Home / โรแมนติก / แรงบันดาลใจนี้...ลึกถึงใจ / ตอนที่ 5 แค่นี้ก็แฉะแล้วงั้นเหรอ?

Share

ตอนที่ 5 แค่นี้ก็แฉะแล้วงั้นเหรอ?

last update publish date: 2026-11-05 15:14:36

รถแท็กซี่แล่นผ่านถนนเส้นแล้วเส้นเล่า ยิ่งเข้าใกล้จุดหมายปลายทางมากเท่าไหร่ กางเกงชั้นในที่ซูเนี่ยนเนี่ยนเพิ่งเปลี่ยนใหม่เมื่อครู่ก็ยิ่งเปียกชุ่มไปด้วยหยาดน้ำรักมากขึ้นเท่านั้น

เมื่อรถจอดสนิทนิ่งอยู่หน้าคลับ ซูเนี่ยนเนี่ยนลังเลอยู่ชั่วอึดใจหนึ่ง ก่อนจะจ่ายเงินแล้วก้าวลงจากรถ

มาถึงขั้นนี้แล้วก็ต้องตามน้ำไปก็แล้วกัน

เธอยืนปลอบใจตัวเองในใจ ถือเสียว่านี่เป็นเพียงความสัมพันธ์ชั่วข้ามคืน ถ้าฝีมือเขาไม่ดีพอก็แค่ทนๆ ให้มันจบไป แต่ถ้าฝีมือแซ่บเด็ดดวง... บางทีอาจจะมีครั้งต่อไปตามมาก็ได้ใครจะรู้

ซูเนี่ยนเนี่ยนก้าวเท้าเดินผ่านประตูบานคุ้นเคยเข้าไปด้านข้าง

พอดีกับช่วงเวลาเลิกงาน ผู้คนในคลับจึงหนาแน่นกว่าปกติเสียหน่อย ซูเนี่ยนเนี่ยนยืนเคว้งคว้างอย่างไร้จุดหมายเพราะไม่รู้ว่าจะไปตามหาชายคนนั้นได้จากที่ไหน

"คุณคือเจสสิก้าใช่ไหมคะ?" พนักงานหญิงในชุดยูนิฟอร์มเดินตรงเข้ามาหาเธอ

ซูเนี่ยนเนี่ยนชำเลืองมองเล็กน้อยก่อนจะพยักหน้ารับ

"ห้อง 88 ชั้นสองค่ะ" หญิงสาวถือถาดเครื่องดื่มเดินผละออกไป

ซูเนี่ยนเนี่ยนเงยหน้าขึ้นมองห้องกระจกที่เรียงรายอยู่ชั้นบน หัวใจเต้นโครมครามรากับกลองเพล

โดยที่เธอไม่รู้เลยว่า... ชายหนุ่มที่อยู่ในห้องพักกำลังยืนมองภาพทั้งหมดของเธอผ่านกระจกใส

นี่เป็นครั้งแรกที่ซูเนี่ยนเนี่ยนได้ก้าวขึ้นมาบนชั้นสอง พรมสีแดงเข้มกับแสงไฟสลัวราดรดลงมา ราวกับเป็นม่านกั้นที่ช่วยกลืนกินเสียงอึกทึกจากชั้นล่างไปจนเกือบหมด

แม้แต่เสียงลมหายใจของตัวเอง เธอกลังได้ยินมันชัดเจน ฝีเท้าก้าวช้าลงเรื่อยๆ ลมหายใจหนักหน่วงขึ้น ฝ่ามือชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็นเฉียบ

หน้าห้องหมายเลข 88 ซูเนี่ยนเนี่ยนกำลังลังเลว่าจะเคาะประตูดีไหม ประตูบานใหญ่ก็ถูกกระชากเปิดออกเสียก่อน

"จากชั้นล่างเดินขึ้นมาบนชั้นสองใช้เวลาอย่างมากไม่เกินสามนาที แต่เธอเล่นเดินซะเจ็ดนาทีครึ่ง... สงสัยฉันคงต้องเปลี่ยนจากเรียกเธอว่า 'กระต่ายน้อย' เป็น 'เต่าคลาน' ซะแล้วมั้ง"

