แยกห้องนอนสามปี พอฉันย้ายออกคุณสามีดันร้อนรน

ฉันนั่งอยู่ในห้องหนังสือ นำสัญญาหย่าขึ้นมาอ่านทบทวนตั้งแต่ต้นจนจบอีกรอบหนึ่ง

ตัวอักษรสีดำบนกระดาษขาว เขียนละเอียดไว้ชัดเจน

ในส่วนของการแบ่งทรัพย์สิน ฉันไม่ได้เรียกร้องอะไรทั้งนั้น

บ้านก่อนแต่งงานหลังนี้เป็นของเขา รถเป็นของเขา หุ้นของบริษัทก็ไม่ได้เกี่ยวข้องกับฉันเลยสักนิด

สิ่งที่ฉันต้องการนำติดตัวไปมีแค่เงินเก็บของตัวเอง

ฉันเซ็นชื่อตัวเองลงในหนังสือสัญญา

เสิ่นเจาหนิง

เมื่อสามปีก่อนฉันยังหวังอยู่เต็มหัวใจ ว่าแม้การแต่งงานครั้งนี้จะเริ่มต้นจากผลประโยชน์ แต่บางทีอาจจะบริหารความสัมพันธ์ได้ดีก็ได้

ตอนนั้นฉันมันโง่จริง ๆ

ฉันนำสัญญาใส่ลงในซองเอกสาร แล้ววางไว้บนโต๊ะชา

จากนั้นก็หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา แตะเปิดช่องแชทระหว่างฉันกับเขา

"วันนี้กลับเร็วหน่อยนะ มีเรื่องอยากจะคุยด้วยหน่อย"

หลังจากผ่านไปประมาณสองนาที ข้างรูปโปรไฟล์นั้นก็เด้งข้อความขึ้นมาคำหนึ่ง

"อืม"

ฉันปิดหน้าจอโทรศัพท์ แล้วโยนมันไว้บนโซฟา

ฉันหันหลังเดินเข้าห้องครัวไปรินน้ำให้ตัวเองแก้วหนึ่ง

ห้องครัวกว้างขวาง ตู้เย็นเป็นแบบบานเปิดคู่ เตาอบแบบบิวท์อิน เครื่องครัวนำเข้าจากเยอรมนี ทุกอย่างจัดวางไว้เป็นระเบียบเรียบร้อย

แต่ฉันใช้งานมันน้อยมาก

ช่วงที่เพิ่งแต่งงานใหม่ ๆ ฉันเคยลองทำอาหารอยู่สองสามครั้ง คิดว่าพอเขากลับมาบ้านจะได้กินอาหารร้อน ๆ

ครั้งแรกที่ทำคือซี่โครงหมูน้ำแดง เขาชิมไปคำหนึ่งแล้วบอกว่าพอใช้ได้

จากนั้นก็รับโทรศัพท์สายหนึ่งแล้วออกจากบ้านไป บอกว่าทางรั่วเซิงมีธุระ

ครั้งที่สองทำต้มปลาผักกาดดอง เขาไม่ได้กลับบ้านมาเลยด้วยซ้ำ

ครั้งที่สามฉันทำอาหารเต็มโต๊ะ ยุ่งตั้งแต่สี่โมงเย็นจนถึงหนึ่งทุ่มตรง

เขากลับมาจริง ๆ แต่ข้างหลังมีรั่วเซิงเดินตามมาด้วย

ทั้งสองคนพูดคุยหัวเราะขณะเดินเข้ามาในบ้าน พอเห็นอาหารเต็มโต๊ะ เขาก็อึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะบอกว่า

"พวกเรามีนัดแล้ว จะออกไปกินข้างนอก"

รั่วเซิงยืนอยู่ด้านหลังเขา เอียงคอยิ้มมองฉันแล้วพูดว่า "ลำบากเธอแย่เลยนะ"

