Masukคืนก่อนงานแต่งงานครั้งที่สิบเจ็ด สามีเจ้าพ่อมาเฟียของฉันให้คำมั่นว่าจะมอบพิธีวิวาห์ที่ไม่มีใครมารบกวนให้ฉันอย่างแน่นอน “คราวนี้ฉันสัญญานะ วิกกี้” เสียงของเขาจริงจังและหนักแน่น “ฉันได้บอกเคียร่าไว้แล้ว พรุ่งนี้ ต่อให้ฟ้าจะถล่มลงมา เธอก็ต้องรับมือเอง” ลูกในท้องตอนนี้ก็ห้าเดือนแล้ว ฉันคบกับลอเรนโซมาได้สามปี ตั้งครรภ์ได้ห้าเดือน แต่จัดงานแต่งงานไม่สำเร็จเลยแม้แต่ครั้งเดียว เพราะก่อนหน้านี้ เขาได้ยกเลิกมันไปแล้วถึงสิบหกครั้ง และทุกครั้ง ก็เป็นเพราะเคียร่าน้องสาวบุญธรรมของเขา ครั้งแรก เธอบอกว่าตัวเองเป็นไข้ ฉันยังไม่ทันได้เปลี่ยนชุดเจ้าสาวก็ต้องตามเขาไปเฝ้าเธอที่โรงพยาบาลทั้งคืน สุดท้ายกลับพบว่าเธอแค่เป็นหวัดเล็กน้อยเท่านั้น ครั้งที่สอง เธอบอกว่ารู้สึกเจ็บหน้าอก ลอเรนโซทิ้งฉันไว้กลางทางแล้วรีบไปหาเธอ แต่ที่จริงเธอกำลังจิบชาอยู่กับเพื่อน ครั้งที่สาม เธอบอกว่ากลัวฟ้าร้อง เขาทิ้งฉันกลางพิธี ตอนกำลังกล่าวคำปฏิญาณ ปล่อยให้ฉันยืนอยู่คนเดียวลำพังท่ามกลางแขกที่แน่นโบสถ์ แต่ครั้งนี้จะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป เมื่อสามวันก่อน มีจดหมายจากแคว้นทางเหนือของอิตาลีถูกส่งมาถึงฉัน พ่อของฉัน เจ้าพ่อรุ่นเก่าของตระกูลเดอลูก้า ได้ส่งคำเชิญให้ฉันกลับบ้านด้วยลายมือของท่านเอง ถ้าเขาทิ้งฉันอีกเป็นครั้งที่สิบเจ็ดเพราะเคียร่าอีกล่ะก็ ฉันจะหายไปจากชีวิตเขาตลอดกาล
Lihat lebih banyakJanessa POV
Habang tinatapunan ako ni Madam Imelda ng juice sa ulo ko ay biglang dumating sa loob ng bahay si Tita Merbella. Tanda ko ang mukha niya, siya ang kapatid ng Mama Maribel ko na sumalangit nawa ang kaluluwa.
“Hayop kayo! Hindi na kayo naawa sa pamangkin ko!” sigaw niya nang lapitan si Madam Imelda. Hinila niya ako palayo sa malditang kumupkop sa akin ng ilang taon para pahirapan, gawing alila at gawing katatawanan ako. “Ulilang lubos na ‘yang si Janessa, wala ng mga magulang tapos ginaganiyan mo pa!” sigaw pa rin niya. Naiiyak ang tiyahin ko sa nadatnan niya rito.
“Well, nabuhay naman siya rito. Pinakain ko, ayan, tumagal naman ang buhay niya rito, kaya anong sinisigaw-sigaw mo diyan, ale?!” mataray na wika sa kaniya ni Madam Imelda. Maldita rin talaga.
“Binuhay? Tignan mo nga ang pamangkin ko? Tignan mo ang itsura? Nakapang-housemaid na uniform! Akala ko nasa magandang buhay siya kasi mayaman ang kumupkop, pero nagkamali pala ako. Inalila at pinapahirapan niyo siya rito. Kung hindi pa makarating sa akin ang viral video ni Janessa na pinapahiya ng mga anak mo, hindi ko pa malalalaman na nasa impyerno pala ang buhay niya!”