น้ำเสียงของชายหนุ่มเจือความหยอกเย้า ปลายเสียงลากสูงขึ้นเล็กน้อยเจือความขี้เกียจระคนผ่อนคลาย

เช่นเดียวกับเมื่อวาน วันนี้เขาสวมสูทสากลเช่นเคย ทว่าท่อนบนกลับสวมเพียงเสื้อเชิ้ตปลดกระดุมบนออกสองเม็ด เผยให้เห็นแผงอกรำไร

ทว่า... วันนี้เขายังคงสวมหน้ากากอยู่เช่นเดิม

คาดว่าเป็นหน้ากากที่ทางคลับสั่งทำพิเศษ ด้านบนประทับลวดลายโลโก้เล็กๆ ดูเรียบง่ายทว่าทรงอำนาจและสะดุดตาในคราเดียวกัน

ยังไม่ทันที่ซูเนี่ยนเนี่ยนจะได้เอ่ยอะไร ชายหนุ่มก็ใช้เรียวมือเกี่ยวเอวเธอแล้วดึงเข้าไปในห้อง ประตูห้องปิดสนิทลงในเสี้ยววินาที ซูเนี่ยนเนี่ยนแผ่นหลังแนบติดกับบานประตู รู้สึกใจคอไม่ดีเอาเสียเลย

"เชื่อใจฉันไหม?" ชายหนุ่มกดร่างเธอแนบชิดติดประตู ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดอยู่ข้างใบหู

ซูเนี่ยนเนี่ยนรู้สึกได้ทันทีว่าหยาดน้ำรักอุ่นร้อนทะลักเอ่อล้นออกมาจากช่องรักอีกระลอก

เธอไม่รู้ว่าเขาหมายถึงอะไร จึงไม่กล้าเอ่ยปากตอบ ชายหนุ่มกระตุกยิ้มมุมปาก "ลังเลแบบนี้แสดงว่ายังไม่เชื่อใจสินะ งั้นก็ไม่ต้องปิดตาเธอก็ได้"

ซูเนี่ยนเนี่ยนเงยหน้าขึ้นมองเขา ชายหนุ่มเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย หมุนตัวเดินไปหย่อนกายลงนั่งบนเก้าอี้สตูลเตี้ยข้างประตูพลางจ้องมองเธอที่กำลังตื่นตระหนก "ไม่กลัวฉันหลอกฟันฟรีแล้วทิ้งเหรอ?"

ซูเนี่ยนเนี่ยนชะงักงัน ไม่เคยมีใครพูดประโยคทำนองนี้ออกมาด้วยท่าทีสบายๆ แบบนี้มาก่อนเลย

"คุณไม่ใช่..."

"คิงแห่งคลับงั้นเหรอ?"

ไม่ใช่หรอกเหรอ? ซูเนี่ยนเนี่ยนกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคืองด้วยความตื่นเต้น

"แล้วถ้าเมื่อวานนี้... ฉันไม่ได้ใช้สถานะนี้ชวนเธอล่ะ?"

ถ้าอย่างนั้นเธอ...

ยังไม่ทันได้คิดอะไรต่อ ซูเนี่ยนเนี่ยนก็ถูกชายหนุ่มรวบตัวเข้าไปสู่อ้อมกอด กลิ่นอายบุหรี่จางๆ เจือกลิ่นน้ำหอมผู้ชายลอยเข้าแตะจมูก

และก่อนที่เธอจะทันได้ตั้งตัว ท่อนล่างก็พลันเย็นวาบ พร้อมกับความเจ็บแปล๊บผสานความรู้สึกชาหนึบที่ฟาดลงมาดัง เพี๊ยะ!

