บทที่ 5

ลูก้าพยายามดิ้นรนให้หลุดจากการพันธนาการ เส้นเลือดบนหน้าผากปูดโปนด้วยความโกรธ “ปล่อยฉันนะ! พวกแกรู้ไหมว่าทำแบบนี้แล้วผลจะเป็นยังไง?”

พ่อมองลงมาที่พวกเขาด้วยสายตาของผู้เหนือกว่า

“ผลที่จะตามมางั้นเหรอ?” น้ำเสียงของพ่อราบเรียบจนน่าขนลุก

“ตอนที่พวกแกลงมือทำร้ายลูกสาวฉัน เคยคิดถึงผลที่จะตามมาบ้างหรือเปล่าล่ะ?”

พ่อหันมาหาฉัน น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นอ่อนโยนทันที “อิซ่า ลูกสาวของพ่อ ลูกอยากจัดการพวกมันยังไงดี?”

ฉันเดินเข้าไปหาโซเฟียที่คุกเข่าอยู่ทีละก้าว

ความเจ็บปวดที่นิ้วมือทำให้ทุกย่างก้าวหนักอึ้ง แต่เพลิงโทสะในใจกลับช่วยพยุงร่างฉันไว้

ฉันกระชากผมที่จัดทรงมาอย่างดีของโซเฟีย บังคับให้เธอเงยหน้าขึ้นสบตาฉัน

“พวกมันทำกับหนูไว้ยังไง หนูก็จะเอาคืนแบบนั้นสิคะ”

ฉันเอ่ยเสียงเย็นชา ก่อนจะง้างมือตบหน้าเธอฉาดใหญ่ติดต่อกันหลายที

แก้มของโซเฟียบวมเป่งขึ้นทันตา แต่เธอยังคงจ้องฉันตาเขียวปัด เลือดไหลซึมที่มุมปาก แต่ปากยังดีไม่เลิก

“นังแพศยา! แกคอยดูเถอะ ลูก้าต้องทำให้แกตายทั้งเป็นแน่!”

ลูก้าเห็นดังนั้นก็พยายามตะเกียกตะกายจะลุกขึ้น “หยุดนะ!”

ฉันหันขวับแล้วถีบเข้าที่กลางอกเขาเต็มแรง ส่งเขาล้มกลิ้งไ