Short
เจ้าพ่อยกเลิกงานแต่งสิบเจ็ดครั้งฉันกลายเป็นเจ้าแม่มาเฟีย

เจ้าพ่อยกเลิกงานแต่งสิบเจ็ดครั้งฉันกลายเป็นเจ้าแม่มาเฟีย

โดย:  บัวจบแล้ว
ภาษา: Thai
goodnovel4goodnovel
8บท
3.9Kviews
อ่าน
เพิ่มลงในห้องสมุด

แชร์:  

รายงาน
ภาพรวม
แค็ตตาล็อก
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป

คืนก่อนงานแต่งงานครั้งที่สิบเจ็ด สามีเจ้าพ่อมาเฟียของฉันให้คำมั่นว่าจะมอบพิธีวิวาห์ที่ไม่มีใครมารบกวนให้ฉันอย่างแน่นอน “คราวนี้ฉันสัญญานะ วิกกี้” เสียงของเขาจริงจังและหนักแน่น “ฉันได้บอกเคียร่าไว้แล้ว พรุ่งนี้ ต่อให้ฟ้าจะถล่มลงมา เธอก็ต้องรับมือเอง” ลูกในท้องตอนนี้ก็ห้าเดือนแล้ว ฉันคบกับลอเรนโซมาได้สามปี ตั้งครรภ์ได้ห้าเดือน แต่จัดงานแต่งงานไม่สำเร็จเลยแม้แต่ครั้งเดียว เพราะก่อนหน้านี้ เขาได้ยกเลิกมันไปแล้วถึงสิบหกครั้ง และทุกครั้ง ก็เป็นเพราะเคียร่าน้องสาวบุญธรรมของเขา ครั้งแรก เธอบอกว่าตัวเองเป็นไข้ ฉันยังไม่ทันได้เปลี่ยนชุดเจ้าสาวก็ต้องตามเขาไปเฝ้าเธอที่โรงพยาบาลทั้งคืน สุดท้ายกลับพบว่าเธอแค่เป็นหวัดเล็กน้อยเท่านั้น ครั้งที่สอง เธอบอกว่ารู้สึกเจ็บหน้าอก ลอเรนโซทิ้งฉันไว้กลางทางแล้วรีบไปหาเธอ แต่ที่จริงเธอกำลังจิบชาอยู่กับเพื่อน ครั้งที่สาม เธอบอกว่ากลัวฟ้าร้อง เขาทิ้งฉันกลางพิธี ตอนกำลังกล่าวคำปฏิญาณ ปล่อยให้ฉันยืนอยู่คนเดียวลำพังท่ามกลางแขกที่แน่นโบสถ์ แต่ครั้งนี้จะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป เมื่อสามวันก่อน มีจดหมายจากแคว้นทางเหนือของอิตาลีถูกส่งมาถึงฉัน พ่อของฉัน เจ้าพ่อรุ่นเก่าของตระกูลเดอลูก้า ได้ส่งคำเชิญให้ฉันกลับบ้านด้วยลายมือของท่านเอง ถ้าเขาทิ้งฉันอีกเป็นครั้งที่สิบเจ็ดเพราะเคียร่าอีกล่ะก็ ฉันจะหายไปจากชีวิตเขาตลอดกาล

ดูเพิ่มเติม

บทที่ 1

บทที่ 1

That evening, I made a point of putting on a pair of black sheer stockings, but my husband, Gordon Rudd, claimed that he had a lot to deal with at work, so he grabbed his pillow and went to the study.

I was so upset that I was on the verge of tears. “The baby’s already three months old, and you’ve only touched me once since then. I have needs too.”

“Don’t you know you have a problem?”

“Please, just satisfy me this once. I’ll squeeze tighter this time.”

“Tighter my foot! Give me a break. You’re too loose for me to feel anything. I’d get more out of my hand. And you’d better take my advice and have Dad take a look at you as soon as possible.”

As he walked away without hesitation, I could no longer hold back my tears.

In the end, I could only blame myself. After all, I had no right to resent Gordon.

My husband and I used to be deeply in love. We had always been satisfyingly intimate.

Three months ago, I gave birth to twins through natural delivery.