"อ๊ะ!" ซูเนี่ยนเนี่ยนสะดุ้งสุดตัว สองแขนรีบยกขึ้นโอบกอดรอบเอวสอบของเขาไว้แน่นโดยอัตโนมัติ

ตามมาด้วยเสียงฝ่ามือกระทบผิวเนื้อรัวเป็นชุด ไม่ถึงกับเจ็บปวดเจียนตาย แต่ความอัปยศอดสูและน่าละอายกลับพรั่งพรูขึ้นมาจนใบหน้าร้อนผ่าว

กระทั่งเสียงเพี๊ยะครั้งสุดท้ายตกลงมา ซูเนี่ยนเนี่ยนที่ยังคงผวากลัวกับจังหวะต่อไป สองแขนกอดรัดเอวเขาแน่นยิ่งกว่าเดิม จนกระทั่งไม่มีฝ่ามือฟาดลงมาซ้ำอีก เธอกถึงผ่อนลมหายใจยาวด้วยความโล่งอก ก่อนจะมารู้สึกตัวว่าเธอกำลังคว่ำหน้าทาบอยู่บนตักของเขา หัวใจเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมานอกอก

"แค่นี้ก็แฉะแล้วงั้นเหรอ?"

ปลายนิ้วอุ่นจัดของชายหนุ่มแกล้งแตะสัมผัสกลีบเนื้อเบื้องล่าง ลากดึงเส้นใยหยาดน้ำรักสีเงินยวงติดมืออกมาก่อนจะหัวเราะเบาๆ ในลำคอ "ที่แท้... แอบคิดถึงจนแฉะตั้งแต่ก่อนจะเจอหน้าฉันซะอีกเหรอเนี่ย?"

..

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • แรงบันดาลใจนี้...ลึกถึงใจ   ตอนที่ 41 ตอนจบ

    “อ๊ะ!” ช่องทางรักของซูเนี่ยนเนี่ยนขมิบรัดแน่นจนเกร็งกระตุก ร่างกายโค้งงอโก่งโค้งขึ้นอีกครั้ง เรียวขาทั้งสองข้างสั่นสะท้านระริก“อืม… อ่าา…” บริเวณรอยหยักย่นภายในที่เพิ่งถูกเซี่ยจิ่งเหยาปรนเปรอเมื่อครู่ส่งสัญญาณความสุขสมระลอกใหญ่ ซูเนี่ยนเนี่ยนหลุดอุทานเสียงหลง ร่างกายสั่นสะท้านเฮือก หยาดของเหลวใสพรั่งพรูฉีดพ่นออกมาจากท่อปัสสาวะความอิ่มเอมใจที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อนทำให้ซูเนี่ยนเนี่ยนอยากจะหวนกลับไปลิ้มลองรสชาตินั้นอีกครั้งแต่เซี่ยจิ่งเหยากลับมีแววตาสดใสขึ้นมาทันที เขารีบจัดการล้างมือแล้วก้มหน้าลงจดบันทึกข้อมูลยิกๆซูเนี่ยนเนี่ยนเหนื่อยอ่อนจนหมดเรี่ยวแรง เธอทิ้งตัวนอนราบลงบนเตียง ปล่อยสมองให้ว่างเปล่า นึกไม่ออกเลยด้วยซ้ำว่าเมื่อครู่นี้ตัวเองทำอะไรลงไปบ้างเซี่ยจิ่งเหยาวางสมุดบันทึกด้วยความพึงพอใจ ก่อนจะเดินมาหยุดยืนข้างเตียงของซูเนี่ยนเนี่ยน “หมดแรงลุกขึ้นมาแล้วรึไง?”ซูเนี่ยนเนี่ยนส่งเสียงครางประท้วงเบาๆ ในลำคอ นึกค่อนขอดอยู่ในใจว่าถ้าไม่ใช่เพราะเขา ตัวเธอจะมีสภาพน่าอนาถขนาดนี้ไหมเล่าเซี่ยจิ่งเหยาหัวเราะในลำคอเบาๆ อารมณ์ดีขึ้นมาถนัดตา “ในเมื่อทาสตัวน้อยเชื่อฟังคำสั่ง ช่วยนายท่านทดลองใช

