ย้อนกลับมาในยุค 70 เพื่อเป็นมารดาอีกครั้ง

ย้อนกลับมาในยุค 70 เพื่อเป็นมารดาอีกครั้ง

last update최신 업데이트 : 2025-12-30
언어: Thai
goodnovel18goodnovel
순위 평가에 충분하지 않습니다.
51챕터
3.0K조회수
읽기
보관함에 추가

공유:  

보고서
개요
장르
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.

เธอเคยเห็นแก่ตัวและเลือกเส้นทางที่ทำให้ชีวิตตัวเองจบลงด้วยวัยเพียง 25 ปี เมื่อมีโอกาสได้ย้อนกลับมา เธอจึงเริ่มเปลี่ยนแปลงและพยายามแก้ไขทุกอย่างที่เคยทำพลาดไป

더 보기

1화

ตอนที่ 1 ชีวิตก่อน

Del baño llegaba el sonido constante del agua cayendo. Era Adrián Vargas, dándose una ducha.

Eran las tres de la madrugada. Acababa de llegar. Olivia Muñoz estaba parada frente a la puerta del baño; tenía algo importante que hablar con él. Se sentía nerviosa, dudando si él estaría de acuerdo con lo que estaba a punto de decirle.

Cuando pensaba en cómo abordar el tema, escuchó un ruido extraño desde adentro. Agudizó el oído y entonces entendió. Se estaba... dando placer.

Los jadeos y gemidos llegaban uno tras otro, como martillazos crueles en su pecho. El dolor se expandió como una marea; sentía que se ahogaba en la angustia, incapaz de respirar. En realidad, ese día era su aniversario de bodas. Llevaba cinco años casada con él y nunca habían tenido intimidad.

¿Prefería hacerlo él solo antes que tocarla?

Conforme su respiración se aceleraba, Adrián dijo bajito, extremadamente cauteloso:

—¡Pau...!

Ese nombre fue el golpe final, el que la destrozó. Algo dentro de ella se derrumbó, haciéndose polvo. Olivia se tapó la boca con fuerza para no llorar, se dio la vuelta para huir, pero tropezó en el primer paso. Chocó contra el lavabo y cayó al suelo.

—¿Olivia? —Adrián todavía sonaba agitado desde adentro; se notaba que intentaba controlarse, pero su respiración seguía siendo pesada.

—Yo... quería usar el baño, no sabía que te estabas bañando... —mintió torpemente, aferrándose al lavabo con desesperación para intentar levantarse.

Pero cuanto más se apuraba, más patética se sentía. Había agua en el piso y en el mueble. Apenas logró ponerse de pie cuando Adrián salió. Llevaba la bata de baño blanca mal puesta por la prisa, aunque el cinturón estaba atado con fuerza.

—¿Te caíste? Déjame ayudarte —dijo, haciendo el intento de cargarla.

Las lágrimas de dolor le llenaban los ojos, pero aun así empujó su mano, sintiéndose humillada pero firme.

—No hace falta, puedo sola.

Luego, tras resbalar otra vez y casi caer de nuevo, cojeó apresuradamente hasta refugiarse en la recámara. “Huir”. Esa era la palabra exacta. En los cinco años que llevaba casada con Adrián, no había hecho otra cosa más que huir. Huir del mundo exterior, huir de las miradas curiosas de la gente y también de la lástima y la compasión de su esposo.

¿Cómo podía ser que la esposa de Adrián Vargas fuera una coja? ¿Cómo podía una mujer así estar a la altura de alguien tan brillante y exitoso como él? Y pensar que antes tenía unas piernas perfectas...

Adrián la siguió y, con un tono suave y de preocupación, dijo:

—¿Te lastimaste? Déjame ver.

—No, estoy bien. —Se envolvió en las sábanas, escondiendo su vergüenza junto con ella bajo la tela.

—¿Seguro que estás bien? —preguntó, genuinamente preocupado.

—Sí. —Olivia le dio la espalda y asintió con fuerza.

—¿Entonces nos dormimos? ¿No querías ir al baño?

—Ya se me quitaron las ganas. Mejor duérmete, ¿sí? —murmuró.

—Está bien. Por cierto, hoy es nuestro aniversario. Te compré un regalo, ábrelo mañana a ver si te gusta.

—Sí.

El regalo estaba en la mesa de noche; ya lo había visto. No necesitaba abrirlo para saber qué era. Todos los años era una caja del mismo tamaño con un reloj idéntico adentro. En su cajón, contando los regalos de cumpleaños, ya había nueve relojes iguales. Este era el décimo.

La conversación terminó ahí. Apagó la luz y se acostó. Olía al aroma húmedo del jabón, pero apenas sintió que el colchón se hundiera. En esa cama king size, dormía de un lado y él en el extremo opuesto; en el espacio que quedaba entre los dos cabían otras tres personas. Ninguno mencionó a “Pau”, ni mucho menos lo que estaba haciendo en el baño. Fue como si nada hubiera pasado.

Olivia se quedó acostada, tensa, sintiendo un ardor insoportable en los ojos. Pau. Paulina Castillo. Su compañera de universidad, su primer amor, su diosa inalcanzable.