My birth canal tore during labor. I needed more than a dozen stitches. After that, everything down there became unbearably loose.

Our intimacy took a massive hit. My husband slept with me only once after the birth, then flatly refused to do it again.

These past few weeks, I had been making do with eggplants, cucumbers and stuff, but as big and thick as those things were, they could not compare to a real, warm man.

If anything, they only made my cravings stronger. That night, I was so desperate I swallowed my pride and begged my husband again.

However, not only did he refuse me outright, he once again told me to find time to see his father for treatment as soon as possible.

My father-in-law, Mark Rudd, was a gynecology specialist at a top-tier local hospital. He was incredibly skilled. People even called him a miracle worker in gynecology.

He was my father-in-law, after all. How could I, as his daughter-in-law, possibly go to him with a problem like that?

Even though Mark was nearly fifty, he was strikingly handsome. He always wore a pair of gold-rimmed glasses that made him look refined and scholarly. He kept himself in excellent shape, too. His body was firm and muscular, radiating a kind of mature masculine charm.

Ever since Gordon stopped touching me, I had fantasized about Mark more than once. If he were really the one examining me for that condition, I would probably lose control and humiliate myself beyond belief. If that had happened, I would be too ashamed to even show my face in this house.

While I was lost in my tangled thoughts, the sounds of intimacy drifted faintly through my in-laws’ room next door.

The noises were unmistakably heated.

It was obvious that Mark had Janet pinned beneath him. He was thrusting hard.

As Janet’s breathless gasps and soft moans continued through the wall, I actually found myself feeling envious and jealous.

If only I were the one underneath Mark.

The thought sent what was left of my smoldering desire roaring back to life and burning hotter than ever.

I could not help squeezing my thighs together and rubbing them against each other for friction. Just then, raised voices suddenly came from the room next door. Janet was loudly protesting.

Mark’s voice followed. He was coaxing her.

I was stunned. Apparently, Mark was so vigorous that Janet could not handle it anymore. She refused to continue, no matter how much he lowered his voice and begged her.

“You’re enormous, and you go on for over an hour every time. If you really want it that badly, go find a prostitute.”

God. Over an hour. That must feel incredible. Some people were dying of thirst while others drowned.

Mark’s size and stamina were astonishing, yet Janet treated it like a burden.

Meanwhile, I was empty and aching with need, yet Gordon would rather take care of himself than touch me even once.

The world really was not fair.

With a sigh, I climbed out of bed and padded miserably to the guest bathroom in the living room.