  • แรงบันดาลใจนี้...ลึกถึงใจ   ตอนที่ 40 ความเร่าร้อนจากของเล่นระบบดูดสุญญากาศ

    ท่าทางถอดเสื้อผ้าของซูเนี่ยนเนี่ยนเชื่องช้าลงไปถนัดตา เซี่ยจิ่งเหยาเริ่มหมดความอดทน ประกอบกับความหงุดหงิดที่ยังหลงเหลืออยู่ในใจ เขาจึงตัดสินใจพุ่งเข้าไปกระชากเปิดประตูห้องลองแยกสัดส่วนออกอย่างไร้ความปรานี“เซี่ย… นาย… ท่า…” ซูเนี่ยนเนี่ยนสับสนงงงวยไปชั่วขณะ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเวลานี้ควรจะเรียกเขาว่าอะไรดี กางเกงที่เพิ่งถอดลงมาได้ครึ่งทางจึงร่วงหล่นกองลงไปกับพื้นเซี่ยจิ่งเหยาช้อนตัวเธอดึงออกจากกองกางเกง รูดกางเกงชั้นในของเธอทิ้งไปอย่างไร้เยื่อใย ก่อนจะอุ้มร่างบางวางราบลงบนเตียงของเล่นในมือถูกกดแนบเข้ากับปุ่มกระสันของซูเนี่ยนเนี่ยนทันที โดยปราศจากบทเร้าโลมเตรียมความพร้อมใดๆ แม้ว่าปุ่มกระสันจะยังไม่ทันพองตัวตื่นแต่เซี่ยจิ่งเหยากลับสามารถคลำหาตำแหน่งของมันได้อย่างแม่นยำในคราวเดียวของเล่นชิ้นใหม่เริ่มทำงาน ซูเนี่ยนเนี่ยนหลุดเสียงครางประท้วงเบาๆ ออกมาพูดตามเนื้อผ้าแล้ว ของเล่นระบบดูดสุญญากาศแบบนี้ไม่ได้มีพลังทำลายล้างรุนแรงอะไรนัก ฟังก์ชันการดูดถือเป็นจุดที่ค่อนข้างน่าผิดหวังที่สุดในบรรดาของเล่นประเภทอื่นๆ ของเล่นชิ้นนี้ถูกออกแบบมาไม่ต่างอะไรจากรุ่นก่อนๆ มากนัก ซูเนี่ยนเนี่ยนเพิ่งสัมผัสผ่า

  • แรงบันดาลใจนี้...ลึกถึงใจ   ตอนที่ 39 การทดสอบผลิตภัณฑ์

    แต่ในเสี้ยววินาทีต่อมา ประตูห้องน้ำก็ถูกผลักเปิดออกอีกรอบซูเนี่ยนเนี่ยนที่กำลังนั่งอยู่บนชักโครกมองดูเซี่ยจิ่งเหยาที่เดินดุ่มเข้ามาหน้าตาเฉยราวกับอันธพาลเพื่อเตรียมจะอาบน้ำ ทั้งละอายทั้งเขินจนหน้าแดงก่ำ “คุณ… คุณ… ข้างนอกยังมีห้องน้ำห้องอื่นอีกนะ!”“เมื่อกี้เธอเรียกฉันว่า 'คุณ' สามครั้ง หนึ่งครั้งสิบไม้ ไว้กลับมาตอนเย็นค่อยคิดบัญชีรวมทีเดียว”ซูเนี่ยนเนี่ยนถลึงตาใส่เขาด้วยความแค้นเคือง จากนั้นก็ลุกพรวดลงจากชักโครก เดินหนีไปจัดการล้างหน้าแปรงฟันที่ห้องน้ำอีกห้องแทนการประชุมช่วงบ่ายเริ่มตอนบ่ายสองโมง ซูเนี่ยนเนี่ยนนั่งรถมากับเซี่ยจิ่งเหยา และลงรถตรงหัวมุมถนนก่อนถึงบริษัทเธอไม่อยากสร้างปัญหาให้ตัวเอง จึงเป็นฝ่ายเอ่ยปากขอเดินเข้าไปเองเซี่ยจิ่งเหยาพยักหน้ารับ และเดินทางมาถึงบริษัทก่อนหน้าเธอตอนที่ซูเนี่ยนเนี่ยนเดินเข้ามา เธอก็สังเกตเห็นว่าบรรดาเพื่อนร่วมงานต่างพากันนั่งตัวลีบไม่กล้าหายใจ พอหย่อนตัวลงนั่งที่โต๊ะเธอก็รีบหันไปกระซิบถามเพื่อนร่วมงานข้างๆ ว่าเกิดอะไรขึ้น ระยะทางจากปากซอยเดินมาถึงบริษัทใช้เวลาประมาณเจ็ดถึงแปดนาที แต่ถ้าขับรถมาใช้เวลาแค่เพียงนาทีเดียว เธอไม่รู้เลยว่าในช่วงเว

