บทที่ 3

ได้ยินพ่อบอกว่า กว่าจะจัดการแต่งงานครั้งนี้ให้เกิดขึ้นได้ ท่านผู้นำตระกูลมาริโนต้องลงแรงไปไม่น้อย

ถ้าเขารู้ว่าลูกชายตัวดีทำความร่วมมือของครอบครัวพังยับเยิน สีหน้าคงดูไม่จืดเลยทีเดียว

พอคิดได้แบบนี้ ความขุ่นเคืองในใจก็จางลงบ้าง ฉันขี้เกียจจะตอแยกับพวกโง่เง่าพวกนี้อีก จึงหันหลังเตรียมจะเดินออกไป

แต่โซเฟียกลับเหมือนหมาไนที่ได้กลิ่นเลือด เธอสับส้นสูงเข้ามาขวางทางฉันอีกครั้ง ด้านหลังเธอมีบอดี้การ์ดตระกูลมาริโนหน้าตาถมึงทึงสองคน ที่เอวเผยให้เห็นซองปืนสีดำโผล่ออกมา

“นังตัวดี! คิดจะหนีเหรอ? แย่งแหวนฉัน แถมยังกล้าตบฉัน บัญชีนี้ยังไม่ได้สะสางเลยนะ!”

ฉันปรายตามองเธออย่างเย็นชา “แล้วเธออยากจะสะสางยังไง?”

โซเฟียหลงคิดว่าฉันกลัว จึงง้างมือเตรียมตบหน้าฉัน

“ก็ตบสั่งสอนจนกว่าฉันจะบอกให้หยุดไงล่ะ!”

แต่ฝ่ามือของเธอยังไม่ทันร่วงลงมา ฉันก็คว้าข้อมือเธอไว้ แล้วสะบัดหลังมือตบสวนกลับไปฉาดใหญ่ เพียะ!

เธอกุมหน้า จ้องฉันตาถลนด้วยความไม่อยากเชื่อ “นังชั้นต่ำ! นี่แกกล้า...”

“ทำไมฉันจะไม่กล้า?” ฉันไม่รอให้เธอพูดจบ ตบสวนกลับไปอีกฉาด “พอใจหรือยัง?”

ตบฉาดใหญ่สองทีทำเอาโซเฟียสิ้นฤทธิ์ความอวดดี น้ำตาแตกพรั่งพรู รีบวิ่งไปหลบหลังลูก้าทันที

“ลูก้า! มันตบฉัน คุณต้องจัดการให้ฉันนะ!”

ลูก้าดึงเธอไปหลบด้านหลัง มองมาที่ฉันด้วยสายตาอำมหิตราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ

“แตะต้องคนของฉัน? เธอนี่รนหาที่ตายจริงๆ”

เขาส่งสัญญาณมือแบบมาเฟียให้ลูกน้องด้านหลัง... สัญญาณลับที่หมายถึงการจัดการให้ตาย

เพียงเสี้ยววินาที ชายฉกรรจ์หลายคนก็พุ่งเข้ามาพร้อมกัน

ฉันตอบสนองรวดเร็ว คว่ำคนที่พุ่งเข้ามาคนแรกได้

แต่น้ำน้อยย่อมแพ้ไฟ ไม่นานหมัดและเท้าหนักๆ ก็ระดมฟาดลงมาบนตัว ความเจ็บปวดแล่นพล่านจนฉันต้องนอนขดตัวงออยู่กับพื้น

บอดี้การ์ดสองคนหิ้วปีกฉันขึ้นอย่างป่าเถื่อน แล้วลากไปกองตรงหน้าพวกเขา

ลูก้าลูบแก้มที่บวมแดงของโซเฟียอย่างทะนุถนอม ก่อนเอ่ยเสียงเรียบ

“โซเฟีย อยากจัดการยังไงก็ตามใจ ถ้ามีปัญหาเดี๋ยวผมรับผิดชอบเอง”

ประโยคนั้นมอบความกล้าให้โซเฟียอย่างล้นเหลือ ใบหน้าเธอบิดเบี้ยวด้วยความเกลียดชัง ก่อนจะถุยน้ำลายใส่ฉัน

“นังแพศยา! เมื่อกี้ยังปากเก่งอยู่เลยไม่ใช่เหรอ? แน่จริงก็เก่งให้ดูอีกทีสิ!”

“ในเมื่อชอบแย่งแหวนนัก ก็หักนิ้วทิ้งซะ ดูซิว่าต่อไปจะเอาอะไรมาสวม!”

พูดจบ บอดี้การ์ดสองคนก็กดร่างฉันไว้ แล้วกระชากมือฉันกางออกมา

ฉันเงยหน้าขึ้น จ้องเขม็งไปที่ลูก้าและโซเฟีย

“ถ้าพวกแกกล้าทำแบบนี้ ฉันสาบานเลยว่าพวกแกต้องชดใช้!”

โซเฟียระเบิดเสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง

“ตระกูลมาริโนคือหนึ่งในห้าตระกูลใหญ่แห่งนิวยอร์ก นังบ้านนอกไร้หัวนอนปลายเท้าอย่างแก มีสิทธิ์อะไรมาขู่พวกเรา?”

“วันนี้แหละ ฉันจะทำให้แกจำใส่สมองว่าการล่วงเกินฉันต้องแลกด้วยอะไร!”

พูดจบ ส้นรองเท้าสูงแหลมของเธอก็ขยี้ลงบนนิ้วมือฉันอย่างแรง

ความเจ็บปวดระเบิดออกตั้งแต่ข้อนิ้ว

ฉันกัดริมฝีปากแน่นจนหูอื้อ เหมือนได้ยินเสียงกระดูกตัวเองแตกร้าว

แขกเหรื่อที่เป็นมาเฟียรอบๆ ต่างเบือนหน้าหนีด้วยความหวาดเสียว แต่ไม่มีใครกล้ายื่นมือเข้ามาช่วย

“ไปหาเรื่องใครไม่หา ดันไปแหยมกับผู้หญิงของตระกูลมาริโน...”

