.EP 4/2 เมียข้าอย่าแตะ

“ว้าว! ชงได้แล้วนี่ ดีเลย ฉันจะได้เลิกชงให้ ชงจนจะเปิดร้านขายได้อยู่แล้ว”

ชมจันทร์ว่าประชด เพ่งมองไปยังคนที่กำลังเฝ้ารอน้ำกาแฟกลิ่นหอม ทว่าดูเหมือนด้ามชงของเขาจะมีปัญหา น้ำกาแฟที่หยดลงมาถึงขาดช่วง

“จันทร์! มันไม่เข้าล็อกมาดูซิ”

เขาปิดสวิซต์เพื่อดึงด้ามชงออกมา ก่อนจะยัดมันเข้าไปในเครื่องอีกครั้งเพื่อให้เครื่องทำงานอีกรอบ แต่ทำยังไงก็ไม่เข้าเสียที

“จันทร์...มาดูหน่อย โธ่เอ๊ย! หน้าเครื่องนี่ร้อนจริงๆ แล้วฉันต้องใช้น้ำกาแฟเท่าไหร่ล่ะ”

เขาชี้ลงถ้วยใบเล็กซึ่งรองน้ำกาแฟไว้ ชมจันทร์เห็นแล้วส่ายหน้า เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่ากาแฟหนึ่งแก้วต้องใช้น้ำกาแฟกี่ออนซ์

“เครื่องมันก็เอาแต่ใจเหมือนเจ้าของมันนั่นแหละ มันเก่าแล้วก็ต้องมีพังบ้างอะไรบ้าง” เธอแขวะเบาๆ เครื่องชงกาแฟมันเก่าแล้ว ดีเท่าไหร่ที่มันอยู่มาได้ตั้งหกเจ็ดปี

“จันทร์ มาทำให้หน่อย มันยัดไม่เข้าเนี่ย” เขาวอนขออีกครั้ง

“ไม่”

ชมจันทร์ตอบจริงจัง ทัศเทพหัวเสีย ยัดด้ามชงเข้าเครื่องอย่างกระแทกกระทั้น

“ก็ได้!” เขาหมดสิ้นความอดทน เปิดสวิตช์ให้เครื่องทำงานทั้งที่ตำแหน่งด้ามชงไม่เรียบร้อย ยังผลให้น้ำเดือดจัดพุ่งกระฉูดออกมาจากตัวเครื่องพร้อมๆ กับกากกาแฟกระเด็นรดมือเขาเต็มๆ

“โอ๊ย! บ้าฉิบ!” เขาสบถลั่น รีบปิดสวิตซ์เครื่องทันใด มือขาวสลัดแรงๆ ปวดแสบปวดร้อนบนหลังมือที่เริ่มแดงขึ้นทีละนิด

“คุณเทพ!” ชมจันทร์โผเข้าไปดูคนที่โดนน้ำร้อนลวก เครื่องชงกาแฟเครื่องนี้มันไม่ค่อยดีเท่าไหร่ เธอรู้ดี แต่ทัศเทพไม่รู้ เพราะเธอแท้ๆ เขาถึงเจ็บตัว เพราะทิฐิบ้าๆ บอๆ ของเธอแท้ๆ

แม่เลี้ยงคนงามดึงมือของทัศเทพไปรองใต้ก๊อกน้ำเย็น เธอเปิดน้ำสะอาดให้มันราดบนหลังมือของเขา แล้วผละไปหายาทาในตู้ลอยเหนือเตาไฟฟ้า

“ล้างพอแล้ว มานี่เร็วเข้า” เธอร้องสั่ง จับเขานั่งบนเก้าอี้ตัวเดิมที่เธอนั่งอยู่เมื่อครู่ แล้วบรรจงทายาแก้น้ำร้อนลวกให้อย่างตั้งอกตั้งใจ

ทัศเทพรู้สึกสั่นไหวที่หัวใจอย่างประหลาด ยามเมื่อริมฝีปากของชมจันทร์ออกแรงเป่าลมลงบนหลังมือเขาให้คลายอาการเจ็บแสบ

“จันทร์...” เขาครางชื่อหล่อน ใบหน้างามอยู่ห่างเพียงคืบจนเขาอดใจไม่ไหว

ฟอด!

ชมจันทร์แก้มร้อนผ่าวเมื่อเขาหอมแก้มเธอหน้าด้านๆ

“คุณเทพ!?”

“หายกัน” เขาแก้ต่าง

“เจ้าเล่ห์นักนะ น่าจะปล่อยให้น้ำร้อนลวกให้ตายไปเลย”

“ใจร้าย” เขาโอดเสียงอ่อย รวบเอวบางมากอด บังคับให้หล่อนนั่งลงบนตัก

“ปล่อยสิ อยากกินกาแฟไม่ใช่เหรอ เดี๋ยวฉันชงให้เอง ปล่อย!”

“ไม่ ตอนนี้อยากกินนมสดๆ ครับคุณแม่เลี้ยง”

“คุณเทพ!”

ชมจันทร์แหวออกมาอย่างเหลืออด เมื่อคืนยังไม่พอหรืออย่างไร ทั้งนมทั้ง...

