Home / โรแมนติก / แรงบันดาลใจนี้...ลึกถึงใจ / ตอนที่ 6 เริ่มต้นการเรียนรู้

Share

ตอนที่ 6 เริ่มต้นการเรียนรู้

last update publish date: 2026-11-05 21:52:51

เมื่อถูกพูดออกมาตรงๆ หัวใจของซูเนี่ยนเนี่ยนก็แทบจะร่วงหล่นลงตรงนั้น แต่มือใหญ่ของชายหนุ่มดูเหมือนจะยังไม่ยอมหยุดอยู่แค่นั้น นิ้วเรียวยาวแกล้งรุกรานลึกล้ำเข้าไปด้านในอีกครั้ง

"หืม? ไม่ใช่ครั้งแรกสินะ?" น้ำเสียงของชายหนุ่มเจือความหยอกเย้า แต่ในขณะเดียวกันก็คล้ายกับรับรู้บางอย่างอยู่แล้ว

ซูเนี่ยนเนี่ยนส่งเสียงครางประท้วงในลำคอ นี่ไม่ใช่ครั้งแรกของเธอก็จริง แต่ตลอดสี่ปีที่ผ่านมาเธอก็รักษาเนื้อรักษาตัวมาตลอด ไม่เคยออกไปนัดเจอใครมั่วซั่ว เยื่อพรหมจรรย์ของเธอนั้น... เป็นเพราะตอนที่ทดลองเล่นของเล่นผู้ใหญ่ครั้งแรกแล้วไม่รู้วิธีใช้ที่ถูกต้อง จนพลาดทำมันขาดไปต่างหาก

แต่ก็นับว่าโชคดีจากความผิดพลาดครั้งนั้น ที่ทำให้เธอได้ลิ้มรสความเสียวซ่านจากการสอดใส่ และนับตั้งแต่นั้นมาเธอก็เตลิดเปิดเปิงถอนตัวไม่ขึ้นอีกเลย

"ครั้งแรกมอบให้ผู้ชายคนไหนล่ะ? แฟนเก่าเหรอ?" นิ้วมือของชายหนุ่มขยับลึกขึ้นเรื่อยๆ เมื่อสัมผัสโดนรอยหยักของผนังภายใน ริมฝีปากของเขาก็ยกยิ้มขึ้น "ตรงนี้เหรอ?"

ปลายนิ้วของเขาออกแรงกดเน้นลงเพียงเล็กน้อย ซูเนี่ยนเนี่ยนก็สะท้านสะอื้น ส่งเสียงครางเครือพร้อมกับบีบรัดช่องทางแน่นยิ่งขึ้น

"อืม... ใช้ได้นี่นา" ชายหนุ่มไม่ได้รุกต่อ แต่เลือกที่จะชักนิ้วมือออก ลากเส้นใยสีเงินยวงติดปลายนิ้วออกมาก่อนจะส่งเสียงจ๊ะจ๊ะในลำคออย่างนึกสนุก พลางยื่นมือไปจ่อตรงริมฝีปากของเธอ

"ของเล่นของเธอเอง... เลียให้สะอาดหน่อย คงไม่เกินไปหรอกมั้ง?"

ซูเนี่ยนเนี่ยนมองปลายนิ้วที่เต็มไปด้วยข้อกระดูกชัดเจนของเขา แล้วช้อนสายตากลับขึ้นมองเจ้าของมือ นัยน์ตารีเรียบคู่นั้นกำลังพินิจพิเคราะห์เธอราวกับกำลังประเมินสินค้า

เธออยากจะอมดูดนิ้วของเขาลงไปเดี๋ยวนี้เสียให้รู้แล้วรู้รอด แต่ความยับยั้งชั่งใจในจิตใต้สำนึกกลับร้องเตือนว่าการทำแบบนี้มันดูไร้ศักดิ์ศรีเกินไป หลังผ่านการคิดวนไปวนมาอยู่ครู่ใหญ่ ซูเนี่ยนเนี่ยนก็กลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคือง

"ไม่ต้องลังเลขนาดนั้นก็ได้ ถ้ายังไม่พร้อม... เธอจะลุกขึ้นเดินออกไปตอนนี้เลยก็ได้นะ" ชายหนุ่มทำท่าทางราวกับหมดสนุก เขามองคราบหยาดน้ำรักที่ติดอยู่บนปลายนิ้วอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะเบาๆ ในลำคอ "ช่างเถอะ ในเมื่อยังลังเล งั้นไว้คิดทบทวนให้ดีแล้วค่อยกลับมาใหม่ ฉันอยู่ที่นี่ตลอดอยู่แล้ว"

เส้นด้ายแห่งความอดกลั้นในใจของซูเนี่ยนเนี่ยนราวกับขาดผึ่งลงในวินาทีนั้นเอง ในจังหวะที่ชายหนุ่มกำลังจะขยับตัวลุกขึ้นไปล้างมือ เธอกลับอ้าปากครอบครองปลายนิ้วเรียวนั้นไว้ทันที

กลิ่นคาวและรสชาติของหยาดน้ำรักคละคลุ้งกระจายไปทั่วโพรงปาก ชายหนุ่มชะงักไปเล็กน้อย ก่อนที่แววตาจะพราวระยับด้วยความนึกสนุกขึ้นมาทันที

"คิดทบทวนดีแล้วงั้นเหรอ?" นิ้วมือของชายหนุ่มขยับควานวนอยู่ในช่องปากของซูเนี่ยนเนี่ยน หยาดน้ำลายใสไหลย้อยเปรอะมุมปากหยดลงสู่พรมปูพื้น

ซูเนี่ยนเนี่ยนหลับตาลง ปลายลิ้นตวัดต้อนไปตามจังหวะการขยับของเขา พร้อมกับดูดกลืนอย่างตั้งอกตั้งใจ

ไร้เดียงสาและเก้ๆ กังๆ  นี่คือความรู้สึกแรกของชายหนุ่ม

แต่เขากลับไม่ได้ใส่ใจความเก้ๆ กังๆ นั้น กลับกันเขายังคงใช้น้ำอดน้ำทนคอยชี้นำให้เธอรู้จักวิธีเลียและปรนเปรอปลายนิ้วของเขาอย่างได้ใจ

ผ่านไปครู่ใหญ่ ชายหนุ่มถึงยอมดึงซูเนี่ยนเนี่ยนลงจากตัก พร้อมกับชักนิ้วออกจากเรียวปากของเธอ "ในเมื่อเลือกที่จะอยู่ต่อแล้วล่ะก็... ต่อจากนี้ ไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธอีกต่อไป"

น้ำเสียงของชายหนุ่มไร้ซึ่งความสนุกเหมือนเมื่อครู่ สุ้มเสียงเย็นเยียบลงจนสัมผัสได้ และทุกประโยคที่เอ่ยออกมาไม่มีการลากเสียงสูงที่ปลายประโยคอีกแล้ว "คุกเข่าลง... แล้วปล่อยให้ฉันได้สำรวจเธอให้ชัดเจนหน่อยสิ"

ร่างของซูเนี่ยนเนี่ยนสะท้านเฮือกโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะทิ้งตัวคุกเข่าลงแทบเท้าของเขา

ความอัปยศอดสูแผ่ซ่านแผ่ขยายออกไปในชั่วพริบตา และซูเนี่ยนเนี่ยนก็สังเกตเห็นว่า... ด้านหลังของชายหนุ่มคือกระจกเงาบานใหญ่เต็มตัว

ภาพสะท้อนในกระจกเผยให้เห็นเรือนร่างอันยับเยินของเธอ ชุดกระโปรงถูกถอดร่นลงมากองอยู่บนพื้น ส่วนกางเกงชั้นในยังคงแขวนติดอยู่ตรงข้อเท้า

แม้แต่บนใบหน้าก็ยังเจือไว้ด้วยร่องรอยความใคร่ที่ยังไม่ได้รับการเติมเต็มให้สาสม

"มองตัวเองให้ชัดๆ สิ" ชายหนุ่มขยับตัวหลีกทางให้ เดินอ้อมไปยืนซ้อนอยู่ด้านหลังของเธอ ย่อตัวลงนั่งยองๆ สองมือเอื้อมมาด้านหน้า พลางจ้องมองภาพสะท้อนในกระจกไปด้วย พร้อมกับนิ้วมือที่ค่อยๆ บรรจงปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของเธอออกอย่างใจเย็น