“เสียดายมือคู่นั้นจริงๆ ต่อไปจะหยิบจับข้าวกินเองได้หรือเปล่าก็ไม่รู้”

“คนธรรมดาอย่างเรา เวลาอยู่ข้างนอกก็ต้องอดทนไว้แหละนะ”

ฉันรักเปียโนมาตั้งแต่เด็ก และกำลังจะมีทัวร์การแสดงรอบโลกอีกหลายงาน

มือของฉันจะพังไม่ได้เด็ดขาด ความหวาดกลัวเข้าเกาะกุมจิตใจ เมื่อเห็นโซเฟียเงื้อเท้าขึ้นอีกครั้ง ฉันรีบตะโกนลั่น

“ฉันยอมแล้ว! เอาแหวนไปเลย! ปล่อยมือฉัน!”

...ความแค้นเอาคืนทีหลังได้ แต่นิ้วมือมีแค่สิบนิ้ว งอกใหม่ไม่ได้

แต่โซเฟียกลับไม่สนใจ ขยี้ปลายเท้าลงบนกระดูกมือฉันซ้ำอีกครั้ง กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งขึ้นมาทันที

“นังแพศยา! ตอนนี้เพิ่งจะมาสำนึกผิดเหรอ? สายไปแล้วย่ะ!”

“วันนี้ถ้าฉันไม่ได้ระบายความแค้นจนพอใจ แกอย่าหวังจะได้ออกไปจากที่นี่!”

ฉันกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด กัดฟันหันไปหาลูก้า “ลูก้า! คุณไม่กลัวฐานะของฉันเลยใช่ไหม? ขืนคุณยังให้ท้ายเธอแบบนี้ คุณต้องเสียใจภายหลังแน่!”

ลูก้าแค่นหัวเราะสมเพช

“ฐานะ? คนอย่างเธอจะมีปัญญาทำอะไรได้? ก็แค่ของเล่นที่ใช้เล่ห์กลสกปรกไปยั่วยวนพ่อฉัน...”

เมื่อเห็นท่าทีของลูก้า แววตาของโซเฟียยิ่งฉายความชั่วร้าย

“ใจกล้าไม่เบานี่ ต่อหน้าฉันยังกล้าอ่อยลูก้าอีกเหรอ? สงสัยถ้าไม่หักมือทิ้งคงไม่จำใส่สมองสินะ!”

“ไม่! อย่า!”

ทันใดนั้น โทรศัพท์ในกระเป๋าฉันก็ดังขึ้น

ฉันพยายามตะเกียกตะกายจะไปรับ แต่โซเฟียแย่งไปได้ก่อน

เธอเห็นชื่อบนหน้าจอเขียนว่า “พ่อ” ก็แสยะยิ้มแล้วกดรับสาย

เสียงร้อนรนของพ่อดังลอดออกมาทันที:

“อิซา ทำไมยังไม่กลับบ้านอีก? งานประมูลยังไม่เลิกอีกเหรอลูก?”

ฉันรีบตะโกนขอความช่วยเหลือสุดเสียง “พ่อ! ช่วยด้วย! พวกมันจะทำลายมือหนู...”

น้ำเสียงปลายสายเย็นยะเยือกทันที “อะไรนะ?! นั่นใคร?!”

โซเฟียตะคอกใส่โทรศัพท์อย่างอวดดี

“ก็ย่าทวดโซเฟียของแกไง! นังลูกผสมที่แกให้กำเนิดมามันร่านไปทั่ว ฉันกำลังช่วยดัดนิสัยให้อยู่!”

“ฉันไม่สนว่าแกเป็นใคร ปล่อยลูกสาวฉันเดี๋ยวนี้! ไม่งั้นถ้าฉันไปถึง แกจะต้องเสียใจที่เกิดมาแน่...”

“แน่จริงก็โผล่หัวมาสิ!”

โซเฟียหัวเราะร่าขัดจังหวะ พร้อมกับเตะเข้าที่แขนฉันอย่างแรงจนฉันหลุดปากร้องด้วยความเจ็บ

“ฉันจะรออยู่ตรงนี้ จะหักมือลูกสาวแกให้ฟังกันสดๆ ไปเลย!”

“ถ้าแกโผล่มา ฉันก็จะหักมือแกด้วยอีกคน!”

เธอวางสาย “ปึง!” แล้วปาโทรศัพท์ฉันลงพื้นจนแตกกระจาย

จากนั้นก็สั่งให้พวกชายฉกรรจ์รุมซ้อมฉันต่อ

ห้านาที

เวลาผ่านไปแค่ห้านาทีเท่านั้น แต่สำหรับฉัน มันยาวนานเหมือนตกนรกไปครึ่งศตวรรษ

ในที่สุด รถเก๋งกันกระสุนสีดำคุ้นตาก็พุ่งเข้ามาจอดเทียบหน้าโรงประมูลด้วยความดุดันที่ไม่อาจต้านทาน

ประตูรถถูกผลักออก เสื้อโค้ทตัวยาวของพ่อยังเจือกลิ่นดินปืนและคาวเลือดจางๆ

แววตาของท่านอำมหิต เต็มไปด้วยเพลิงโทสะขณะผลักประตูโรงประมูลเข้ามา

“ไหนขอฉันดูหน้าหน่อยซิ... ใครมันปากดี กล้าพูดว่าจะหักมือฉันกับลูกสาว?!”