แสดง
บทถัดไป
ดาวน์โหลด

บทล่าสุด

บทอื่นๆ

ความคิดเห็น

I'm 6339
I'm 6339
วิกตอเรียเริ่ดมาก ไอเลิ้บบบ
2025-11-22 12:45:45
0
0
8
บทที่ 1
นี่คือพิธีแต่งงานครั้งที่สิบเจ็ดของฉันกับคู่หมั้น สิบหกครั้งก่อนหน้านี้เขาทิ้งฉันไว้กลางงานแต่งงานเพราะน้องสาวบุญธรรมผู้เปราะบางของเขาเคียร่าฉันคล้องแขนลอเรนโซ เดินไปบนพรมแดง ในขณะที่ลูกในท้องเตะแรงขึ้นจนฉันสะดุ้ง“เจ้าตัวเล็กก็คงรอวันนี้อยู่เหมือนกันสินะ” เขายิ้มพร้อมจับมือฉันไว้เมื่อบาทหลวงเริ่มอ่านคำปฏิญาณ ทุกสายตาในโบสถ์ก็จับจ้องมาที่เราทั้งคู่แต่แล้วเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น เป็นเคียร่าอีกแล้วสีหน้าของลอเรนโซแข็งทื่ออย่างเห็นได้ชัด มือของเขากำโทรศัพท์แน่นโดยไม่รู้ตัว“ปิดมันซะ ลอเรนโซ” ฉันจ้องไปที่เขาความลังเลสะท้อนอยู่ในดวงตาของเขา นิ้วของเขาค้างอยู่ที่ปุ่มตัดสายจากนั้น โทรศัพท์ก็ตัดไปเองฉันเพิ่งจะถอนหายใจด้วยความโล่งอก แต่แล้วโทรศัพท์ก็ดังขึ้นอีกเป็นครั้งที่สอง“วิกกี้” เขากดเสียงให้เบาลง พยายามดึงมือออกจากฉัน “อาจมีเรื่องด่วนก็ได้ ปกติเธอไม่ค่อยโทรมาติดๆ แบบนี้”แต่ฉันไม่ยอมปล่อย “ลูกของเรากำลังรอให้พ่อพูดคำว่า ‘ผมยินดี’ อยู่นะ”รูม่านตาของเขาหดแคบลงทันที เขาสะบัดมือฉันออกเหมือนโดนไฟลวก “แต่เธอเป็นลูกสาวคนเดียวของคุณลุงมาร์ค!”ประโยคนี้อีกแล้ว มาร์ค รอสซี ที
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 2
คืนนั้นตอนที่ฉันกำลังจะเข้านอน ก็ได้ยินเสียงกลอนประตูดัง “แกร๊ก” เบาๆ ลอเรนโซกลับมาแล้วงั้นเหรอ?ฉันยืนอยู่ที่ประตูห้องนอน เงี่ยหูฟังเสียงเบาๆ ที่ดังมาจากในห้องครัวพักหลังมานี้เขามักจะเป็นแบบนี้ จู่ๆ ก็กลับมาที่บ้าน แอบเข้าไปทำอะไรในครัวอยู่สักพัก แล้วก็รีบออกไปพร้อมกับของที่ทำเสร็จมีครั้งหนึ่ง ฉันได้กลิ่นหอมลอยออกมาจากเตาอบ นึกว่าเขาเตรียมเซอร์ไพรส์ฉัน“ทำอะไรอยู่เหรอ?” ฉันเดินเข้าไปถามด้วยความอยากรู้อยากเห็นเขาไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมามองฉันเลย แค่รีบแพ็คขนมทาร์ตเลมอนที่เพิ่งอบเสร็จใส่กล่อง “เคียร่าบอกว่าอยากกินอันนี้น่ะ”เขาห่อมันอย่างพิถีพิถัน ยังผูกโบว์ริบบิ้นอย่างสวยด้วย“ฉันหิว” ฉันมองทาร์ตสีทองนวลนั้น แล้วกลืนน้ำลายลงคอเบาๆมือของเขาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าฉันเองก็ชอบทาร์ตเลมอนเหมือนกัน “ให้แอนนาทำอะไรให้เธอกินไหม? หรือสั่งอาหารเดลิเวอรี่มาดีล่ะ?”วันนั้น หลังจากเขาออกไปแล้ว แอนนาก็แค่ต้มบะหมี่ให้ฉันหนึ่งชาม เค็มจนขมในลำคอตอนนี้ฉันไม่อยากรู้แล้วว่าเขากำลังทำอะไรอยู่ และไม่สนใจด้วยว่าจะทำให้ใครคอเริ่มแห้งเล็กน้อย ฉันลุกขึ้นเดินไปที่ครัว แค่อยากจะรินน