Naiiyak ako, for the first time ay mayroon na ring nagtatanggol sa akin sa mga mang-aaping ito. Nasa likod ni Madam Imelda ang mga anak niyang sina Francis at Andrea. Sila ‘yung mas madalas akong apihin at ipahiya kapag nandito ang mga kaklase nila.
Sa totoo lang, dati ko pa gustong umalis rito. Hindi ko lang magawa kasi tinatakot ako nila Andrea at Francis na ikakalat daw nila ang video ko na walang saplot habang naliligo sa banyo. Kinuhanan kasi nila ako ng video nun. Sa takot kong mapahiya, heto, nagtagal ako rito at hindi makawala-wala sa kanila.
“Hindi sasama sa iyo si Janessa. Malakas ang kutob namin na mas pipiliin niya rito kaysa sumama sa iyo,” matapang pang sabat ni Andrea sa Tita Merbella ko. Wala talaga silang pinipiling tao na gagalangin.
“At bakit? Bakit hindi e, impyerno itong lugar na ito!” sigaw ni Tita sa kaniya. Galit na galit siya.
“Dahil hindi talaga. Tanungin mo siya Janessa kung sasama ba siya sa iyo?” tanong pa ni Francis na tinatawanan lang kami ni Tita Merbella.
“Tita, may hawak po kasi sila ng video ko na walang saplot habang naliligo sa banyo. Tinatakot nila ako na ilalabas iyon kapag lumayas ako rito,” matapang kong sumbong kay Tita Merbella para matapos na ito. May kakampi naman na ako kaya lulubusin ko na.
“Putang-ina ninyo pala! Sasampahan ko kayo ng kaso. Iyan pala ang panakot ninyo kaya hindi makaalis dito ang pamangkin ko!” sigaw ni Tita Merbella. Sobrang tapang niya talaga.
Maging si Madam Imelda ay nagulat sa mga anak niya. Alam niyang mali iyon kaya napatingin siya sa mga ito.
“Totoo ba iyon?” tanong pa ni Madam Imelda sa mga anak niya.
Hindi kumibo ang dalawa. Sa unang pagkakataon, nakita kong namutla ang mga mukha nila. Hindi siguro sila makapaniwalang magsusumbong na ako.
“Imelda, buburahin nila ang video na iyon o maghaharap tayo sa korte?” matapang na tanong ni Tita Merbella kay Madam Imelda.
Alam ni Madam Imelda na matatalo sila, kaya pinili nitong ipabura na lang ang video sa mga anak niya. Nung araw ding iyon, nagulat ako kasi parehong binasag ni Madam Imelda ang cellphone ng mga anak niya.
Sa wakas, nakalaya na rin ako sa kamay ng mga hayop na iyon. Tuluyan na akong sumama kay Tita Merbella papunta sa San Isidro del Monte Claro Town. Sabi niya, kukupkupin na niya ako at doon na patitirahin sa bahay nila.
Habang nakasakay kami sa jeep ay nag-iiyakan kaming magtiyahin. Awang-awa siya sa akin, lalo na nung makita pa niyang nakasuot ako kanina ng pang-katulong na damit.
Halos dalawang oras ang biyahe bago kami nakarating sa San Isidro del Monte Claro Town. Nandito na kami sa Viejo Street kung saan nakatayo ang up and down na bahay ni Tita Merbella.
“Sige na, Janessa, pumasok ka muna sa loob at may sasaglitin lang ako sa kabilang bayan. May meeting akong pupuntahan na sobrang mahalaga, hahabol ako, aabot pa naman kasi ako,” paalam niya kaya tumango ako at pumasok na sa loob.
Lumang style ang istura ng harap sa labas, pero pagdating sa loob, maganda at malawak naman. May sala, dining area, kusina, likod bahay na may mga tanim pang mga gulay.