รอยยิ้มนั้น ตอนนี้พอนึกย้อนกลับไป ฉันยังรู้สึกพะอืดพะอมอยู่เลย

หลังจากนั้นฉันก็ไม่เคยทำอาหารให้อีกเลย

หนึ่งทุ่มตรง เขายังไม่กลับมา

สองทุ่ม เขาก็ยังไม่กลับมา

พอสามทุ่มโทรศัพท์ก็ดังขึ้น

ฉันหยิบขึ้นมาดูแวบหนึ่ง เป็นข้อความจากเขา

"ทางรั่วเซิงมีธุระนิดหน่อย ผมต้องกลับดึกหน่อย คุณนอนก่อนเลย ไม่ต้องรอ"

ฉันจ้องมองข้อความนี้อยู่นาน

"คุณนอนก่อนเลย ไม่ต้องรอ"

ประโยคนี้ฉันฟังมาแล้วสามปี

เป็นแบบนี้ทุกครั้ง ต้องเป็นรั่วเซิงทุกครั้งไป

ทางนั้นมีเรื่องให้ต้องจัดการตลอด เขาก็ต้องคอยไปจัดการให้เสมอ

เป็นหวัดก็ต้องไปอยู่เป็นเพื่อน อารมณ์ไม่ดีก็ต้องไปอยู่เป็นเพื่อน ย้ายบ้านก็ต้องไปอยู่เป็นเพื่อน แค่เลี้ยงแมวตัวเดียวก็ยังต้องไปอยู่เป็นเพื่อน

มีอยู่ครั้งหนึ่ง รั่วเซิงบอกว่าอยากกินเค้กของร้านที่อยู่ทางฝั่งตะวันตกของเมือง เขายอมขับรถสี่สิบนาทีเพื่อไปซื้อ ซื้อเสร็จก็ไปส่งให้ถึงอะพาร์ตเมนต์เธอ รอจนเธอกินเสร็จถึงค่อยกลับบ้าน

ตอนนั้นก็เป็นเวลาตีหนึ่งแล้ว

"คุณกินข้าวเย็นหรือยัง" ฉันถามเขา

เขาตอบว่า "กินมาจากอะพาร์ตเมนต์รั่วเซิงแล้ว"

จากนั้นเขาก็อาบน้ำแล้วเดินเข้าห้องหนังสือไป

จริง ๆ แล้ววันนั้นฉันควรจะคิดได้ตั้งนานแล้ว

แต่ฉันดันไม่ได้ทำอย่างนั้น

ฉันเอาแต่รู้สึกว่า ในเมื่อแต่งงานกันแล้ว ก็ควรให้เวลากันบ้างสิ

บางทีนานวันเข้า เขาอาจจะพบว่าฉันไม่ได้แย่ขนาดนั้นก็ได้

บางทีถ้าฉันทำดีพอ เขาอาจจะยอมหันกลับมามองบ้านหลังนี้บ้างก็ได้

พอมานึกดูตอนนี้ ถ้าในใจของคนคนหนึ่งไม่มีพื้นที่ให้เราอยู่เลย ต่อให้ทำดีแค่ไหนมันก็สูญเปล่าอยู่ดี

เขาไม่มีทางชอบเธอแค่เพราะเธอดีเลิศ เขามีแต่จะรู้สึกว่าความยอดเยี่ยมของเธอมันไม่ได้เกี่ยวอะไรกับเขาเลย

ฉันไม่ได้ตอบข้อความนั้นของเขา

เมื่อก่อน ฉันจะตอบกลับไปแค่คำว่า "ได้" ทุกครั้ง เพื่อบอกว่าฉันรับรู้แล้ว

บางครั้งฉันยังเสริมด้วยคำว่า 'ระวังความปลอดภัยนะ' เพื่อให้ดูเป็นคนใจกว้างและเข้าอกเข้าใจ

แต่วันนี้ ฉันไม่อยากตอบแบบนั้นอีกแล้ว

ยังไงซะ ผ่านไปอีกไม่กี่วัน ฉันก็จะไม่รับข้อความจากเขาอีกด้วยซ้ำ