แยกห้องนอนสามปี พอฉันย้ายออกคุณสามีดันร้อนรน

ฉันวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะชา แล้วยกรีโมตขึ้นมากดเปลี่ยนช่องทีวีในทีวีมี่รายการวาไรตี้รายการหนึ่งกำลังเล่นอยู่ พวกดาราบนเวทีกำลังหัวเราะเฮฮา เสียงดังมากเป็นพิเศษฉันเอนกายพิงโซฟา จู่ ๆ ก็รู้สึกว่าภาพตรงหน้านี้มันดูย้อนย้อนและตลกสิ้นดีฉันอยู่ในบ้านขนาดสองร้อยตารางเมตรหลังนี้ คอยรักษาชีวิตคู่ที่มีแต่สถานะ รอคอยผู้ชายคนหนึ่งที่ไม่เคยเก็บฉันไว้ในใจให้กลับบ้านส่วนเขากลับกำลังคอยดูแลรักแรกของเขาอยู่เคียงข้างเธออย่างชอบธรรม และเฝ้าดูแลอย่างเปิดเผยและถูกต้องเพราะตอนแรกที่แต่งงานกัน เขาก็พูดไว้อย่างชัดเจนแล้วว่า "ตอนแรกถ้าไม่ใช่เพราะคุณ พวกเราก็คงไม่เดินไปถึงขั้นนั้นเหมือนกัน"ความหมายของเขาก็คือ ฉันเป็นคนพรากเขากับรั่วเซิงออกจากกันเป็นฉันที่เข้าไปแทรกกลาง บังคับให้พวกเขาทั้งสองต้องเลิกกันฉันใช้อิทธิพลของครอบครัวเดิมตัวเองและคดีความนั้น บังคับผูกมัดเขาไว้บนทะเบียนสมรส แต่ความจริงคืออะไรกันแน่ความจริงก็คือ บริษัทของพ่อฉันเจอปัญหาขาดสภาพคล่องทางการเงิน ต้องการเงินหมุนเวียนด่วนส่วนบริษัทของเขาก็กำลังเจอกับคดีความที่ยุ่งยากคดีหนึ่ง ต้องการใช้เส้นสายของบ้านฉันไปช่วยจัดการให้ผู้ใหญ่ข

ซ่งรั่วเซิงอึ้งสนิทฉันหันตัวเดินขึ้นชั้นบน ปล่อยให้เธอยืนอยู่คนเดียวในห้องรับแขกฉันเปิดตู้เสื้อผ้า เริ่มหยิบเสื้อผ้าลงมาทีละตัวสามปีที่ผ่านมา เสื้อผ้าก็ไม่ได้มีมากมายนักลู่สือเยี่ยนไม่เคยพาฉันไปเดินเดินห้างเลย ไม่เคยให้ของขวัญอะไรฉันสักชิ้นเลยด้วยวันครบรอบแต่งงานไม่มี วันเกิดไม่มี วันวาเลนไทน์ยิ่งไม่ต้องพูดถึงพอมานึกดูตอนนี้ มันน่าตลกจริง ๆฉันพับเสื้อคลุมตัวสุดท้ายใส่ลงในกล่องกระดาษ ตอนกำลังจะปิดผนึกกล่อง เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นฉันหยิบขึ้นมาดูแวบหนึ่ง เป็นข้อความจากลู่สือเยี่ยน"ตอนเย็นผมมีงานเลี้ยงสังสรรค์ คงไม่กลับไปกินข้าวด้วยนะ รั่วเซิงเพิ่งย้ายเข้ามา คุณช่วยจัดห้องนอนแขกให้เธอหน่อย"ฉันวางโทรศัพท์ลง แล้วลงมือเก็บของต่อไปพอถึงช่วงใกล้ค่ำ ฉันก็เก็บห้องแต่งตัวและห้องหนังสือไปแล้วพอสมควร ตอนที่ฉันเดินลงมาข้างล่าง ซ่งรั่วเซิงกำลังนั่งจิบกาแฟอยู่บนโซฟาในห้องรับแขกพอเธอได้ยินเสียงความเคลื่อนไหว ก็เงยหน้าขึ้นมองฉันแวบหนึ่ง สายตาหยุดอยู่ที่ซองเอกสารสัญญาหย่าในมือฉัน"นั่นอะไรน่ะ"ฉันไม่ได้ตอบ แค่วางซองเอกสารลงบนโต๊ะชา แล้วนั่งลงบนโซฟาเดี่ยวฝั่งตรงข้ามซ่งรั่วเซิงจ

คำถามนี้โพล่งออกมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยฉันอึ้งไปชั่วขณะ จากนั้นก็ตั้งใจครุ่นคิด"เสียใจคงพูดไม่ได้เต็มปากหรอก แค่รู้สึกว่าเสียเวลานิดหน่อย"เขาเคาะนิ้วมือลงบนโต๊ะเบา ๆ หนึ่งที เคลื่อนไหวแบบแนบเนียนมาก แต่ฉันก็สังเกตเห็น"เสียเวลา"เขาทวนคำอีกครั้ง"คุณรู้สึกว่าการแต่งงานกับผมมันเสียเวลาเหรอ""ถ้าไม่อย่างนั้นล่ะ" ฉันถามกลับ "คุณคิดว่าสามปีนี้มีอะไรน่าจดจำบ้างเหรอ"เขาไม่ได้พูดอะไร"แต่งงานมาสามปี คุณเคยทานข้าวเป็นเพื่อนฉันกี่มื้อ คุณเคยกลับบ้านกี่ครั้ง คุณรู้ไหมว่าฉันชอบทานอะไร คุณรู้ไหมว่าวันเกิดฉันคือเมื่อไร"ฉันวางชามโจ๊กลงแล้วมองเขา"คุณไม่รู้ไง คุณไม่รู้อะไรเลย เพราะช่วงสามปีนี้ ความคิดจิตใจทั้งหมดของคุณอยู่ที่ซ่งรั่วเซิง"ในที่สุดสีหน้าเขาก็เปลี่ยนแปลงบ้างแล้วนิดหน่อย คิ้วขมวดเข้าหากันเบา ๆ ริมฝีปากเม้มแน่นเป็นเส้นตรง"ตอนแรกที่คุณตอบตกลงแต่งงาน คุณก็รู้อยู่แล้วว่าเรื่องมันเป็นยังไง"เขาพูด น้ำเสียงทุ้มต่ำลงไปหลายส่วน"ฉันรู้"ฉันพยักหน้า"ฉันถึงไม่ได้โทษคุณไง ฉันบอกแล้ว ต่างคนต่างได้สิ่งที่ต้องการ ตอนนี้จัดการธุระเสร็จแล้ว ก็แยกย้ายกันไปตามทาง"ฉันลุกขึ้นจากเก้า