Pagdating ko naman sa itaas, nakita kong may terrace tapos may dalawang kuwarto. Una kong pinuntahan ‘yung nabukas na pinto ng kuwarto. Malinis at maayos iyon, mukhang nilinis na ni Tita Merbella kasi alam niyang susunduin na niya ako.
Binaba ko doon ang mga gamit ko, pagkatapos ay sinubukan ko namang silipin ang isang kuwarto. Pero bago ako pumasok doon ay nagulat ako kasi may naririnig akong boses ng lalaki. Parang umuungöl. Nakaawang ang pinto kaya narinig ko rin talaga agad ang boses ng isang lalaki doon.
“AAHHHHHHH… SARAP…..”
“OOHHHHH…. PUTA!”
“UGH… UGGHH… OHHHH.”
Nanginig ang kamay ko nung pagsilip ko sa loob ay may nakita akong hubu’t hubad na lalaki. Pawisan ito, nakapikit, at nakanganga. Pero ang mas kinagulat ko ay ‘yung nakita kong ginagawa niya. Hawak-hawak nito at pinanggigilan ang napakalaking pagkalalakë nito. Kahit nasa malayo ako, kitang-kita ko kung gaano kapula ang ulo ng titë nito na for the first time ay nakakita na rin ako sa personal. Hindi ako makapaniwalang ang unang makikita ko na ganoon ay pagkalaki-laki at sobrang haba. Tila lagpas pusod pa iyon. Parang kasing haba ng talong. Halos kulang ang dalawang kamay niya para mahawakan ang katawan palang na titë nito.
Siya siguro ang sinasabi ni Tita Merbella na si Uncle River. Siya ang asawa ng tiyahin ko.
Nakakaloka, ito agad ang bumungad sa akin pagdating ko rito. Hindi ako makapaniwalang madadatnan ko pang ganoon ang asawa ni Tita.
Hanggang sa mas lumakas pa ang ungöl niya.
“AAAAAAHHHHHH!!!!”
“AAAAHHHHH!!!”
“SHIT, AYAN NA AHHHH!!!”
Napanganga ako lalo nung parang fountain na bumulusok mula sa butas ng ulo ng titë niya ang mga kạtas niya. Iyon na siguro ang tinatawag nilang tạmod ng mga lalaki. Ang dami, sobrang dami niyang nilabas. Nagsitapon iyon sa mga abs at galit na galit na dibdib ni Uncle River. Ang iba ay natulo na rin sa sapin ng kama niya.
Hindi ko maitatanggi na ang hot ng asawa pala ni Tita Merbella. Ang ganda ng katawan at ang laki pa nung…shit...ang laki ng titë ni uncle river.
Pero ang hindi ko maintindihan ay parang nag-enjoy akong panuorin siya.
Doon lang ako nahimasmasan at natakot na baka mahuli niya ako, kaya umalis na ako at bumalik sa ibaba ng bahay. Doon ako naghintay na bumaba siya para magpakilala.
Pagadating ko tuloy sa ibaba ay pinagpawisan ako. Hindi na maalis sa isipan ko ang istura niya habang nilalabasan ng tạmod.
Unang araw palang dito ay parang nagkasala na agad ako.
Sorry po, Tita Merbella kung nakita ko na ang halos lahat ng tinatago ni Uncle River.
