ตอนที่ 3 ชาบูวากิวกับสมการหัวใจ

@ชาบูอินดี้...

กลิ่นหอมกรุ่นของน้ำซุปชาบูเข้มข้นลอยอบอวลไปทั่วร้านอาหารชื่อดังใกล้ตัวมหาวิทยาลัย เสียงน้ำซุปเดือดปุดๆ สลับกับเสียงตะเกียบกระทบจาน ไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเงียบลงได้เลยแม้แต่น้อย

“งู้ยยยย…มึงดูสิ ไอดีไลน์อันนี้ Pawin.D มึงว่าชื่อเต็มเขาจะแปลว่าอะไรวะ? คนอะไรขนาดไอดีไลน์ยังเท่เลยอ่ะ!”

กษิดิษ ประสานมือไว้ใต้คาง พลางจ้องมองหน้าจอสมาร์ทโฟนของรินรดาที่วางอยู่บนโต๊ะด้วยสายตาเชื่อมหวานระยับ ใบหน้าเนียนเต็มไปด้วยรอยยิ้มฟินจนแก้มแทบปริ

“มึงพักก่อนกษิดิษ...”

ภัทรพลในชุดเสื้อยืดสบายๆ คีบเนื้อวากิวเกรดพรีเมียมลงไปแกว่งในหม้อซุปไปมา ก่อนจะคีบเข้าปากด้วยท่าทางอารมณ์ดี

“กูจะบอกอะไรให้นะ มึงได้แค่ไอดีไลน์มา มันไม่ได้บ่งบอกเลยนะว่ามึงจะได้ไอ้พีชเป็นแฟนแล้วอ่ะ”

“เอ้า! ไอ้เสือ มึงอย่ามาดับฝันกูดิ!”

กษิดิษหันไปค้อนขวับใส่เพื่อนทันที

“อย่างน้อยกูก็ได้เข้าใกล้คุณภวินท์เขาระดับหนึ่งแล้วป่ะวะ! ได้ไลน์มาอยู่ในมือ กูจะมองทั้งวันทั้งคืนเลยคอยดู!”

“มึงกำลังหลอกตัวเองอยู่นะกษิดิษ”

ภัทรพลเคี้ยวเนื้อวากิวเต็มคำ พลางยักคิ้วกวนประสาท

“ความจริงคือ…ไอ้พีชมันให้ไอดีไลน์กับไอ้โอปอเว้ย ไม่ได้ให้มึง!”

“กรี๊ด! ไอ้เสือ! มึงอิจฉากูเหรอ?!”

กษิดิษหันไปทำตาเขียวใส่เพื่อนชายแท้ พร้อมกับแยกเคี้ยวทำหน้ายักษ์ใส่

“กูจะอิจฉามึงเพื่ออะไรวะกษิดิษ?”

ภัทรพลแค่นหัวเราะ พลางชูสองมือขึ้นยักไหล่

“กูยังชอบผู้หญิงนะเว้ย ร่างกายกูก็ยังปกติดีอยู่!”

“ปากเสียจริงมึงเนี่ย!”

-..-

กษิดิษทำหน้าบึ้งใส่ ก่อนจะจิ้มลูกชิ้นเข้าปากแก้เก้อ

^_<>^

ภัทรพลหัวเราะเบาๆ ก่อนจะปรับสีหน้าเป็นจริงเป็นจังขึ้นเล็กน้อย เขาวางตะเกียบลง แล้วเอนหลังพิงเก้าอี้พลางมองหน้าเพื่อนสาวสวยเพียงคนเดียวในกลุ่ม

“แต่เอาจริงนะกูคิดว่า…ไอ้พีชมันสนใจไอ้โอปอแน่นอนว่ะ”

คำพูดของภัทรพลทำให้รินรดาที่กำลังคีบผักกาดขาวชะงักมือลง ดวงตากลมโตสุกใสมองสบตาเพื่อนอย่างประหลาดใจ

“มึงลองคิดดูดิ” ภัทรพลพูดต่อ

“มันผิดปกติวิสัยของไอ้พีชมากเลยนะเว้ย ปกติมันเมินทุกคน สองปีกว่าที่ผ่านมาสาวสวยขนาดไหนเดินเข้าไปทัก มันยังมองผ่านเหมือนอากาศธาตุ แต่นี่มันยืนคุยกับไอ้โอปอ ยอมแจกไลน์ แถมมีการส่งสายตาจ้องตาไม่หลบอีก…หรือว่ามันชอบมึงอยู่ก่อนแล้ววะโอปอ?”

“จะบ้าเหรอมึง!”

รินรดาร้องเสียงสูง พลางสั่นหัวปฏิเสธทันควัน

“มันจะมาชอบกูได้ยังไงวะ? กูเรียนกับมันมาจนถึงปีสามแล้ว อยู่ห้องเดียวกัน คลาสเดียวกันมาตั้งกี่เทอม มันไม่เห็นจะเคยทักหรือสนใจกูเลยนะ!”