ซูเนี่ยนเนี่ยนมองเรือนร่างของตัวเองที่ถูกชายหนุ่มค่อยๆ เปลื้องผ้าออกทีละชิ้น กระทั่งเกราะกำบังชิ้นสุดท้ายถูกถอดทิ้ง ความตื่นเต้นเร้าใจก็พุ่งพล่านสูงขึ้นเรื่อยๆ ราวกับว่าสิ่งเหล่านี้คือสิ่งที่ควรจะเกิดขึ้นตั้งแต่แรกอยู่แล้ว

ชายหนุ่มโยนเสื้อผ้าของเธอทิ้งไปด้านข้าง ก้มหน้าลงกระซิบข้างหูเธอ "ในเมื่อเป็นครั้งแรก ก็ต้องมีการทำความคุ้นเคยกันเสียหน่อย ในเมื่อฉันไม่รู้ว่าเธอชอบแบบไหน ไม่สู้... ให้ฉันเป็นคนเลือกให้เองจะดีกว่าไหมล่ะ?"

เรือนร่างของซูเนี่ยนเนี่ยนภายใต้แสงไฟสีอุ่นยิ่งขับผิวให้ดูขาวเนียนอมชมพูระเรื่อ เสียงกระซิบพร่าข้างใบหูยิ่งปลุกเร้าอารมณ์ให้เตลิด

"เข็มขัด... หรือว่าแส้? หรือว่าเธออยากจะลองเลือกของที่ชอบด้วยตัวเองสักชิ้นดีล่ะ?" ชายหนุ่มกวาดปลายนิ้วชี้ไปยังชั้นวางของริมผนัง ซึ่งเต็มไปด้วยอุปกรณ์เซ็กส์ทอยและเครื่องมือลงทัณฑ์นานาชนิด

ซูเนี่ยนเนี่ยนสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มผ่านกระจกเงาบานใหญ่ ก่อนจะเอ่ยชื่อออกไป

"แส้ค่ะ"

..

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • แรงบันดาลใจนี้...ลึกถึงใจ   ตอนที่ 41 ตอนจบ

    “อ๊ะ!” ช่องทางรักของซูเนี่ยนเนี่ยนขมิบรัดแน่นจนเกร็งกระตุก ร่างกายโค้งงอโก่งโค้งขึ้นอีกครั้ง เรียวขาทั้งสองข้างสั่นสะท้านระริก“อืม… อ่าา…” บริเวณรอยหยักย่นภายในที่เพิ่งถูกเซี่ยจิ่งเหยาปรนเปรอเมื่อครู่ส่งสัญญาณความสุขสมระลอกใหญ่ ซูเนี่ยนเนี่ยนหลุดอุทานเสียงหลง ร่างกายสั่นสะท้านเฮือก หยาดของเหลวใสพรั่งพรูฉีดพ่นออกมาจากท่อปัสสาวะความอิ่มเอมใจที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อนทำให้ซูเนี่ยนเนี่ยนอยากจะหวนกลับไปลิ้มลองรสชาตินั้นอีกครั้งแต่เซี่ยจิ่งเหยากลับมีแววตาสดใสขึ้นมาทันที เขารีบจัดการล้างมือแล้วก้มหน้าลงจดบันทึกข้อมูลยิกๆซูเนี่ยนเนี่ยนเหนื่อยอ่อนจนหมดเรี่ยวแรง เธอทิ้งตัวนอนราบลงบนเตียง ปล่อยสมองให้ว่างเปล่า นึกไม่ออกเลยด้วยซ้ำว่าเมื่อครู่นี้ตัวเองทำอะไรลงไปบ้างเซี่ยจิ่งเหยาวางสมุดบันทึกด้วยความพึงพอใจ ก่อนจะเดินมาหยุดยืนข้างเตียงของซูเนี่ยนเนี่ยน “หมดแรงลุกขึ้นมาแล้วรึไง?”ซูเนี่ยนเนี่ยนส่งเสียงครางประท้วงเบาๆ ในลำคอ นึกค่อนขอดอยู่ในใจว่าถ้าไม่ใช่เพราะเขา ตัวเธอจะมีสภาพน่าอนาถขนาดนี้ไหมเล่าเซี่ยจิ่งเหยาหัวเราะในลำคอเบาๆ อารมณ์ดีขึ้นมาถนัดตา “ในเมื่อทาสตัวน้อยเชื่อฟังคำสั่ง ช่วยนายท่านทดลองใช