หลายปีต่อมา ในพิธีมอบรางวัลการแข่งขันนวัตกรรมวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีเยาวชนระดับนานาชาติแองเจโลสวมสูทตัวเล็กยืนอยู่บนเวทีรับรางวัล เมื่อเขารับถ้วยรางวัลทองคำมา เสียงปรบมือก็ดังกระหึ่มไปทั่ว“คุณเดอลูก้า” พิธีกรยิ้มแล้วยื่นไมโครโฟนให้ “ช่วยกล่าวความรู้สึกหลังได้รับรางวัลหน่อยได้ไหมคะ?”แองเจโลรับไมค์มา น้ำเสียงใสแต่หนักแน่น “ผมขอขอบคุณแม่ของผมครับ เธอคือแบบอย่างของผม”ฉันยิ้มพลางปรบมือให้ลูกชาย สายตาเหลือบมองหน้าจอโทรศัพท์ที่การแจ้งเตือนข่าวเด้งขึ้นมาบนหน้าจอโทรศัพท์มือถือของฉัน[ตระกูลรุสโซแห่งอิตาลีตอนใต้หนี้สินกองพะเนิน ธุรกิจหลักทยอยถูกขายทอดตลาด เจ้าพ่อลอเรนโซ รุสโซ มีข่าวลือว่าชีวิตคู่ร้าวฉาน มีปากเสียงกันไม่หยุด]รูปภาพประกอบคือภาพแอบถ่าย ลอเรนโซไว้หนวดเครารกรุงรัง ดวงตาเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าและว่างเปล่า ส่วนเคียร่าก็อยู่ในชุดยาวเปรอะเปื้อนที่สกปรก ทรุดโทรม และกำลังตะโกนใส่เขาอย่างบ้าคลั่งฉันมองข่าวนั้นด้วยความเยือกเย็น ก่อนจะปัดหน้าจอทิ้งอย่างไม่ใส่ใจหลังพิธีมอบรางวัลจบลง แองเจโลวิ่งมาหาฉันพร้อมถ้วยรางวัลในมือ “แม่ครับ! ผมชนะแล้ว!”“ลูกคือความภาคภูมิใจของแม่เสมอ”
เหตุการณ์ความวุ่นวายที่เกิดขึ้นดึงดูดสายตาของแขกทั่วทั้งงานสีหน้าของลอเรนโซซีดเผือด ปากสั่นเครือ ราวกับยังอยากแก้ตัวอะไรบางอย่าง แต่ในเวลานี้เอง...“พี่คะ!”เคียร่าโผเข้ามาทันที มือข้างหนึ่งที่ประคองท้องที่ใหญ่ยื่น ส่วนมืออีกข้างหนึ่งคว้าแขนของลอเรนโซไว้แน่น“ลอเรนโซ… เมื่อครู่นี้คุณพูดว่าจะกลับไปเริ่มต้นใหม่กับเธอเหรอ?” เสียงของเธอสั่นเครือ เต็มไปด้วยความเจ็บปวด “คุณจะรับลูกของเธอ? แล้วลูกของเราล่ะ?!”เสียงฮือฮาดังก้องไปทั่วทั้งงาน ฉันมองภาพเหตุการณ์วุ่นวายนั้นด้วยรอยยิ้มที่เย้ยหยัน มันเป็นภาพที่ตลกร้ายที่น่าสมเพชที่สุดในค่ำคืนนี้สีหน้าของลอเรนโซซีดสลับอึมครึม เขาพยายามสะบัดมือออก “เคียร่า! ปล่อย ฉันแค่...”“แค่ อะไร?!” น้ำตาของเคียร่าไหลพราก จนเครื่องสำอางเปื้อนเลอะ เผยให้เห็นใบหน้าซีดโทรม “ลูกในท้องฉันต่างหากที่เป็นลูกของคุณ เป็นทายาทผู้สืบทอดของตระกูลรุสโซ!”เธอกุมมือของลอเรนโซแปะลงบนหน้าท้องของตัวเองเธอเงยหน้าขึ้น น้ำเสียงสั่นเครือด้วยความคับแค้นใจ “คุณเคยสัญญากับพ่อฉันว่าจะดูแลฉันตลอดชีวิต! คุณพูดเองว่าจะให้ฉันกับลูกมีครอบครัวที่อบอุ่น แล้วคุณกล้า... กล้าทำแบบนี้ต่อหน