  • แรงบันดาลใจนี้...ลึกถึงใจ   ตอนที่ 38 สลบไสลหลังพายุอารมณ์โถมซัด

    เซี่ยจิ่งเหยากระชากดึงที่หนีบหัวนมทั้งสองข้างออกในเสี้ยววินาที พร้อมกับปรับระดับความแรงของไข่สั่นและแท่งสั่นให้พุ่งขึ้นสู่ขีดสุดท่ามกลางความมืดมิด ทอดมองดูซูเนี่ยนเนี่ยนที่กำลังร้องไห้คร่ำครวญสะท้านไหว อัตราการเต้นของหัวใจของเซี่ยจิ่งเหยาก็ค่อยๆ เร่งจังหวะเร็วขึ้น“อื้อ…” เรียวปากทั้งสองประกบเข้าหากัน กลายเป็นความแนบชิดดูดกลืนที่ยากจะถอนตัวเซี่ยจิ่งเหยาบดขยี้ดูดดึงกลีบปากของซูเนี่ยนเนี่ยนด้วยความรู้สึกครอบครองอย่างเต็มเปี่ยม ผ่านไปครู่ใหญ่เขาจึงผละริมฝีปากออก “ถ้าคืนนี้ฉันไม่โผล่ไปล่ะก็ เธอคงจะหนีตามผู้ชายคนอื่นไปแล้วสินะ?”น้ำเสียงเจือแววคาดคั้นดังสะท้อนเข้าไปในโสตประสาทของซูเนี่ยนเนี่ยนที่กำลังสับสนมึนงง เธอนิ่วหน้าเล็กน้อย ตัวเธอน่ะหรือคิดเช่นไร หรือทำไมถึงทำแบบนั้นลงไป ราวกับถูกความหลากหลายของผู้คนรอบกายมอมเมาจนเคลิบเคลิ้มประกอบกับความเปราะบางและความรู้สึกสูญเสียที่โถมทับเข้ามาในคราเดียวกันซูเนี่ยนเนี่ยนเรียบเรียงคำอธิบายไม่ออก ทำได้เพียงสะอื้นไห้พลางเอ่ยกระซิบขาดห้วง “ฉันควรทำยังไงดี… เหมือนว่าฉันจะชอบคุณเข้าแล้ว… วินาทีที่คุณเดินจากไป ฉันอยากจะวิ่งตามคุณไปเหลือเกิน แต่ก็ไม่รู