“เอ้า มึงไม่เคยได้ยินเหรอวะ...สายซุ่มอ่ะ”

ภัทรพลยิ้มมุมปาก

“มันอาจจะรอมึงเดินเข้าไปจีบมันอยู่ก่อนแล้วก็ได้นะเว้ย มึงลองทักไลน์ไปคุยกับมันคืนนี้สิ ชวนมันคุยดู กูเชื่อว่ามันตอบแน่”

“ไม่นะ!”

กษิดิษทำตาโตขึ้นมาทันที สองมือยกขึ้นมากุมหน้าอกตัวเองไว้ด้วยท่าทางตระหนกตกใจสุดขีด

“มึงกำลังจะแย่งผัวกูนะโอปอ! มึงเป็นเพื่อนกูนะ มึงทำแบบนี้กับกูได้ยังไง!”

^_<>^'

ภัทรพลมองกษิดิษแล้วถอนหายใจยาวเหยียด

“มึงตื่นจากความจริงได้แล้วกษิดิษ! ไอ้พีชมันชอบผู้หญิงนะเว้ย กูมั่นใจและเชื่อว่ามันยังชอบเข้าข้างหน้ามากกว่าเข้าข้างหลังนะมึง!”

“อีเสือ! อีบ้า! คำพูดคำจามึงนี่นะ!”

กษิดิษสะบัดหน้าหนีด้วยความไม่พอใจสุดขีด ใบหน้าเนียนงอง้ำขึ้นมาทันที

ทว่าในส่วนลึกของหัวใจแล้ว…กษิดิษก็รู้ดีและเข้าใจในสิ่งที่เพื่อนพูดทุกอย่าง ภวินท์ เดชะอัครโภคิน หนุ่มหล่อโปรไฟล์ดีระดับมหาเศรษฐีแสนล้านคนนั้น ชอบผู้หญิงแน่นอนอยู่แล้ว ตัวเขาเองก็เป็นแค่เกย์สาวที่ปลื้มความหล่อ ลุคผัว และสัดส่วนอันสมบูรณ์แบบของอีกฝ่ายเท่านั้น ไม่ได้คิดจะไปแย่งชิงหรือครอบครองจริงๆ เสียหน่อย ก็แค่อยากกรี้ดอยากปลื้มตามประสาตัวแม่เท่านั้นเอง

“เออๆ กูรู้หรอกน่า...”

กษิดิษบ่นอุบอิบ พลางคีบหมูสไลด์เข้าปาก

“กูก็แค่ปลื้มป่ะวะ หล่อขนาดนั้นใครไม่ปลื้มก็บ้าแล้ว! แต่ถ้าโอปอมันได้จริงๆ กูก็โอเคนะ ถือว่าผัวในฝันตกเป็นของเพื่อนสาวกู ดีกว่าตกไปอยู่ในมือยัยพวกดาวอักษรฯ นมโตพวกนั้น!”

“ฮ่าฮ่า มึงนี่นะปอร์เช่”

รินรดาหัวเราะออกมาอย่างเอ็นดู ลักยิ้มสองข้างแก้มบุ๋มลงน่ารัก

“กูไม่ได้จะแย่งอะไรของมึงซะหน่อย กูแค่ทำตามภารกิจแลกวากิวฟรีสามมื้อของไอ้ไทเกอร์มันต่างหาก”

“ให้มันจริงเหอะมึง...” ภัทรพลยักคิ้วกวนๆ

“กูคอยดูเลย คืนนี้ถ้ามึงทักไป แล้วมันตอบไว มึงเตรียมตัวเปิดประตูหัวใจไว้ได้เลยนะโอปอ”

............................

ในเวลาต่อมา...

ยามดึกสงัดภายในคอนโดหรูใจกลางเมือง...

แสงไฟจากโคมไฟหัวเตียงส่องสว่างกระทบเรือนร่างอรชรในชุดนอนสายเดี่ยวผ้าซาตินสีนวล รินรดากำลังนอนตะแคงอยู่บนเตียงนุ่ม ผมยาวดัดลอนสีบรอนด์สว่างสยายเต็มหมอน

หลังจากที่อาบน้ำสระผมเรียบร้อยแล้ว เธอก็หยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมาเปิดดูเพื่อเช็คโซเชียลมีเดียตามปกติ แต่แล้วดวงตากลมโตสุกใสก็ต้องตื่นตะลึง เมื่อหน้าจอแอปพลิเคชันไลน์ปรากฏการแจ้งเตือนข้อความใหม่จากคอนแท็กต์ที่เธอเพิ่งบันทึกไว้เมื่อบ่าย

Pawin.D ได้ส่งข้อความถึงคุณ

รินรดาหัวใจกระตุกวูบไปเสี้ยววินาที! เธอรีบเด้งตัวลุกขึ้นนั่งบนเตียงทันที มือน้อยๆ ที่ถือโทรศัพท์อยู่เริ่มรู้สึกเกร็งอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

“อะไรกันเนี่ย…กูกำลังจะพิมพ์ทักไปพอดี มันทักมาก่อนเหรอเนี่ย?!”