เจ็ดปีต่อมา ศูนย์การเงินนานาชาติเมืองมิลานฉันคล้องแขนพ่อเดินเข้าสู่ห้องจัดเลี้ยง ตอนนี้ฉันคือผู้นำสูงสุดของอิตาลีแดนเหนืออย่างไร้ข้อกังขา“นายหญิงเดอลูก้า” ตอนนี้พวกเขาเรียกฉันแบบนั้นมือขวาของฉันกุมมือเล็กๆ ของแองเจโล เขาใช้ปลายนิ้วจิ้มฝ่ามือฉันเบาๆ ฉันยิ้ม แล้วลูบศีรษะลูกชายอย่างอ่อนโยน “มีอะไรเหรอจ๊ะ เทวดาน้อยของแม่?”“แม่ครับ ผู้ชายคนนั้นมองแม่อยู่ตลอดเลย” แองเจโลพูดเสียงแผ่วเบา สายตาเฉียบแหลมมองไปยังมุมมืดของห้องจัดเลี้ยงลอเรนโซ รุสโซเขาดูโทรมมาก หมดสิ้นราศีและความองอาจในอดีต ส่วนเคียร่ายืนติดข้างกายเขา สายตาเต็มไปด้วยความหวาดระแวงแล้วมองมาที่ฉันฉันละสายตากลับมาไม่ได้สนใจ “ไม่ต้องสนใจ”แต่ลอเรนโซกลับเดินเข้ามาหา เขาผลักเคียร่าที่พยายามจะขวางออก เดินโซเซเข้ามา กลิ่นแอลกอฮอล์แรงฉุนตีขึ้นมาในอากาศทันที“วิกตอเรีย…” เสียงของเขาสั่นด้วยความตื่นเต้นและอดกลั้นมานาน “เจ็ดปีแล้ว…”ฉันมองเขาอย่างเย็นยะเยือก ไม่ได้พูดอะไร“กลับไปกับฉันเถอะ” เขาเอื้อมมือมาอย่างร้อนรนหมายจะคว้ามือฉัน “เราเริ่มต้นใหม่กันนะ! ครั้งนี้ ฉันจะไม่...”ฉันถอยหนึ่งก้าว เบี่ยงมือออกจากการสัมผัสนั้น สายตา
มิลาน ห้องจัดเลี้ยงในคฤหาสน์เดอลูก้าสว่างไสวไปด้วยแสงไฟเหล่าผู้อาวุโสของมาเฟียอิตาลีตอนเหนือรวมตัวพร้อมหน้า เพื่อฉลองการกลับมาของฉัน“วิกตอเรีย” พ่อของฉันยกแก้วขึ้นก่อนใคร แล้วพูดอย่างทรงอำนาจว่า “ยินดีต้อนรับกลับบ้าน”ฉันยกแก้วคริสตัลขึ้น กวาดสายตาไปรอบห้อง บางคนคืออดีตลูกน้องคนสนิทของพ่อ บางคนเป็นเลือดใหม่ที่เพิ่งผงาดขึ้นมา และบางคนคือคนที่เคยดูถูกคุณหนูเดอลูก้าผู้ทรยศ “หนี” ไปอยู่กับมาเฟียอิตาลีตอนใต้“ขอบคุณทุกท่านค่ะ” ฉันยิ้ม เสียงเรียบสงบ “ตลอดหลายปีที่อยู่อิตาลีตอนใต้ ฉันได้เรียนรู้อะไรมากมาย”“เช่นอะไร?” ชายคนหนึ่งถามขึ้นมาด้วยความสนใจ“เช่นว่า…” ฉันวางแก้วลงเบาๆ “ธุรกิจท่าเรือของพวกเขาอยู่ได้ด้วยการติดสินบนเจ้าหน้าที่ศุลกากร รายชื่อทั้งหมดอยู่ในมือฉันแล้ว”“ช่องทางค้าอาวุธของพวกเขา พึ่งคนกลางสามคน คนหนึ่งฉันดึงตัวมาแล้ว”“กระแสเงินสดจากบ่อนคาสิโนของพวกเขา สองในสามไม่เคยยื่นภาษีอย่างถูกต้อง หนังสือสอบสวนจากกรมสรรพากร จะถูกส่งถึงโต๊ะทำงานของตระกูลรุสโซในวันพรุ่งนี้”ทั่วทั้งห้องเงียบไปชั่วขณะ ก่อนจะระเบิดเป็นเสียงปรบมือและคำชื่นชมดังกึกก้อง“สมแล้วที่เป็นลูกสาวเดอลูก้












Ulasan-ulasan