  • แรงบันดาลใจนี้...ลึกถึงใจ   ตอนที่ 37 เสียงคร่ำครวญเว้าวอน

    “ถ้าขืนทำตรงนี้ เดี๋ยวก็มีคนเห็นเข้าหรอก” เสียงกระซิบแผ่วเบาของเซี่ยจิ่งเหยาเป่ารดข้างใบหูของซูเนี่ยนเนี่ยนบรรยากาศอันตึงเครียดทำให้เรียวขาของซูเนี่ยนเนี่ยนแทบจะก้าวเดินต่อไปไม่ไหว การซอยเท้าก้าวเดินแต่ละครั้งล้วนไปกระตุ้นแรงเสียดทานของไข่สั่นและแท่งสั่นด้านล่าง ให้โหมประดังเข้าใส่จุดกระสันนับไม่ถ้วนพร้อมๆ กันซูเนี่ยนเนี่ยนหอบหายใจเฮือกใหญ่ เธอกลัวเหลือเกินว่าจะเผลอหลุดเสียงครางน่าอายออกมาโดยไม่ระวังผู้คนที่เดินขวักไขว่เริ่มบางตาลงเรื่อยๆ จนกระทั่งเดินมาถึงปลายสุดของถนน เมื่อมองเห็นความมืดมิดที่อยู่ข้างหน้า ซูเนี่ยนเนี่ยนจึงแอบลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอกแต่เสียงฮัมหึ่งๆ จากข้างล่างกลับดังประสานเสียงกันไม่ขาดสาย แถมเธอยังรู้สึกได้ถึงความเย็นยะเยือกบริเวณหว่างขา ที่กำลังเอ่อล้นไหลรินหยดลงมาอย่างต่อเนื่องจวนเจียนจะไหลลามไปถึงข้อพับขาอยู่รอมร่อแล้วซูเนี่ยนเนี่ยนไหนเลยจะไม่รู้ว่าของเหลวที่กำลังไหลทะลักออกมาจากกายสาวคืออะไร เธอคำนวณคร่าวๆ ดูแล้ว มันน่าจะเอ่อล้นทะลักพ้นขอบชายเสื้อโค้ต ไหลลงมาจนถึงข้อพับขาของเธอเป็นที่เรียบร้อยแต่เซี่ยจิ่งเหยากลับไม่มีทีท่าว่าจะหยุดฝีเท้า เขายังคงกุมมือพ

  • แรงบันดาลใจนี้...ลึกถึงใจ   ตอนที่ 36 การทับซ้อนระหว่างความสุขสมและความเจ็บปวด

    ฝีเท้าของซูเนี่ยนเนี่ยนช้าลงเรื่อยๆ เธอกำลังเกิดความหวาดกลัวต่อบรรยากาศรอบตัวขึ้นมาจับใจ ต่อให้ในความคิดเธอจะเคยจินตนาการถึงฉากเร่าร้อนตื่นเต้นเช่นนี้มานับครั้งไม่ถ้วน แต่พอต้องเผชิญหน้ากับมันเข้าจริงๆ ความหวาดหวั่นพรั่นพรึงก็ยังคงเกาะกุมหัวใจอยู่ดีวงแขนกำยำของเซี่ยจิ่งเหยาโอบกระหวัดรัดรอบเอวเธอไว้แน่น มือซ้ายที่ซุกอยู่ในกระเปือกกางเกงกดสวิตช์เปิดการทำงาน“อ๊ะ…” ซูเนี่ยนเนี่ยนหลุดเสียงครางเบาๆ ฝีเท้าพลันหยุดชะงักกะทันหันเซี่ยจิ่งเหยาส่งเสียงจิ๊จ๊ะในลำคอสองทียกยิ้มเยาะ “ยังดีนะที่ฉันช่วยเปิดให้เธอก่อน ไม่อย่างนั้นขืนไปเดินท่ามกลางผู้คนแล้วเธอแสดงอาการแบบนี้ออกมา ไม่เท่ากับประจานให้ทุกคนเห็นสภาพของเธอหมดหรอกเหรอ?”แผ่นดูดสุญญากาศขนาดจิ๋วที่ติดอยู่กับแท่งสั่นยึดเกาะผนังช่องทางรักไว้แน่นหนา มันสั่นระริกทำงานอย่างขะมักเขม้นไปพร้อมกับแรงสั่นสะเทือนจังหวะเบาๆซูเนี่ยนเนี่ยนรู้สึกได้ว่าร่างกายทุกสัดส่วนของเธอกำลังสั่นเทาตามไปด้วย“เดี๋ยวพอคุ้นชินแล้ว ความเร็วมันจะไม่ใช่ระดับนี้หรอกนะ” เซี่ยจิ่งเหยาเห็นเธอยังคงยืนทื่อไม่ยอมก้าวเดิน จึงหยิบรีโมตคอนโทรลอันเล็กจิ๋วออกมาแกว่งไปมาตรงหน้าเธอ “หรือ

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status