม่หลับไม่ใช่เพราะเสียใจ แต่เป็นเพราะแค้น ความเย็นชาและการเมินเฉยตลอดสามปี ตอนนี้แค่คำว่าอยา
แยกห้องนอนสามปี พอฉันย้ายออกคุณสามีดันร้อนรน บทที่ 10
หลังจากส่งข้อความนี้เสร็จ ฉันก็คว่ำโทรศัพท์ไว้บนโต๊ะชา แล้วดูหนังของฉันต่อแต่ข้อความของลู่สือเยี่ยนก็ส่งมาถี่ขึ้นเรื่อย ๆบางครั้งส่งมาตอนดึกมาก บางครั้งก็ส่งมาตอนเช้ามืดเนื้อหาก็เริ่มแปลกขึ้นเรื่อย ๆ[วันนี้ทำโอทีจนดึกมาก ตอนกลับถึงบ้านอยากจะพูดว่า 'กลับมาแล้วนะ' เพราะความเคยชิน แต่ในบ้านดันไม่มีใครเลย][เมื่อก่อนตอนที่คุณอยู่ ไฟห้องรับแขกจะเปิดสว่างไว้ตลอด][วันนี้เดินผ่านร้านเค้กร้านนั้น นึกขึ้นได้ว่าเมื่อก่อนคุณเองก็เหมือนจะชอบกินของหวาน]ฉันทนมาหลายวัน ในที่สุดก็ตอบกลับไปประโยคหนึ่ง[ลู่สือเยี่ยน คุณแต่งงานแล้วนะ มีอะไรก็ไปคุยกับภรรยาของคุณเถอะ]ฝั่งนั้นเงียบหายไปหนึ่งวันเต็ม ๆจากนั้นก็ส่งข้อความยาวเหยียดข้อความหนึ่งมา[เสิ่นเจาหนิง ผมไม่รู้ว่าตัวเองเป็นอะไรไป หลังจากแต่งงานกับรั่วเซิง ผมรู้สึกว่ามีบางไม่ถูกต้องอยู่เสมอ ผมเริ่มสังเกตเห็นเรื่องบางเรื่องที่ไม่เคยสังเกตมาก่อน อย่างเช่น เมื่อก่อนคุณจะเปิดไฟทิ้งไว้ในห้องรับแขกดวงหนึ่งทุกคืน รอให้ผมกลับมาก่อนค่อยปิด อย่างเช่น ทุกครั้งที่คุณรินน้ำให้ผมจะเป็นน้ำอุ่น คุณเคยบอกว่าน้ำที่ร้อนเกินไปจะทำร้ายกระเพาะอย่างเ
แยกห้องนอนสามปี พอฉันย้ายออกคุณสามีดันร้อนรน บทที่ 9
ฉันจ้องมองการ์ดเชิญใบนี้แล้วเหม่อไปหลายวินาทีจากนั้นก็หัวเราะออกมาเร็วจริง ๆพึ่งหย่ากันได้แค่ครึ่งเดือน การ์ดเชิญก็พิมพ์เสร็จเรียบร้อยแล้วสงสัยจะเตรียมการไว้นานแล้ว แค่รอให้ก้างขวางคออย่างฉันสละตำแหน่งให้เท่านั้นเองฉันพลิกดูการ์ดเชิญ ด้านหลังพิมพ์ตัวอักษรเล็ก ๆ ไว้แถวหนึ่ง [ร่วมเป็นสักขีพยานในความรักของเรา ร่วมแบ่งปันความสุขของเราความรักความสุขสองคำนี้พอพูดออกมาจากปากลู่สือเยี่ยน ฟังยังไงก็รู้สึกว่าประชดประชันฉันวางการ์ดเชิญไว้บนโต๊ะชา เอนหลังพิงโซฟาและครุ่นคิดอยู่นานไปหรือไม่ไปดี?ตามหลักแล้ว ฉันควรจะไปถ้าไม่ไปจะดูเหมือนฉันยังตัดใจไม่ได้ แต่ถ้าไปก็จะดูเป็นคนใจกว้างแต่พูดตามตรง ฉันไม่ได้สนใจงานแต่งงานของพวกเขาสองคนเลยสักนิดฉันหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา ส่งข้อความหาลู่สือเยี่ยน[ได้รับการ์ดเชิญแล้วนะคะ ยินดีด้วยค่ะ]ครั้งนี้เขากลับตอบกลับมาไวมาก[คุณจะมาไหม][ไม่แน่ใจ ดูตารางเวลาอีกที]ฝั่งนั้นขึ้นสถานะกำลังพิมพ์ กะพริบอยู่นานทีเดียว สุดท้ายก็ส่งมาแค่ว่า[หวังว่าคุณจะมา]ฉันไม่ได้ตอบกลับอีกพอถึงวันที่ 18 ตุลาคม สุดท้ายฉันก็ไม่ได้ไปไม่ใช่เพราะยังตัดใ
Anda juga akan menyukai
ชีวิตที่เคยวาดกรอบเพราะคุณ
หลินเซี่ย10.4K Dibacaรักร้ายกัดกินใจ
อันเยว่19.6K Dibacaการพบกันอีกครั้งดั่งสายฝนที่ยาวนาน
เจ้าตัวแสบ6.1K Dibacaสิบสองปีที่สายลมพัดผ่าน
ไม่ได้ฝันกลางวัน6.7K Dibacaสุดทางรักครั้งที่ 99
หนุ่มใส เฟ่ยหยางหยาง2.8K Dibacaเก็บรักไว้ในความฝัน
เหมิงเหมิง2.9K Dibacaเมื่อรักเก่าจางหาย วันใหม่จึงเริ่มต้น
อาจิ้งชอบกินผักชี5.1K Dibacaเมื่อเกล็ดน้ำแข็งเริ่มละลาย
ลีร่า1.2K Dibaca