  • แรงบันดาลใจนี้...ลึกถึงใจ   ตอนที่ 40 ความเร่าร้อนจากของเล่นระบบดูดสุญญากาศ

    ท่าทางถอดเสื้อผ้าของซูเนี่ยนเนี่ยนเชื่องช้าลงไปถนัดตา เซี่ยจิ่งเหยาเริ่มหมดความอดทน ประกอบกับความหงุดหงิดที่ยังหลงเหลืออยู่ในใจ เขาจึงตัดสินใจพุ่งเข้าไปกระชากเปิดประตูห้องลองแยกสัดส่วนออกอย่างไร้ความปรานี“เซี่ย… นาย… ท่า…” ซูเนี่ยนเนี่ยนสับสนงงงวยไปชั่วขณะ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเวลานี้ควรจะเรียกเขาว่าอะไรดี กางเกงที่เพิ่งถอดลงมาได้ครึ่งทางจึงร่วงหล่นกองลงไปกับพื้นเซี่ยจิ่งเหยาช้อนตัวเธอดึงออกจากกองกางเกง รูดกางเกงชั้นในของเธอทิ้งไปอย่างไร้เยื่อใย ก่อนจะอุ้มร่างบางวางราบลงบนเตียงของเล่นในมือถูกกดแนบเข้ากับปุ่มกระสันของซูเนี่ยนเนี่ยนทันที โดยปราศจากบทเร้าโลมเตรียมความพร้อมใดๆ แม้ว่าปุ่มกระสันจะยังไม่ทันพองตัวตื่นแต่เซี่ยจิ่งเหยากลับสามารถคลำหาตำแหน่งของมันได้อย่างแม่นยำในคราวเดียวของเล่นชิ้นใหม่เริ่มทำงาน ซูเนี่ยนเนี่ยนหลุดเสียงครางประท้วงเบาๆ ออกมาพูดตามเนื้อผ้าแล้ว ของเล่นระบบดูดสุญญากาศแบบนี้ไม่ได้มีพลังทำลายล้างรุนแรงอะไรนัก ฟังก์ชันการดูดถือเป็นจุดที่ค่อนข้างน่าผิดหวังที่สุดในบรรดาของเล่นประเภทอื่นๆ ของเล่นชิ้นนี้ถูกออกแบบมาไม่ต่างอะไรจากรุ่นก่อนๆ มากนัก ซูเนี่ยนเนี่ยนเพิ่งสัมผัสผ่า

  • แรงบันดาลใจนี้...ลึกถึงใจ   ตอนที่ 39 การทดสอบผลิตภัณฑ์

    แต่ในเสี้ยววินาทีต่อมา ประตูห้องน้ำก็ถูกผลักเปิดออกอีกรอบซูเนี่ยนเนี่ยนที่กำลังนั่งอยู่บนชักโครกมองดูเซี่ยจิ่งเหยาที่เดินดุ่มเข้ามาหน้าตาเฉยราวกับอันธพาลเพื่อเตรียมจะอาบน้ำ ทั้งละอายทั้งเขินจนหน้าแดงก่ำ “คุณ… คุณ… ข้างนอกยังมีห้องน้ำห้องอื่นอีกนะ!”“เมื่อกี้เธอเรียกฉันว่า 'คุณ' สามครั้ง หนึ่งครั้งสิบไม้ ไว้กลับมาตอนเย็นค่อยคิดบัญชีรวมทีเดียว”ซูเนี่ยนเนี่ยนถลึงตาใส่เขาด้วยความแค้นเคือง จากนั้นก็ลุกพรวดลงจากชักโครก เดินหนีไปจัดการล้างหน้าแปรงฟันที่ห้องน้ำอีกห้องแทนการประชุมช่วงบ่ายเริ่มตอนบ่ายสองโมง ซูเนี่ยนเนี่ยนนั่งรถมากับเซี่ยจิ่งเหยา และลงรถตรงหัวมุมถนนก่อนถึงบริษัทเธอไม่อยากสร้างปัญหาให้ตัวเอง จึงเป็นฝ่ายเอ่ยปากขอเดินเข้าไปเองเซี่ยจิ่งเหยาพยักหน้ารับ และเดินทางมาถึงบริษัทก่อนหน้าเธอตอนที่ซูเนี่ยนเนี่ยนเดินเข้ามา เธอก็สังเกตเห็นว่าบรรดาเพื่อนร่วมงานต่างพากันนั่งตัวลีบไม่กล้าหายใจ พอหย่อนตัวลงนั่งที่โต๊ะเธอก็รีบหันไปกระซิบถามเพื่อนร่วมงานข้างๆ ว่าเกิดอะไรขึ้น ระยะทางจากปากซอยเดินมาถึงบริษัทใช้เวลาประมาณเจ็ดถึงแปดนาที แต่ถ้าขับรถมาใช้เวลาแค่เพียงนาทีเดียว เธอไม่รู้เลยว่าในช่วงเว

