ตอนที่ 2 เสน่ห์เหลือร้าย

ลมแดดยามบ่ายพัดเอาความร้อนชื้นอบอวลไปทั่วลานฝึกปฏิบัติการ ทว่า...บรรยากาศระยะห่างไม่ถึงหนึ่งเมตรระหว่างรินรดากับภวินท์กลับร้อนผ่าวยิ่งกว่า

“...”

ดวงตากลมโตสุกใสของสาววิศวะฯ จ้องมองใบหน้าคมคายที่ราบเรียบไร้ความรู้สึกของหนุ่มหล่อตรงหน้า เธออมยิ้มจนลักยิ้มสองข้างแก้มบุ๋มลงอย่างมีเสน่ห์ ก่อนจะเริ่มปฏิบัติการรุกจีบซึ่งหน้าเพื่อแลกกับเนื้อวากิวแสนอร่อยมื้อใหญ่!

“กูเห็นมึงยืนเช็ดประแจอยู่นานแล้ว...”

รินรดาเปิดฉากด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่แฝงความยียวน

“มึงไม่เหนื่อยบ้างเหรอพีช?”

ภวินท์เลิกคิ้วเข้มขึ้นเล็กน้อย นัยน์ตาคมกริบมองสบตากับเธอ

“เช็ดอุปกรณ์แค่นี้ ไม่เหนื่อยหรอก”

“กูไม่ได้หมายถึงเช็ดประแจ...”

รินรดายื่นหน้าเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด กลิ่นหอมหวานละมุนจากเรือนผมสีบรอนด์สว่างลอยไปเตะจมูกชายหนุ่มอย่างจัง

“กูหมายถึง...มึงไม่เหนื่อยบ้างเหรอที่ต้องมาวิ่งวนอยู่ในหัวใจกูทั้งวันเนี่ย?”

^_<>^'

มุกเสี่ยวรุ่นเก๋าถูกปล่อยออกมาด้วยท่าทางมั่นใจระดับตัวแม่

“...?”

ภวินท์ชะงักไปครู่หนึ่ง สายตาคมหลุบมองริมฝีปากอวบอิ่มที่กำลังคลี่ยิ้มหวาน ก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำเรียบเฉย

“กูยืนอยู่ตรงนี้ทั้งวัน ไม่ได้ไปวิ่งที่ไหน”

“ฮะๆ มึงนี่ตลกร้ายเหมือนกันนะเนี่ย”

รินรดาหัวเราะเบาๆ ไม่เสียจังหวะแม้แต่น้อย เธอขยับก้าวเข้าไปหาเขาอีกครึ่งก้าว จนท่อนแขนเรียวเกือบสัมผัสกับอกแกร่งใต้เสื้อช็อป

“แต่เอาจริงนะพีช...คณะเราก็มีคนตั้งเยอะแยะ ทำไมกูมองไปทางไหน ก็นึกถึงแต่หน้ามึงคนเดียวเลยวะ? มึงแอบใส่น้ำมันเสน่ห์ไว้ในเสื้อช็อปกูหรือเปล่า?”

^_<>^'

ภวินท์มองสบสายตาท้าทายของหญิงสาวตรงๆ เขาไม่ได้ขยับตัวหนี และไม่ได้แสดงท่าทีประหม่า มีเพียงนัยน์ตาคู่คมที่เริ่มทอดมองใบหน้าหวานอย่างลึกซึ้งขึ้นทีละน้อย...

..............................

ตัดมาที่โต๊ะหินอ่อนระยะไกล...

สองเพื่อนรักกำลังยืดคอจนแทบจะเป็นยีราฟ กษิดิษกำมือแน่นจนเกร็ง สองตาจ้องภาพตรงหน้าตาไม่กะพริบ ใบหน้าเนียนเต็มไปด้วยความเครียดกดดัน

“อีเสือ...กูจะบ้าตายแล้ว!”

กษิดิษกระซิบเสียงเครียด มือกุมหน้าอกตัวเองไว้

“มึงดูดิ พีชมันยืนนิ่งเป็นหลักกิโลเมตรเลยมึง! ไอ้โอปอมันรุกขนาดนั้นแล้ว มันยังไม่ยิ้มสักนิดเลย ถ้ามันโดนปฏิเสธหน้าแตกกลับมา กูจะมองหน้าคุณภวินท์ของกูยังไงต่อเนี่ย!”

