All Chapters of แย่งแหวนฉันไป ต้องคุกเข่าคืนมา: Chapter 1 - Chapter 7

ฉันมีชีวิตมายี่สิบหกปี นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนกล้ากำเริบเสิบสานต่อหน้าฉันขนาดนี้“ไหนพูดอีกทีซิ จะให้ฉันตะโกนว่าอะไรนะ?”“หูหนวกหรือไง? ฉันบอกว่า 'ฉันมันคนกระจอก ฉันสำนึกผิดแล้ว'! แค่นี้ชัดพอหรือยัง?” โซเฟียตวาดซ้ำเสียงแหลมฉันยกยิ้มมุมปากอย่างเย็นชา “อืม ได้ยินชัดแจ๋วเลยล่ะ”“ในเมื่อเธอยอมรับเองว่าเป็นคนกระจอก ก็รีบไสหัวไปซะ อย่ามาทำให้ชื่อเสียงตระกูลมาริโนต้องแปดเปื้อน”ใบหน้าของโซเฟียแดงก่ำราวกับตับหมู ในที่สุดก็รู้ตัวว่าฉันกำลังปั่นหัวเธอเล่น “นี่... นี่แกกล้าหลอกด่าฉันเหรอ?!”เธอกรีดร้องแล้วถลันเข้ามาจะตบฉัน สภาพดูเหมือนแม่ไก่สติแตกไม่มีผิดน่าขำสิ้นดีฉันฝึกศิลปะการต่อสู้กับบอดี้การ์ดของตระกูลที่ซิซิลีมาเป็นสิบปี จะมากลัวท่าทางงูๆ ปลาๆ ของเธอเนี่ยนะ?ฉันฟาดลูกเตะด้านข้างเข้าไปอย่างแม่นยำ โซเฟียล้มคว่ำทันที ตัวงอเป็นกุ้งร้องครวญครางอยู่บนพรมด้วยความเจ็บปวดเสียงสูดหายใจเฮือกด้วยความตกใจดังไปทั่ว“คุณพระช่วย! เธอกล้าลงไม้ลงมือกับคุณโซเฟีย!” “ถ้าคุณลูก้ารู้เข้า เธอต้องโดนสับเละเอาไปโยนให้ปลากินแน่!” “จบเห่แล้ว พระเจ้าก็ช่วยเธอไม่ได้แล้วงานนี้”ฉันขี้เกียจจะใส่ใจคำนินท

เมื่อเงาของพ่อปรากฏขึ้นที่หน้าประตูโรงประมูล บรรยากาศภายในห้องราวกับถูกแช่แข็งจนหยุดนิ่งดวงตาคมกริบคู่นั้นกวาดมองไปทั่วงาน ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ร่างของฉันซึ่งกำลังถูกกดให้นอนแนบพื้นทว่าโซเฟียกลับไม่รู้ตัวสักนิดว่าหายนะกำลังมาเยือน เธอยังแค่นหัวเราะแล้วก้าวออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าว“แกคือพ่อของนังแพศยานี่สินะ? มาได้จังหวะพอดี ลูกสาวตัวดีของแกแย่งแหวนฉัน แถมยังกล้าตบฉัน ตอนนี้พวกแกสองพ่อลูกรีบกราบขอโทษฉันซะดีๆ ไม่งั้นตระกูลมาริโนไม่ปล่อยพวกแกไว้แน่!”เสียงซุบซิบดังขึ้นรอบทิศ แขกที่มุงดูบางคนค่อยๆ ขยับเข้ามาใกล้พ่อฉันอย่างระมัดระวัง“ท่านครับ ยอมอ่อนข้อให้เถอะครับ คุณโซเฟียคนนี้คือน้องสาวในปกครองที่คุณลูก้ารักที่สุด” “ในนิวยอร์ก ไม่มีใครกล้าล่วงเกินตระกูลมาริโนหรอกนะครับ” “เพื่อความปลอดภัยของคุณกับลูกสาว ยอมรับผิดไปเถอะครับ ไม่เสียศักดิ์ศรีหรอก”พ่อของฉันไม่แม้แต่จะปรายตามองคนหวังดีเหล่านั้น ท่านเพียงแค่ขยับนิ้วมือเบาๆ บอดี้การ์ดสองคนด้านหลังก็พุ่งเข้ามาทันที เตะชายฉกรรจ์ที่กดทับฉันออกไปอย่างคล่องแคล่ว แล้วประคองฉันลุกขึ้นฉันเซถลาเข้าไปซุกในอ้อมกอดพ่อ ท่านกอดฉันไว้แน่นพลางลูบหล

วันนัดรวมตัวของห้าตระกูลใหญ่มาถึง สถานที่ยังคงเป็นโรงประมูลแห่งเดิมเมื่อฉันและพ่อก้าวเท้าเข้าสู่ห้องโถงของงาน สายตาของทุกคนก็จับจ้องมาที่พวกเราเป็นจุดเดียว ฉันสวมชุดราตรียาวสีแดงเข้ม มือขวาสวมถุงมือกำมะหยี่สีเดียวกับชุด เพื่อปกปิดบาดแผลที่ยังไม่หายดีไว้อย่างสง่างามอันโตนิโอรีบก้าวเข้ามาต้อนรับด้วยสีหน้าตึงเครียด “คุณรอสซี่ คุณหนูอิซ่า ขอบพระคุณที่กรุณาให้เกียรติมาร่วมงานครับ”ฉันพยักหน้ารับเล็กน้อย กวาดตามองไปทั่วงาน “เอาตัวพวกมันออกมา” พ่อออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงเรียบง่ายบอดี้การ์ดหลายคนเข็นกรงขนาดใหญ่เข้ามาใต้แสงสปอตไลท์ เมื่อภาพในกรงปรากฏต่อสายตาฝูงชน เสียงอุทานด้วยความตกใจก็ดังระงมไปทั่วห้องอย่างกลั้นไม่อยู่ลูก้าและโซเฟียนอนขดตัวอยู่ในกรง สภาพเสื้อผ้าฉีกขาด มอมแมมไปด้วยคราบสกปรก ชุดราตรีสีทองของโซเฟียถูกฉีกทึ้งจนดูไม่ได้ ส่วนสูทราคาแพงของลูก้าก็เต็มไปด้วยคราบดินและคราบเลือด บนใบหน้าและแขนของทั้งคู่มีบาดแผลเหวอะหวะ เห็นได้ชัดว่าหลายวันที่ผ่านมาพวกเขาต้องเจอเรื่องสาหัสแค่ไหนบอดี้การ์ดเปิดประตูกรง แล้วกระชากร่างพวกเขาออกมาอย่างหยาบคายลูก้าพยายามทรงตัวยืนให้นิ่ง ส