“ฉันรู้นะว่าคิดอะไรอยู่ สายตาเธอมันฟ้อง”

เขาหรี่ตามองวงหน้าแดงเรื่อของหล่อน ชมจันทร์ตาลุกวาว

“ฟ้องเฟิ้งอะไรกัน ปล่อยนะ ฉันจะรีบเข้าบริษัท”

“นี่มันวันอาทิตย์” เขาแก้ไขความเข้าใจผิดของคนขยัน

“แต่ฉันมีนัดกับลูกค้า” เธออธิบาย

ทัศเทพหน้าตึง ทำไมต้องนัดวันอาทิตย์

“ลูกค้าที่ไหน?”

“ท่านฮัสเซ็น”

หญิงสาวตอบ ทัศเทพละมือจากการโอบกอดอย่างสุดเซ็ง ตาแก่พุงพลุ้ยหน้าแขกนั่นอีกแล้ว

ชมจันทร์รีบลุกจากตักเขาเมื่อสบโอกาส

“ทำไมไม่ให้คนอื่นไป นี่มันวันอาทิตย์นะ” งานนี้ลูกเลี้ยงมีงอน งอนที่เจ้าหล่อนจะไม่อยู่บ้าน งอนที่หล่อนจะออกไปกับตาแก่พุงพลุ้ยนั่น

“ก็ท่านใจดีชวนไปเที่ยว คุณจะให้ฉันปฏิเสธเหรอ ท่านฮัสเซ็นเป็นลูกค้ารายใหญ่เลยนะ คุณก็รู้”

“แต่ฉันไม่ชอบ! ที่เธอไปไหนมาไหนกับเขา”

ทัศเทพเริ่มหัวเสีย อาการเจ็บที่หลังมือแทบปลาสนาการไปสิ้น

“แล้วจะทำยังไงล่ะคุณเทพ จะให้ฉันโกหกว่าไม่สบายแล้วไปเที่ยวกับคุณแทนเหรอ” ชมจันทร์ประชดแบบพาลๆ ทว่ากลับเป็นการชี้โพรงให้กระรอกจอมหื่น

“ใช่! เธอต้องไปเที่ยวกับฉันวันนี้” สายเขาดูเจ้าเล่ห์อย่างคนมีแผนการ

“ฮะ? ไปเที่ยวเนี่ยนะ เพี้ยนหรือเปล่าคุณ ฉันอยู่ที่นี่มาเป็นชาติคุณเพิ่งมาชวนฉันเที่ยวเนี่ยนะ”

“อือฮึ! ทำไมล่ะ ก็ฉันเพิ่งอยากเที่ยวนี่นา” ตอบหน้าตาย ค่อยๆ ขยับเข้าไปใกล้แม่เลี้ยงสาวโดยที่หล่อนไม่รู้ตัว

“คุณเทพ!” ชมจันทร์ร้องลั่นเมื่อเขาคว้าเอวบางของเธอไปกอดอีกครั้ง

“ชู่ว์...อยากให้เด็กส้มมาเห็นหรือไง ตามมานี่เดี๋ยวนี้เลย” เขาพูดเบาๆ กึ่งลากกึ่งจูงสาวเจ้าที่ดิ้นรนขัดขืนไปตลอดทาง ให้เข้าไปในห้องน้ำที่อยู่ข้างๆ ห้องรับแขก

“ไม่!”

“ไม่มีทางรอดไงชมจันทร์ ก่อนจะไปเที่ยวมาให้ฉันชื่นใจซะดีๆ”

ปัง!

ประตูห้องน้ำปิดลงเสียงดังสนั่น

“อย่านะ อื้อออ...” ชมจันทร์ไม่มีโอกาสขัดขืนเมื่อลูกเลี้ยงจอมหื่นตะโบมจูบจนเธออ่อนระทวย แต่เดี๋ยวก่อน ที่อ่อนระทวยไม่ใช่เพราะสมยอมหรอกนะ

“คุณเทพขา...” เธอร้องเสียงกระเส่า วอนขอบางอย่างจากเขาด้วยการแอ่นอกเข้าหาฝ่ามือร้อนผ่าว เขาปลดกระดุมเสื้อเธออย่างรวดเร็วแล้วครอบครองพุ่มทรวงข้างหนึ่งด้วยมืออุ่นร้อนราวกับเป็นเจ้าของก็มิปาน

“โอ...จันทร์...จันทร์” ทัศเทพครางเสียงแผ่ว ทำไมหล่อนต่อติดไวขนาดนี้ ปลายจมูกโด่งคมซุกไซ้ที่ซอกคอขาวผ่องเนิ่นนาน ก่อนจะลากไล้ปากกับจมูกไปที่ปลายถันสีชมพูระเรื่อน่าขบเม้มเป็นที่สุด

“คุณเทพ เจ็บ!” ชมจันทร์ร้องบอกเมื่อเขาขบที่ยอดอกกัน

“จันทร์ เธอ...ไม่ขัดขืน” ทัศเทพเป็นงง แต่ฝ่ามือก็ไม่ยอมผละจากเนื้อตัวของสาวเจ้า มันน่าอัศจรรย์ใจนักที่ชมจันทร์ยอมเขาแต่โดยดี