รินรดาค่อยๆ กดเข้าไปในช่องแชทด้วยหัวใจที่เต้นรัวไม่เป็นจังหวะ

Pawin.D: ถึงห้องหรือยังครับ?

ข้อความสั้นๆ ทว่าอบอุ่นและให้ความรู้สึกแปลกใหม่ส่งมาจากหนุ่มหล่อหน้านิ่งที่ใครๆ ต่างบอกว่าเป็นตู้เย็นเคลื่อนที่ รินรดารู้สึกเห่อร้อนขึ้นมาบนใบหน้าอย่างห้ามไม่ได้

Opal_Rinrada: ถึงตั้งนานแล้ว แล้วมึงล่ะ?

รินรดาพิมพ์ตอบกลับไปอย่างรวดเร็ว พยายามรักษาฟอร์มสาวมั่นเอาไว้ ทว่าเพียงไม่ถึงสามวินาที สัญลักษณ์ Read ก็ปรากฏขึ้นพร้อมกับข้อความตอบกลับทันที!

Pawin.D: ถึงแล้วเหมือนกัน

Pawin.D: นึกว่ามึงจะเบี้ยวไม่ทักมากูซะอีก

รินรดายิ้มมุมปาก ลักยิ้มบนแก้มปรากฏขึ้นในความมืด เธอเปลี่ยนท่าทางเป็นนอนหงายแล้วยกโทรศัพท์ขึ้นมาพิมพ์ต่ออย่างมีชั้นเชิง

Opal_Rinrada: ระดับรินรดา ไม่เคยเบี้ยวใครค่ะ ยิ่งเป็นหนุ่มหล่อประจำภาควิชาอย่างมึงด้วยแล้ว…กูจะกล้าเบี้ยวได้ยังไง?

Opal_Rinrada: แล้วนี่ทำอะไรอยู่เหรอ? ปกติคนหน้านิ่งแบบมึงนอนดึกเหมือนกันเหรอเนี่ย?

Pawin.D: เพิ่งอาบน้ำเสร็จ

Pawin.D: ปกติกูนอนเร็ว แต่วันนี้กูนั่งรอโทรศัพท์มึงอยู่

คำตอบตรงไปตรงมาของภวินท์ ทำเอารินรดาถึงกับหน้าร้อนผ่าวไปถึงใบหู! ชายหนุ่มหน้านิ่งที่ดูเข้าถึงยากคนนั้น ตอนนี้กลับกำลังพิมพ์ข้อความรุกเธอด้วยน้ำเสียงและท่าทีที่เร่าร้อนซ่อนแอบจนเธอตั้งตัวแทบไม่ทัน

Opal_Rinrada: รอนานไหมล่ะ?

Pawin.D: ไม่นานหรอก…คุ้มค่ากับการรอ

Pawin.D: พรุ่งนี้มึงมีเรียนกี่โมง?

Opal_Rinrada: ถามแปลกเรียนห้องเดียวกันจะถามทำไมว่าเรียนกี่โมง อืม...มีคลาสเช้าตอนเก้าโมง ทำไมเหรอ? มึงจะชวนกูไปกินข้าวเช้าเหรอคะคุณภวินท์?

Pawin.D: อุ่นเครื่องก่อนเรียนสิ

Pawin.D: พรุ่งนี้แปดโมงครึ่ง กูจะไปรับมึงที่คอนโด

รินรดาเบิกตากว้างอย่างตกใจ เธอยังไม่ได้บอกเลขอินไลน์หรือตำแหน่งคอนโดให้เขาเลยสักนิด!

Opal_Rinrada: มึงรู้เหรอว่ากูพักอยู่ที่ไหน? กูยังไม่ได้บอกมึงเลยนะพีช!

สัญลักษณ์ Read ปรากฏขึ้นในทันที พร้อมกับสติ๊กเกอร์ยิ้มมุมปากสั้นๆ จากภวินท์

Pawin.D: กูรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับมึงนั่นแหละ…รินรดา

Pawin.D: ฝันดีนะครับ คืนนี้

รินรดานั่งจ้องหน้าจอสมาร์ทโฟนที่ดับลงด้วยความรู้สึกวาบหวามและตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูก! สัมผัสแผ่วเบาที่หลังมือเมื่อบ่าย และข้อความทักไลน์สุดเร่าร้อนในคืนนี้ ทำให้เธอเริ่มตระหนักได้ว่า…หนุ่มหน้านิ่งที่ชื่อภวินท์คนนี้ ไม่ใช่เหยื่อที่เธอเดินเข้าไปตกง่ายๆ แต่เขาต่างหาก…ที่กำลังล่อลวงเธอเข้าสู่ดักอย่างใจเย็น!

...............................