“...”

ภัทรพลเอนหลังพิงม้านั่งหินอ่อน พลางเคี้ยวหมากฝรั่งแล้วแค่นหัวเราะในคอ

“มึงจะตื่นเต้นทำไมวะกษิดิษ?”

“กูเครียดมั้ยล่ะไอ้เสือ! มึงดูทรงดิ ไอ้พีชมันดูเหมือนคนไม่มีหัวใจ ชวนคุยด้วยคงเหมือนคุยกับเสาเสาไฟข้างทางอ่ะ!”

“มึงใช้ตาข้างไหนมองวะกษิดิษ?”

ภัทรพลยักคิ้วกวนประสาท พลางชี้ไปที่ท่อนขาและทิศทางการวางตัวของภวินท์

“มึงดูขามันดิ ถ้ามันรำคาญหรืออยากหนี มันหันหลังเดินหนีไปนานแล้ว แต่นี่มันยืนหันหน้าเข้าหาไอ้โอปอตรงๆ แถมสายตามันจ้องไอ้โอปอไม่ละสายตาเลยสักวินาทีเดียว...”

กษิดิษขมวดคิ้วตาม

“หมายความว่าไงวะ?”

“หมายความว่าเหยื่อติดเบ็ดแล้วไงล่ะกษิดิษ”

ภัทรพลยกยิ้มที่มุมปาก

“ไอ้พีชมันไม่ได้นิ่งเพราะรำคาญหรอก มันกำลังเช็คฟอร์มอยู่ต่างหาก มึงเตรียมตัวเสียเงินค่าชาบูช่วยกูจ่ายได้เลย!”

............................

กลับมาที่ลานฝึกปฏิบัติ...

รินรดายังคงส่งรอยยิ้มพราวเสน่ห์ให้ชายหนุ่มหน้านิ่งตรงหน้า เมื่อเห็นว่าภวินท์ยังคงยืนฟังเธอพูดโดยไม่เดินหนีไปไหน ความมั่นใจของดาวคณะก็ยิ่งพุ่งสูงขึ้น

“สรุปว่าจะยอมคุยกับกูดีๆ ได้หรือยัง?”

รินรดาเอียงคอถาม พลางหยิบสมาร์ทโฟนเครื่องหรูออกจากกระเป๋ากางเกงยีนส์ทรงสกินนี่ ยื่นไปตรงหน้าอกแกร่งของเขา

“กูรุกมาขนาดนี้แล้ว ถ้ามึงไม่ให้ไอดีไลน์กูตอนนี้ กูคงต้องไปนอนร้องไห้เสียใจจนไม่มีแรงกินชาบูแน่ๆ”

ภวินท์ก้มมองสมาร์ทโฟนในมือบาง แล้วหลุบสายตากลับมามองใบหน้าเรียวไข่ ผิวขาวเนียนอมชมพูไร้ที่ติ และดวงตากลมโตสุกใสที่กำลังมองเขาอย่างมีความหวัง

“...”

จริง ๆ แล้ว...ภวินท์ไม่ได้เพิ่งเคยเห็นรินรดาเป็นครั้งแรก เขาแอบมองเธอมาตลอดตั้งแต่เปิดเทอมวันแรก...สาวสวยดาวคณะวิศวะฯ ที่มีเสียงหัวเราะสดใส รอยยิ้มมีลักยิ้มชวนมอง และบุคลิกมั่นใจที่ไม่เหมือนใคร ทุกครั้งที่เธออยู่ในห้องเรียน หรือนั่งคุยเฮฮากับเพื่อน เขามักจะฉวยโอกาสใช้สายตาคมคายภายใต้คราบหนุ่มขรึมแอบมองเรือนร่างอรชรและรอยยิ้มหวานนั้นอยู่เสมอ

เพียงแต่ภวินท์เป็นคนพูดไม่เก่ง และเลือกที่จะเก็บความรู้สึกไว้เงียบๆ ตามสไตล์ของตัวเอง ไม่คิดเลยว่าวันนี้...แม่เสือสาวตัวแม่จะเดินเข้ามาตกเขาถึงที่ด้วยตัวเองแบบนี้ ริมฝีปากหยักได้รูปของภวินท์กระตุกยิ้มมุมปากเพียงเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มบางเบาที่ทำให้ใบหน้าคมคายดูมีเสน่ห์ร้ายกาจขึ้นมาทันที!

