บทที่ 3. ตอนที่ 1. ผู้เฒ่าประหลาด

จ้าวตงหยาง ช่วยทหารผ่าฝืนกองใหญ่ ไม่ว่าใครจะห้ามเขาอย่างไร เขาก็ดึงดันที่จะทำอยู่เช่นนั้น

“อ้าว…องค์ชาย แบบนี้ไม่ได้นะ ทำไมพวกเจ้าให้องค์ชายมาทำอะไรเช่นนี้ พอแล้ว ๆ ท่านทำงานแบบนี้ไม่ได้นะ”

จ้าวตงหยางเงยหน้าขึ้นมองดูแม่ทัพไป่เยว่พร้อมส่งยิ้มให้เขา แม่ทัพไป่เยว่แต่งกายเช่นชาวบ้านปกติทั่วไป ไสเกวียนเทียมควายบรรทุกผักมาเต็มคันรถ พร้อมส่งยิ้มให้เขา ทั้งที่มีเม็ดเหงื่อไหลโทรมกายและใบหน้า

“ไม่เป็นไร ข้าทำได้ พวกท่านต่างก็ช่วยงานกัน จะให้ข้านิ่งดูดายได้อย่างไรกัน เอาเปรียบผู้อื่นหาใช่วิสัยข้าไม่ ดูท่านสิ เป็นถึงท่านแม่ทัพ ยังไปขนผักพวกนี้มา ออกไปแต่เช้ากลับมาจวนค่ำ พี่หลิวหยุนถามหาท่านอยู่หลายครั้ง ข้าเบื่อจะตอบนาง เลยออกมาช่วยผ่าฝืนอยู่ที่นี่”

“งานเช่นนี้ไม่เหมาะที่ท่านจะทำ พรุ่งนี้ท่านจะปวดเมื่อยและอาจป่วยไข้ได้ ด้วยร่างกายไม่คุ้นชิน หากท่านต้องการช่วยงานจริง เหตุใดไม่ช่วยท่านหมอซุน”

“ท่านหมอไม่อยู่ออกไปตั้งแต่เช้าเช่นกัน ข้าขอติดตามไปด้วยเขาก็ไม่ยอม ข้าเลยช่วยตากยาให้เขา ตายล่ะ…ท่านไป่เยว่ ใกล้พระอาทิตย์ตกดินแล้ว ข้าต้องกลับไปเก็บยาก่อน ท่านพี่ ข้าเอาขวานวางไว้ตรงนี้นะ” แม่ทัพไป่เยว่มองดูเด็กชายผู้มีความกระตือรือร้นและน้ำใจที่กว้างใหญ่ราวมหาสมุทร

“ท่านแม่ทัพ หากไม่รู้จักกันมาก่อน ข้าคงคิดว่าเขาเป็นเพียงบุตรชายชาวบ้าน องค์ชายจ้าวตงหยาง มีอะไรพิเศษมากกว่าที่คิดจริง ๆ” นายทหารผู้มีหน้าที่ประจำกองฝืนถึงกับเอ่ยปากชม เมื่อไม้ที่เขาเตรียมไว้ถูกผ่าออกเป็นซี่ขนาดพอเหมาะ แม่ทัพไป่เยว่ มองผลงานที่กองอยู่บนพื้นด้วยความประหลาดใจต่อสิ่งที่เกิดขึ้น

“เขาใช้เวลานานแค่ไหน กับฟืนกองนี้”

“ไม่นานเลยท่านแม่ทัพ เมื่อครู่นี้เอง”

“วิเศษนัก เจ้าเด็กผู้นี้เห็นทีจะไม่ใช่คนธรรมดา มาพวกเรา ช่วยกันขนผักพวกนี้ไปเก็บหน่อย อากาศอบอ้าวเช่นนี้ คืนนี้ฝนคงตกลงมาอีก”

“ขอรับ…”

ไป่เยว่มองตามหลังองค์ชายแห่งเมืองล่มสลาย ที่วิ่งออกไปตามถนนดิน พร้อมโบกมือทักทายผู้คนที่เดินสวนทางมาอย่างเป็นกันเอง ในช่วงเวลาไม่กี่วัน เด็กผู้นี้กลับสามารถสลัดทิ้งความเศร้าหมอง แปรเปลี่ยนเป็นคนร่างเริง ขยันไฝ่รู้ เสียดายที่กองกำลังในมือของเขา ไม่สามารถรวบรวมเอาดินแดนที่ถูกยึดคืนมาได้ ในเวลาเช่นนี้ทำได้แค่เพียงเปลี่ยนตัวเอง ให้เป็นแค่ชาวบ้านธรรมดา ที่ประกอบอาชีพหาของป่าและเกษตรกรรมเพื่อยังชีพเท่านั้น

อาหารเย็นเรียบง่าย ที่มีเพียงผัดผักราดมาบนข้าววางอยู่ตรงหน้าของจ้าวตงหยาง เด็กชายมองดูไป่เยว่ ที่กำลังประคองหลิวหยุนออกมาจากห้องพัก เพื่อกินมื้อเย็นร่วมกัน

“องค์ชาย ทำไมไม่กินล่ะเจ้าคะ จะรอพวกข้าสองคนทำไม”

“ไม่ได้ เราจะกินพร้อมกัน ข้าเป็นน้อง ท่านทั้งสองเป็นพี่ น้องกินก่อนแบบนี้ไม่ถูกต้อง”

“องค์ชาย…”

“พี่หลิวหยุน พี่ไป่เยว่ ท่านทั้งสองจะรังเกียจหรือไม่ ถ้าข้าจะขอนับถือพวกท่านเป็นเสมือนพี่น้องของข้าจริง ๆ”

ไป่เยว่ยิ้มกว้าง “จะรังเกียจได้เช่นไร องค์ชายแคว้นจ้าวนับข้าเป็นพี่ชาย ข้าไป่เยว่เป็นเพียงแม่ทัพผู้น้อยประจำอยู่ด่านชายแดน ได้รับเกียรติสูงส่งถึงเพียงนี้ มีหรือข้าจะไม่รับไว้”

“ดี ผัดผักมื้อนี้ ถือว่าเราร่วมสาบานกัน”

ไป่เยว่หัวเราะออกมาเสียงดัง เมื่อมองเห็นถ้วยข้าวราดผัดผักบนมือของเขา “รอข้าประเดี๋ยว” ชายหนุ่มรีบวิ่งฝ่าความมืดหายออกไปจากบ้านพัก 

“องค์ชายท่านกำลังคิดสิ่งใดอยู่ เหตุใดจึงยกย่องข้าทั้งสองเป็นพี่ ข้าหลิวหยุนเป็นเพียงนางกำนัน เข้าวังตั้งแต่อายุได้เพียงเจ็ดขวบ ไม่เคยคิดอาจเอื้อมไปมากกว่านี้ วันนี้องค์ชายเรียกข้าเป็นพี่ ข้าทำตัวไม่ถูกจริง ๆ”

“มาแล้ว ๆ” ไป่เยว่กลับมาพร้อมสุราในขวดน้ำเต้า จ้าวตงหยางมองดูขวดน้ำเต้าใบใหญ่ ที่มีเชือกสีแดงถักร้อยอย่างประณีต

“สุรานี้ท่านเอามาจากที่ใดกัน เท่าที่ข้ารู้ในหมู่บ้านแห่งนี้ไม่มีสุรา แม้แต่ข้าวสารที่จะนำมาประกอบอาหารในแต่ล่ะวัน ยังหาแทบไม่ได้ไม่ต้องพูดถึงการบ่มสุราเลย”