เจ้าพ่อยกเลิกงานแต่งสิบเจ็ดครั้งฉันกลายเป็นเจ้าแม่มาเฟีย

คืนนี้เป็นคืนที่ฉันกับกู้สือซวี่จะร่วมรักกันตามปกติเดือนละครั้ง

ฉันเผลอส่งเสียงครางออกมาเบาๆ

สายตาเย็นชาของกู้สือซวี่ปราศจากความปรารถนาใดๆ

“เยี่ยเจาเจา คุณทำผิดกฎแล้ว”

เขาผละตัวออกไปด้วยความรวดเร็ว ก่อนสวมเสื้อคลุมอาบน้ำ แล้วเดินไปที่ห้องน้ำ

ฉันที่ถูกทิ้งเอาไว้บนเตียงก็รู้สึกอัปยศจนต้องหลับตาลง

ทุกอย่างเปลี่ยนไปตั้งแต่เมื่อสามปีก่อน ตอนที่ลูกคนแรกของพวกเราตายไป

ตอนนั้น กู้สือซวี่ใช้ข้ออ้างว่า “เขาจะอุทิศส่วนกุศลให้ลูก” จึงสร้างห้องพระไว้ในคฤหาสน์โดยเฉพาะ และมักจะจุดธูปเทียนบูชาพระพุทธเจ้าอยู่เป็นประจำวัน

เขาบอกว่าพุทธศาสนิกชนรังเกียจการมัวเมาโลกีย์ สามีภรรยาควรจะมีอะไรกันมากสุดก็เดือนละครั้ง

ไม่เพียงเท่านั้น เขายังไม่ให้ฉันส่งเสียงครางระหว่างมีเพศสัมพันธ์ด้วย เพราะเขากลัวว่าพระโพธิสัตว์จะไม่พอใจ

ฉันเพิ่งจะอายุยี่สิบห้า ถึงแม้จะยังมีความต้องการ แต่ฉันก็ทำได้แค่ตามการตัดสินใจของเขา

……

กู้สือซวี่ออกจากบ้านในช่วงกลางดึก

หลังจากผ่านไปไม่นาน เพื่อนสนิทของฉันก็โทรมาหา

เสียงของซ่งจินรั่วเต็มไปด้วยความร้อนใจ "เจาเจา รีบไปดูฮอตเสิร์จเร็ว! ทำไมคนที่ถูกแฉว่าเป็นเสี่ยเลี้ยงของซูหย่าซิน ถึงหน้าตาเหมือนกับกู้สือซวี่ขนาดนี้เลยล่ะ"

ฉันรีบกดเข้าไปดูฮอตเสิร์จทันที ภายในสมองขาวโพลนไปหมด

“ข่าวใหญ่! ดาราดาวรุ่งซูหย่าซินถูกสงสัยว่ามีเสี่ยเลี้ยงหนุนหลัง! ตอนนี้ยังไม่ทราบตัวตนของเสี่ยคนนั้น กรุณารอติดตามต่อไป!”

แม้จะเป็นเพียงรูปภาพที่เห็นแค่ด้านหลัง แต่ฉันก็จำได้ทันทีว่านั่นคือสามีของตัวเอง

ปกติมือขวาของเขาจะคอยถือสร้อยลูกประคำ ตอนนี้กำลังโอบเอวของซูหย่าซินอยู่ และเดินเข้าไปในโรงแรมด้วยกัน

ทันใดนั้น อีเมลจากบุคคลนิรนามก็ส่งเข้ามาหาฉันสองฉบับ

ภาพถ่ายความละเอียดสูงหลายใบก็ปรากฏอยู่ตรงหน้าฉันทันที

ภาพใบแรก เป็นภาพของเด็กสาวตัวน้อยที่น่ารักราวกับตุ๊กตาในชุดกระโปรงฟูฟ่อง กำลังกอดคอและหอมแก้มกู้สือซวี่ ขณะที่เขาคุกเข่าลงข้างหนึ่งและโอบกอดเธอไว้ในอ้อมแขน

ภาพใบที่สอง เป็นภาพที่ซูหย่าซินกำลังปัดฝุ่นบนไหล่ของเขา ซึ่งเขาไม่ได้หลบเลี่ยงอย่างเย็นชาเหมือนอย่างที่ปฏิบัติกับฉัน ตรงกันข้ามกลับยกยิ้มบาง ๆ แล้วปล่อยให้ผู้หญิงคนนั้นทำตามใจ

……

รูปหลายสิบใบนี้ทำให้ฉันเข้าใจว่า ที่เขาเหินห่างกับฉันมาตลอดสามปี ไม่ใช่เพราะเขาศรัทธาในพระพุทธศาสนา แต่เป็นเพราะ เขานอกใจฉันต่างหาก

ฉันจิกเล็บลงกลางฝ่ามือ แล้วสูดลมหายใจเข้าลึกๆ อย่างต่อเนื่อง ฉันฝืนเปิดอีเมลฉบับที่สองด้วยความใจเย็น

ข้อความหนึ่งปรากฏขึ้นว่า

“คุณนายกู้ คุณจะแฉหรือเอาเงินห้าสิบล้านมาซื้อรูปภาพเหล่านี้”

“ฉันจะซื้อ ราคาห้าสิบล้าน”