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 3
แสงแดดยามเช้าส่องเข้ามาในห้องครัว ฉันฮัมเพลงพื้นบ้านของอิตาลีตอนเหนือเบาๆ ค่อยๆ ทอดเบคอนกับไข่ดาวด้านเดียวอย่างไม่เร่งรีบนี่คือมื้ออำลาที่ฉันตั้งใจเตรียมไว้ให้ตัวเองฉันดึงเก้าอี้ออกแล้วนั่งลง ส้อมเพิ่งจะแตะของไข่แดงเยิ้มๆ“แกร๊ก”ประตูเปิดออกลอเรนโซเดินเข้ามา พร้อมกลิ่นน้ำหอมของเคียร่าที่ติดตัวมา เขายังถือช่อดอกไม้มาด้วยช่อดอกไม้ใหญ่เกินงาม เป็นดอกเบิร์ดออฟพาราไดซ์สีเหลืองทองปนส้ม ลำต้นตั้งแข็งตรงฉันเกลียดดอกไม้พวกนี้ พวกมันเหมือนฝูงไก่งวงที่ถูกจับแต่งองค์ทรงเครื่องเกินเหตุ เทอะทะและไร้รสนิยมแต่เคียร่าชอบมาก เธอบอกว่าดอกไม้พวกนี้มีพลังชีวิตแข็งแกร่ง เป็นในแบบที่เธอนั้นคาดหวังที่จะเป็น“อรุณสวัสดิ์ วิกกี้” เสียงเขาแหบพร่าเล็กน้อยจากการอดนอน แต่ดูเหมือนจะอารมณ์ดี เขาวางช่อดอกไม้ที่เกะกะนั่นไว้ที่ปลายโต๊ะ แล้วนั่งลงตรงข้ามฉัน“เมื่อคืนเคียร่าก็เรื่องวุ่นวายอีกแล้ว” เขาพูดเหมือนบ่น แต่ก็เหมือนพยายามอธิบาย “บอกว่าเปลี่ยนยาแก้ปวดยี่ห้อใหม่ไม่ดีเหมือนยี่ห้อเก่า ร่างกายของเธอเนี่ยนะ… อะไรนิดอะไรหน่อยก็ทนไม่ไหวแล้ว”ระหว่างที่พูด เขาก็เอื้อมมือมาหยิบขนมปังของฉันด้วยความเคยชิน
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 4
“แกว่าอะไรนะ? เธอไปทำอะไรที่นั่น?!”ความไม่สบายใจก่อตัวขึ้นในใจของลอเรนโซอย่างรุนแรง เขาแทบหายใจไม่ออกวินาทีต่อมา โทรศัพท์ของเขาก็สั่นอย่างบ้าคลั่งเขารีบหยิบโทรศัพท์ออกมาอย่างลนลาน ในใจยังคงแอบมีความหวังเล็กๆอาจจะเป็น... วิกตอเรีย?แต่กลับเป็นเคียร่าทั้งๆ ที่ก่อนหน้านี้เวลาเห็นชื่อของเธอเขามักจะรู้สึกเหนื่อยใจและสงสาร แต่ตอนนี้กลับมีแต่ความหงุดหงิดและอ้างว้าง“พี่คะ…” น้ำเสียงของเคียร่าดูเหมือนจะดีใจอย่างมาก “ฉันได้ยินมาว่าเกิดปัญหาในงานแต่งงาน…”ขมับของลอเรนโซเต้นตุบๆ เขากวาดตามองไปรอบโบสถ์ เห็นแขกทุกคนทำสีหน้าอยากรู้อยากเห็น“เคียร่า ตอนนี้พี่ไม่ว่าง…”“ฉันช่วยได้นะ!” เคียร่าพูดแทรกด้วยความตื่นเต้น “ฉันอยู่ที่หน้าประตูโบสถ์แล้ว ตระกูลรุสโซต้องมีเรื่องอื้อฉาวแบบนี้ไม่ได้ ฉัน...”“แกร๊ก!”ลอเรนโซกดตัดสายไปเลยเขาเข้าใจทันทีว่าวิกตอเรียรู้สึกอย่างไรทุกครั้งที่เธอต้องยืนอยู่หน้าแท่นบูชาที่แท้นี่ก็คือรสชาติของคนที่ถูกทอดทิ้ง“อันโตนิโอ!” เขาตวาดจนคนสนิทสะดุ้งเฮือก “ยกเลิกงานแต่ง!”“อะไรนะครับ?” อันโตนิโอตกใจ “แต่ลูกพี่ แขกยัง...”“ฉันบอกให้ยกเลิก!” เขาตะคอกเสียงดังแล