  • แรงบันดาลใจนี้...ลึกถึงใจ   ตอนที่ 38 สลบไสลหลังพายุอารมณ์โถมซัด

    เซี่ยจิ่งเหยากระชากดึงที่หนีบหัวนมทั้งสองข้างออกในเสี้ยววินาที พร้อมกับปรับระดับความแรงของไข่สั่นและแท่งสั่นให้พุ่งขึ้นสู่ขีดสุดท่ามกลางความมืดมิด ทอดมองดูซูเนี่ยนเนี่ยนที่กำลังร้องไห้คร่ำครวญสะท้านไหว อัตราการเต้นของหัวใจของเซี่ยจิ่งเหยาก็ค่อยๆ เร่งจังหวะเร็วขึ้น“อื้อ…” เรียวปากทั้งสองประกบเข้าหากัน กลายเป็นความแนบชิดดูดกลืนที่ยากจะถอนตัวเซี่ยจิ่งเหยาบดขยี้ดูดดึงกลีบปากของซูเนี่ยนเนี่ยนด้วยความรู้สึกครอบครองอย่างเต็มเปี่ยม ผ่านไปครู่ใหญ่เขาจึงผละริมฝีปากออก “ถ้าคืนนี้ฉันไม่โผล่ไปล่ะก็ เธอคงจะหนีตามผู้ชายคนอื่นไปแล้วสินะ?”น้ำเสียงเจือแววคาดคั้นดังสะท้อนเข้าไปในโสตประสาทของซูเนี่ยนเนี่ยนที่กำลังสับสนมึนงง เธอนิ่วหน้าเล็กน้อย ตัวเธอน่ะหรือคิดเช่นไร หรือทำไมถึงทำแบบนั้นลงไป ราวกับถูกความหลากหลายของผู้คนรอบกายมอมเมาจนเคลิบเคลิ้มประกอบกับความเปราะบางและความรู้สึกสูญเสียที่โถมทับเข้ามาในคราเดียวกันซูเนี่ยนเนี่ยนเรียบเรียงคำอธิบายไม่ออก ทำได้เพียงสะอื้นไห้พลางเอ่ยกระซิบขาดห้วง “ฉันควรทำยังไงดี… เหมือนว่าฉันจะชอบคุณเข้าแล้ว… วินาทีที่คุณเดินจากไป ฉันอยากจะวิ่งตามคุณไปเหลือเกิน แต่ก็ไม่รู