ฉันตอบกลับข้อความนั้น จากนั้นฉันก็ใช้ทรัพย์สินทั้งหมดในบัญชีธนาคารมาซื้อรูปภาพที่จะทำให้ชื่อเสียงของสามีและชู้เสื่อมเสียได้

และที่ตลกร้ายคือ เงินในบัตรนี้จริงๆ แล้วเป็นสินสอดที่กู้สือซวี่มอบให้ฉันในวันแต่งงาน

แต่ตอนนี้ กลับเอามาซื้อหลักฐานการนอกใจของเขา

ฉันจ้องมองเด็กหญิงในรูปใบนั้นครั้งแล้วครั้งเล่า

ถ้าลูกของพวกเรายังไม่ตาย ก็คงอายุพอๆ กับเด็กคนนี้

แต่น่าเสียดาย ฉันยังไม่เคยเห็นหน้าลูกของตัวเองเลยด้วยซ้ำ เธอก็กลายเป็นเถ้าถ่านอยู่ในอัฐิขนาดเล็กไปแล้ว

ตอนนั้นฉันรู้สึกเจ็บปวดเจียนตาย แต่เขากลับตอบมาแค่ว่า “พวกเราจะมีลูกได้อีก”

ตอนนี้ฉันถึงได้รู้ว่า พวกเราไม่มีทางมีลูกได้อีกแล้ว!

หลังจากฉันซื้อรูปภาพนั้นเสร็จ ฉันก็โทรไปหาซ่งจินรั่ว “เธอรู้จักทนายบ้างไหม ฉันจะหย่า”

ในเมื่อผู้ชายมีมลทินแล้ว ถ้าอย่างนั้นฉันก็ไม่ต้องการอีกแล้ว

ซ่งจินรั่วไปสืบเสาะอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็โทรกลับมาหาฉัน

ทนายได้ร่างข้อตกลงการหย่าขึ้นมา แต่เนื่องจากฉันไม่ทราบทรัพย์สินของอีกฝ่าย ดังนั้นยังไม่สามารถกำหนดจำนวนเงินได้อย่างชัดเจน

ฉันตอบว่า “ถ้าอย่างนั้นส่งข้อตกลงการหย่าให้ฉันก่อน เรื่องทรัพย์สินนั้น ฉันจะค่อยๆ คุยกับเขาทีหลัง”

ถึงแม้ว่ารูปถ่ายเหล่านั้นมีราคาห้าสิบล้าน แต่ชื่อเสียงของประธานกู้มันมีค่ามากกว่านั้น

ขอเพียงแค่มีหลักฐานอยู่ในมือ ยังต้องกังวลเรื่องการแบ่งทรัพย์สินอยู่อีกเหรอ

ฉันปริ้นข้อตกลงการหย่าออกมาวางบนโต๊ะน้ำชา จากนั้นก็โทรหากู้สือซวี่

ไม่นาน อีกฝ่ายก็รับสายพูดขึ้นมา

“คุณเยี่ย คุณมีธุระอะไรหรือเปล่า พี่สือซวี่กำลังกล่อมลูกอยู่ค่ะ”

เสียงหวานใสของผู้หญิงฟังดูแล้วมีมารยาท แต่มันกลับเสียดแทงโสตประสาทของฉันเหมือนแท่งเหล็กร้อนแทงเข้าหู

เหมือนว่าซูหย่าซินก็รู้จักฉัน

เดิมทีฉันยังคิดว่ากู้สือซวี่อาจจะแกล้งทำเป็นโสดอยู่ ผู้หญิงคนนั้นเลยถูกหลอก

ที่แท้ เธอก็รู้อยู่แล้วว่าตัวเองเป็นเมียน้อย!

ฉันจะไม่อยากจะเสียอารมณ์กับเรื่องเหล่านี้ เพียงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “ให้กู้สือซวี่มารับสายซะ”

“ขอโทษด้วยนะคะ ลูกติดเขามาก ตอนนี้เขายังไม่ว่างค่ะ ถ้าคุณมีธุระอะไรก็บอกฉันได้เลยนะคะ เดี๋ยวฉันจะบอกเขาเองค่ะ”

น้ำเสียงของเธอยังคงอ่อนโยนเหมือนเดิม

ทันทีที่เธอเพิ่งพูดจบ เสียงของเด็กหญิงคนนั้นก็ดังแทรกเข้ามาในโทรศัพท์ “คุณพ่อ พรุ่งนี้เช้าหนูยังจะได้เจอคุณพ่อไหมคะ คุณพ่อชอบหายตัวโดยไม่แจ้งล่วงหน้าเลย”

กู้สือซวี่ปลอบเด็กคนนั้นด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน “แน่นอนอยู่แล้ว พ่อสัญญาเลยว่าพรุ่งนี้เช้าหนูจะได้เจอพ่อ”

หัวใจของฉันเหมือนถูกบีบรัด นานมากแล้วที่ฉันไม่ได้ยินเขาพูดด้วยน้ำเสียงแบบนี้

“คุณเยี่ย ยังมีธุระอะไรหรือเปล่าคะ ถ้าไม่มี พวกเราขอตัวไปพักผ่อนก่อนนะคะ”

คำพูดของซูหย่าซินดูเหมือนมีมารยาท แต่แฝงความร้ายกาจเอาไว้

ฉันจึงพูดว่า “มีสิ เรียกเขากลับมาเซ็นข้อตกลงการหย่าซะ!”