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 5
มิลาน ห้องจัดเลี้ยงในคฤหาสน์เดอลูก้าสว่างไสวไปด้วยแสงไฟเหล่าผู้อาวุโสของมาเฟียอิตาลีตอนเหนือรวมตัวพร้อมหน้า เพื่อฉลองการกลับมาของฉัน“วิกตอเรีย” พ่อของฉันยกแก้วขึ้นก่อนใคร แล้วพูดอย่างทรงอำนาจว่า “ยินดีต้อนรับกลับบ้าน”ฉันยกแก้วคริสตัลขึ้น กวาดสายตาไปรอบห้อง บางคนคืออดีตลูกน้องคนสนิทของพ่อ บางคนเป็นเลือดใหม่ที่เพิ่งผงาดขึ้นมา และบางคนคือคนที่เคยดูถูกคุณหนูเดอลูก้าผู้ทรยศ “หนี” ไปอยู่กับมาเฟียอิตาลีตอนใต้“ขอบคุณทุกท่านค่ะ” ฉันยิ้ม เสียงเรียบสงบ “ตลอดหลายปีที่อยู่อิตาลีตอนใต้ ฉันได้เรียนรู้อะไรมากมาย”“เช่นอะไร?” ชายคนหนึ่งถามขึ้นมาด้วยความสนใจ“เช่นว่า…” ฉันวางแก้วลงเบาๆ “ธุรกิจท่าเรือของพวกเขาอยู่ได้ด้วยการติดสินบนเจ้าหน้าที่ศุลกากร รายชื่อทั้งหมดอยู่ในมือฉันแล้ว”“ช่องทางค้าอาวุธของพวกเขา พึ่งคนกลางสามคน คนหนึ่งฉันดึงตัวมาแล้ว”“กระแสเงินสดจากบ่อนคาสิโนของพวกเขา สองในสามไม่เคยยื่นภาษีอย่างถูกต้อง หนังสือสอบสวนจากกรมสรรพากร จะถูกส่งถึงโต๊ะทำงานของตระกูลรุสโซในวันพรุ่งนี้”ทั่วทั้งห้องเงียบไปชั่วขณะ ก่อนจะระเบิดเป็นเสียงปรบมือและคำชื่นชมดังกึกก้อง“สมแล้วที่เป็นลูกสาวเดอลูก้
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 6
เจ็ดปีต่อมา ศูนย์การเงินนานาชาติเมืองมิลานฉันคล้องแขนพ่อเดินเข้าสู่ห้องจัดเลี้ยง ตอนนี้ฉันคือผู้นำสูงสุดของอิตาลีแดนเหนืออย่างไร้ข้อกังขา“นายหญิงเดอลูก้า” ตอนนี้พวกเขาเรียกฉันแบบนั้นมือขวาของฉันกุมมือเล็กๆ ของแองเจโล เขาใช้ปลายนิ้วจิ้มฝ่ามือฉันเบาๆ ฉันยิ้ม แล้วลูบศีรษะลูกชายอย่างอ่อนโยน “มีอะไรเหรอจ๊ะ เทวดาน้อยของแม่?”“แม่ครับ ผู้ชายคนนั้นมองแม่อยู่ตลอดเลย” แองเจโลพูดเสียงแผ่วเบา สายตาเฉียบแหลมมองไปยังมุมมืดของห้องจัดเลี้ยงลอเรนโซ รุสโซเขาดูโทรมมาก หมดสิ้นราศีและความองอาจในอดีต ส่วนเคียร่ายืนติดข้างกายเขา สายตาเต็มไปด้วยความหวาดระแวงแล้วมองมาที่ฉันฉันละสายตากลับมาไม่ได้สนใจ “ไม่ต้องสนใจ”แต่ลอเรนโซกลับเดินเข้ามาหา เขาผลักเคียร่าที่พยายามจะขวางออก เดินโซเซเข้ามา กลิ่นแอลกอฮอล์แรงฉุนตีขึ้นมาในอากาศทันที“วิกตอเรีย…” เสียงของเขาสั่นด้วยความตื่นเต้นและอดกลั้นมานาน “เจ็ดปีแล้ว…”ฉันมองเขาอย่างเย็นยะเยือก ไม่ได้พูดอะไร“กลับไปกับฉันเถอะ” เขาเอื้อมมือมาอย่างร้อนรนหมายจะคว้ามือฉัน “เราเริ่มต้นใหม่กันนะ! ครั้งนี้ ฉันจะไม่...”ฉันถอยหนึ่งก้าว เบี่ยงมือออกจากการสัมผัสนั้น สายตา
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 7