  • แรงบันดาลใจนี้...ลึกถึงใจ   ตอนที่ 37 เสียงคร่ำครวญเว้าวอน

    “ถ้าขืนทำตรงนี้ เดี๋ยวก็มีคนเห็นเข้าหรอก” เสียงกระซิบแผ่วเบาของเซี่ยจิ่งเหยาเป่ารดข้างใบหูของซูเนี่ยนเนี่ยนบรรยากาศอันตึงเครียดทำให้เรียวขาของซูเนี่ยนเนี่ยนแทบจะก้าวเดินต่อไปไม่ไหว การซอยเท้าก้าวเดินแต่ละครั้งล้วนไปกระตุ้นแรงเสียดทานของไข่สั่นและแท่งสั่นด้านล่าง ให้โหมประดังเข้าใส่จุดกระสันนับไม่ถ้วนพร้อมๆ กันซูเนี่ยนเนี่ยนหอบหายใจเฮือกใหญ่ เธอกลัวเหลือเกินว่าจะเผลอหลุดเสียงครางน่าอายออกมาโดยไม่ระวังผู้คนที่เดินขวักไขว่เริ่มบางตาลงเรื่อยๆ จนกระทั่งเดินมาถึงปลายสุดของถนน เมื่อมองเห็นความมืดมิดที่อยู่ข้างหน้า ซูเนี่ยนเนี่ยนจึงแอบลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอกแต่เสียงฮัมหึ่งๆ จากข้างล่างกลับดังประสานเสียงกันไม่ขาดสาย แถมเธอยังรู้สึกได้ถึงความเย็นยะเยือกบริเวณหว่างขา ที่กำลังเอ่อล้นไหลรินหยดลงมาอย่างต่อเนื่องจวนเจียนจะไหลลามไปถึงข้อพับขาอยู่รอมร่อแล้วซูเนี่ยนเนี่ยนไหนเลยจะไม่รู้ว่าของเหลวที่กำลังไหลทะลักออกมาจากกายสาวคืออะไร เธอคำนวณคร่าวๆ ดูแล้ว มันน่าจะเอ่อล้นทะลักพ้นขอบชายเสื้อโค้ต ไหลลงมาจนถึงข้อพับขาของเธอเป็นที่เรียบร้อยแต่เซี่ยจิ่งเหยากลับไม่มีทีท่าว่าจะหยุดฝีเท้า เขายังคงกุมมือพ

  • แรงบันดาลใจนี้...ลึกถึงใจ   ตอนที่ 36 การทับซ้อนระหว่างความสุขสมและความเจ็บปวด

    ฝีเท้าของซูเนี่ยนเนี่ยนช้าลงเรื่อยๆ เธอกำลังเกิดความหวาดกลัวต่อบรรยากาศรอบตัวขึ้นมาจับใจ ต่อให้ในความคิดเธอจะเคยจินตนาการถึงฉากเร่าร้อนตื่นเต้นเช่นนี้มานับครั้งไม่ถ้วน แต่พอต้องเผชิญหน้ากับมันเข้าจริงๆ ความหวาดหวั่นพรั่นพรึงก็ยังคงเกาะกุมหัวใจอยู่ดีวงแขนกำยำของเซี่ยจิ่งเหยาโอบกระหวัดรัดรอบเอวเธอไว้แน่น มือซ้ายที่ซุกอยู่ในกระเปือกกางเกงกดสวิตช์เปิดการทำงาน“อ๊ะ…” ซูเนี่ยนเนี่ยนหลุดเสียงครางเบาๆ ฝีเท้าพลันหยุดชะงักกะทันหันเซี่ยจิ่งเหยาส่งเสียงจิ๊จ๊ะในลำคอสองทียกยิ้มเยาะ “ยังดีนะที่ฉันช่วยเปิดให้เธอก่อน ไม่อย่างนั้นขืนไปเดินท่ามกลางผู้คนแล้วเธอแสดงอาการแบบนี้ออกมา ไม่เท่ากับประจานให้ทุกคนเห็นสภาพของเธอหมดหรอกเหรอ?”แผ่นดูดสุญญากาศขนาดจิ๋วที่ติดอยู่กับแท่งสั่นยึดเกาะผนังช่องทางรักไว้แน่นหนา มันสั่นระริกทำงานอย่างขะมักเขม้นไปพร้อมกับแรงสั่นสะเทือนจังหวะเบาๆซูเนี่ยนเนี่ยนรู้สึกได้ว่าร่างกายทุกสัดส่วนของเธอกำลังสั่นเทาตามไปด้วย“เดี๋ยวพอคุ้นชินแล้ว ความเร็วมันจะไม่ใช่ระดับนี้หรอกนะ” เซี่ยจิ่งเหยาเห็นเธอยังคงยืนทื่อไม่ยอมก้าวเดิน จึงหยิบรีโมตคอนโทรลอันเล็กจิ๋วออกมาแกว่งไปมาตรงหน้าเธอ “หรือ

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status