พอวางสายเสร็จ ฉันก็เอนหลังพิงโซฟา จ้องมองเพดานแล้วเหม่อลอยอยู่ครู่หนึ่งนอกหน้าต่างมีเสียงนกร้องดังจิ๊บ ๆ คึกคักมากบ้านนี้ถึงแม้จะไม่ใหญ่ แต่ดีตรงที่เงียบสงบ และเก็บเสียงได้ดีไม่เหมือนคฤหาสน์หลังนั้นของตระกูลลู่ พื้นที่กว้างกว่าสองร้อยตารางเมตร โล่งกว้างจนพูดอะไรก็มีเสียงสะท้อนฉันพักอยู่ที่นี่มาหนึ่งสัปดาห์แล้ว ตกแต่งบ้านให้เป็นรูปแบบที่ตัวเองชอบนอนและตื่นเองตามธรรมชาติทุกเช้า เดินลงไปซื้อกาแฟสักแก้ว เดินเล่นในโครงการ กลับมาอ่านหนังสือ ดูซีรีส์ชีวิตแบบนี้ สบายใจกว่าช่วงสามปีที่อยู่บ้านตระกูลลู่เป็นหมื่นเท่าพอถึงวันที่แปด แม่ของฉันก็โทรศัพท์มา"เจาหนิง พ่อแกบอกว่า ให้แกกลับมากินข้าวที่บ้านช่วงวันหยุดสุดสัปดาห์ด้วยนะ เขาคิดถึงแก แล้วก็อยากคุยกับแกด้วย"ฉันตอบตกลงฉันนั่งแท็กซี่ไปถึงคฤหาสน์ตระกูลเสิ่น พอก้าวเข้าสวน ก็เห็นพ่อยืนรอฉันอยู่ที่ประตูเขาใส่เสื้อแจ็กเก็ตสีเข้ม ผมหงอกขาวไปไม่น้อยเลย ริ้วรอยบนใบหน้าก็ลึกกว่าเมื่อสามปีก่อนวินาทีที่เห็นฉัน เขาก็ตาแดงขึ้นมานิดหน่อย แต่ก็รีบเบือนหน้าหนีไปเร็วมาก แล้วกระแอมไอออกมา"กลับมาแล้วเหรอ""ค่ะพ่อ"พ่อมองสำรวจฉันตั้งแต่ห

หลังจากส่งข้อความนี้เสร็จ ฉันก็คว่ำโทรศัพท์ไว้บนโต๊ะชา แล้วดูหนังของฉันต่อแต่ข้อความของลู่สือเยี่ยนก็ส่งมาถี่ขึ้นเรื่อย ๆบางครั้งส่งมาตอนดึกมาก บางครั้งก็ส่งมาตอนเช้ามืดเนื้อหาก็เริ่มแปลกขึ้นเรื่อย ๆ[วันนี้ทำโอทีจนดึกมาก ตอนกลับถึงบ้านอยากจะพูดว่า 'กลับมาแล้วนะ' เพราะความเคยชิน แต่ในบ้านดันไม่มีใครเลย][เมื่อก่อนตอนที่คุณอยู่ ไฟห้องรับแขกจะเปิดสว่างไว้ตลอด][วันนี้เดินผ่านร้านเค้กร้านนั้น นึกขึ้นได้ว่าเมื่อก่อนคุณเองก็เหมือนจะชอบกินของหวาน]ฉันทนมาหลายวัน ในที่สุดก็ตอบกลับไปประโยคหนึ่ง[ลู่สือเยี่ยน คุณแต่งงานแล้วนะ มีอะไรก็ไปคุยกับภรรยาของคุณเถอะ]ฝั่งนั้นเงียบหายไปหนึ่งวันเต็ม ๆจากนั้นก็ส่งข้อความยาวเหยียดข้อความหนึ่งมา[เสิ่นเจาหนิง ผมไม่รู้ว่าตัวเองเป็นอะไรไป หลังจากแต่งงานกับรั่วเซิง ผมรู้สึกว่ามีบางไม่ถูกต้องอยู่เสมอ ผมเริ่มสังเกตเห็นเรื่องบางเรื่องที่ไม่เคยสังเกตมาก่อน อย่างเช่น เมื่อก่อนคุณจะเปิดไฟทิ้งไว้ในห้องรับแขกดวงหนึ่งทุกคืน รอให้ผมกลับมาก่อนค่อยปิด อย่างเช่น ทุกครั้งที่คุณรินน้ำให้ผมจะเป็นน้ำอุ่น คุณเคยบอกว่าน้ำที่ร้อนเกินไปจะทำร้ายกระเพาะอย่างเ