เหตุการณ์ความวุ่นวายที่เกิดขึ้นดึงดูดสายตาของแขกทั่วทั้งงานสีหน้าของลอเรนโซซีดเผือด ปากสั่นเครือ ราวกับยังอยากแก้ตัวอะไรบางอย่าง แต่ในเวลานี้เอง...“พี่คะ!”เคียร่าโผเข้ามาทันที มือข้างหนึ่งที่ประคองท้องที่ใหญ่ยื่น ส่วนมืออีกข้างหนึ่งคว้าแขนของลอเรนโซไว้แน่น“ลอเรนโซ… เมื่อครู่นี้คุณพูดว่าจะกลับไปเริ่มต้นใหม่กับเธอเหรอ?” เสียงของเธอสั่นเครือ เต็มไปด้วยความเจ็บปวด “คุณจะรับลูกของเธอ? แล้วลูกของเราล่ะ?!”เสียงฮือฮาดังก้องไปทั่วทั้งงาน ฉันมองภาพเหตุการณ์วุ่นวายนั้นด้วยรอยยิ้มที่เย้ยหยัน มันเป็นภาพที่ตลกร้ายที่น่าสมเพชที่สุดในค่ำคืนนี้สีหน้าของลอเรนโซซีดสลับอึมครึม เขาพยายามสะบัดมือออก “เคียร่า! ปล่อย ฉันแค่...”“แค่ อะไร?!” น้ำตาของเคียร่าไหลพราก จนเครื่องสำอางเปื้อนเลอะ เผยให้เห็นใบหน้าซีดโทรม “ลูกในท้องฉันต่างหากที่เป็นลูกของคุณ เป็นทายาทผู้สืบทอดของตระกูลรุสโซ!”เธอกุมมือของลอเรนโซแปะลงบนหน้าท้องของตัวเองเธอเงยหน้าขึ้น น้ำเสียงสั่นเครือด้วยความคับแค้นใจ “คุณเคยสัญญากับพ่อฉันว่าจะดูแลฉันตลอดชีวิต! คุณพูดเองว่าจะให้ฉันกับลูกมีครอบครัวที่อบอุ่น แล้วคุณกล้า... กล้าทำแบบนี้ต่อหน
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 8
หลายปีต่อมา ในพิธีมอบรางวัลการแข่งขันนวัตกรรมวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีเยาวชนระดับนานาชาติแองเจโลสวมสูทตัวเล็กยืนอยู่บนเวทีรับรางวัล เมื่อเขารับถ้วยรางวัลทองคำมา เสียงปรบมือก็ดังกระหึ่มไปทั่ว“คุณเดอลูก้า” พิธีกรยิ้มแล้วยื่นไมโครโฟนให้ “ช่วยกล่าวความรู้สึกหลังได้รับรางวัลหน่อยได้ไหมคะ?”แองเจโลรับไมค์มา น้ำเสียงใสแต่หนักแน่น “ผมขอขอบคุณแม่ของผมครับ เธอคือแบบอย่างของผม”ฉันยิ้มพลางปรบมือให้ลูกชาย สายตาเหลือบมองหน้าจอโทรศัพท์ที่การแจ้งเตือนข่าวเด้งขึ้นมาบนหน้าจอโทรศัพท์มือถือของฉัน[ตระกูลรุสโซแห่งอิตาลีตอนใต้หนี้สินกองพะเนิน ธุรกิจหลักทยอยถูกขายทอดตลาด เจ้าพ่อลอเรนโซ รุสโซ มีข่าวลือว่าชีวิตคู่ร้าวฉาน มีปากเสียงกันไม่หยุด]รูปภาพประกอบคือภาพแอบถ่าย ลอเรนโซไว้หนวดเครารกรุงรัง ดวงตาเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าและว่างเปล่า ส่วนเคียร่าก็อยู่ในชุดยาวเปรอะเปื้อนที่สกปรก ทรุดโทรม และกำลังตะโกนใส่เขาอย่างบ้าคลั่งฉันมองข่าวนั้นด้วยความเยือกเย็น ก่อนจะปัดหน้าจอทิ้งอย่างไม่ใส่ใจหลังพิธีมอบรางวัลจบลง แองเจโลวิ่งมาหาฉันพร้อมถ้วยรางวัลในมือ “แม่ครับ! ผมชนะแล้ว!”“ลูกคือความภาคภูมิใจของแม่เสมอ”
อ่านเพิ่มเติม
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status