หมับ!

เขายื่นมือออกไปคว้าสมาร์ทโฟนจากมือเธอ ทว่าจังหวะที่ปลายนิ้วเรียวยาวสัมผัสโดนหลังมือเนียนนุ่มของรินรดานั้น ภวินท์ กลับจงใจออกแรงกดเบาๆ ละเลียดสัมผัสผิวกายเนียนลื่นนั้นอย่างแผ่วเบา...

“...!!!”

กระแสความร้อนวูบวาบแล่นพล่านไปตามผิวหนัง รินรดาสะดุ้งเล็กน้อย หัวใจกระตุกวูบอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน!

“เอาโทรศัพท์มึงมา” น้ำเสียงทุ้มต่ำราบเรียบเอ่ยขึ้น ชิดใกล้จนได้ยินเสียงลมหายใจ

ภวินท์กดไอดีไลน์ของตัวเองลงในเครื่องของเธออย่างคล่องแคล่ว ก่อนจะยื่นคืนให้ พร้อมกับก้าวขยับเข้ามาใกล้ร่างบางอีกหนึ่งก้าว จนระยะห่างระหว่างทั้งสองเหลือเพียงไม่กี่นิ้ว

“กูให้ไลน์มึง...”

ภวินท์ก้มลงกระซิบข้างใบหูเล็ก น้ำเสียงทุ้มต่ำแฝงความเร่าร้อนลึกซึ้งที่ไม่เคยแสดงให้ใครเห็นมาก่อน

“เพราะกูอยากให้...ไม่ใช่เพราะมึงจีบกูติด”

รินรดาตะลึงไปชั่วขณะ ดวงตากลมโตสุกใสมองสบตาคมกริบของเขา นัยน์ตาของภวินท์ในยามนี้เต็มไปด้วยแรงดึงดูดบางอย่างที่ทำให้หัวใจของเธอเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะ

“หึ...ปากแข็ง”

รินรดาตั้งสติได้อย่างรวดเร็ว เธอรับโทรศัพท์กลับมา ยักคิ้วให้เขาอย่างผู้ชนะ

“แต่ก็ขอบใจนะพีช...คืนนี้กูทักไป ยังไงมึงก็ห้ามเบี้ยวไม่ตอบกูล่ะกัน”

“ทักมาสิ”

ภวินท์ตอบสั้นๆ สายตาคมยังคงจับจ้องที่ใบหน้าหวาน

“กูรออยู่แล้ว”

คำตอบของเขาทำเอารินรดาใจกระตุกวูบอีกรอบ เธอคลี่ยิ้มหวานส่งให้เขาเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะหมุนตัวเดินกลับไปยังโต๊ะหินอ่อนด้วยจังหวะก้าวเดินที่ทรงพลัง ทิ้งให้ภวินท์ยืนมองตามแผ่นหลังบางและสะโพกผายทรงสวยของเธอด้วยสายตาวาววับ

ในเวลาต่อมา...

“ว้ายยยยย! โอปอ!”

กษิดิษกระโดดตบมือทันทีที่เพื่อนสาวเดินกลับมาถึง

“มึงทำได้ไงวะ! กูนึกว่าจะหน้าแตกกลับมาซะแล้ว!”

“ระดับกูแล้วปอร์เช่”

รินรดายักคิ้ว พลางชูหน้าจอสมาร์ทโฟนที่มีคอนแท็กต์ของภวินท์ให้เพื่อนดู

“บอกแล้วว่ารังสีความงดงามของกูมันทำงานได้ผลเสมอ!”

“เออ กูยอมมึงเลยว่ะโอปอ”

ภัทรพลมองหน้าจอแล้วถอนหายใจขำๆ

“ไอ้พีชเนี่ยนะยอมแจกไลน์ง่ายๆ กูว่ามึงต้องมีดีอะไรสักอย่างที่ทำให้ตู้เย็นอย่างมันยอมละลายว่ะ”

“แน่นอน!”

รินรดาหัวเราะร่าอย่างมั่นใจ พลางทิ้งตัวลงบนม้านั่ง “เตรียมเงินเลี้ยงชาบูวากิวกูสามมื้อได้เลยพวกมึง!”

..............................