Al graduarse, Paulina se fue al extranjero y terminaron. Adrián cayó en una depresión y se dedicó a beber diario.

Olivia y él habían sido compañeros en la secundaria. Admitía que desde esa época le gustaba en secreto.

En aquel entonces, era el más guapo de la escuela, el estudiante modelo y serio. Ella era una estudiante de artes; aunque también era bonita, había muchas chicas lindas. En una preparatoria donde las calificaciones lo eran todo, los de artes no destacaban tanto, e incluso algunos los veían con prejuicios.

Así que su amor fue platónico y solitario; nunca imaginó que algún día podría acercarse a él. Hasta que, graduada de la academia de danza y de regreso en casa por las vacaciones, se encontró con ese Adrián destruido.

Esa noche también estaba borracho, caminando en zigzag por la calle. Cruzó sin fijarse en el semáforo y un auto venía a toda velocidad sin tiempo para frenar. Fue ella, quien lo seguía preocupada, la que lo empujó para salvarlo. Pero el auto la golpeó.

Era bailarina. Ya tenía asegurada el ingreso a la maestría. Pero por ese accidente, quedó coja. Nunca más pudo volver a bailar.

Después, él dejó de beber y se casó con ella. Siempre sintiéndose culpable, siempre agradecido, siempre hablándole con suavidad, siempre indiferente, llenándola de regalos y dándole todo el dinero que quisiera.

Pero no la amaba. Creyó que el tiempo le daría calidez a su relación, creyó que el tiempo borraría el pasado.

Jamás imaginó que, cinco años después, seguiría teniendo a “Pau” tan grabada en su mente. Al grado de gritar su nombre mientras se daba placer a sí mismo. Al final, había sido demasiado ingenua.

No durmió en toda la noche. Leyó el correo en su celular más de cien veces. Era la carta de aceptación de una universidad en el extranjero para su maestría. Eso era lo que planeaba hablar con él esa noche: quería irse a estudiar fuera del país, quería saber si le parecía bien. Pero ahora estaba claro que no necesitaba preguntarle nada.

Cinco años de matrimonio, incontables noches dando vueltas en la cama... a partir de este momento, podía iniciar la cuenta regresiva. Cuando se levantó, fingió seguir dormida. Lo escuchó hablar afuera con Rosa, la empleada doméstica.

—Hoy tengo una cena de negocios, dígale a la señora que no me espere, que se duerma temprano.

Después de dar las instrucciones, regresó al cuarto y se asomó a verla. Seguía cubierta con las sábanas, pero las lágrimas ya habían empapado la almohada. Normalmente, antes de que se fuera a la oficina, le dejaba la ropa lista y combinada para que solo se la pusiera.

Pero esta vez no lo hizo. Fue al vestidor, se cambió solo y se fue a Graph Corporation. Solo entonces abrió los ojos, que sentía hinchadísimos.

Sonó la alarma del celular. Era la hora que se había fijado para estudiar el idioma.

Desde que se casaron, debido a su pierna, pasaba el 90% del tiempo en casa, sin salir. Tenía que dividir su día en bloques y buscar algo que hacer para matar el tiempo en cada uno. Tomó el celular, apagó la alarma y se puso a navegar sin rumbo por varias aplicaciones. Tenía la cabeza hecha un lío, no prestaba atención a nada de lo que veía.

Hasta que le apareció un video en Instagram. La persona en la pantalla le resultaba demasiado familiar...

Miró el nombre de la cuenta: @soypaucastillo. Maldito algoritmo... La fecha de publicación era de la noche anterior.

Olivia abrió el video. Sonó una música animada y luego alguien gritó:

—¡Una, dos, tres! ¡Bienvenida de vuelta, Pau! ¡Salud!

Esa voz... era la de Adrián.

펼치기
다음 화 보기
다운로드

최신 챕터

더보기
댓글 없음
51 챕터
ตอนที่ 1 ชีวิตก่อน
ตอนที่ 1 ชีวิตก่อนเการั่วซี นอนมองเพดานห้องด้วยดวงตาพร่ามัว ทั้งร่างกายและจิตใจของรั่วซีนั้นเปราะบางจนแทบแตกสลายได้ทุกเมื่อ...ที่ยังมีชีวิตอยู่เพราะอยากตายก็ยังตายไม่ได้... และยังอยากเจอหน้าลูกสักครั้ง อยากขอโทษสามี อยากโอบกอดลูกไว้ในอ้อมแขนอีกครั้ง...แต่คงเป็นไปไม่ได้...รั่วซีทิ้งสามีและลูกเพียงเพราะสามีเธอยากจน เพียงเพื่ออยากมาแต่งงานใหม่เป็นคุณนายเมียทหาร โดยไม่รู้เลยว่าความจริงเป็นอย่างไรครอบครัว พ่อ แม่ และพี่ ๆ สนับสนุนและเห็นด้วยกับเรื่องนี้ ยิ่งทำให้รั่วซีคิดว่าตัวเองตัดสินใจไม่ผิดอย่างแน่นอน..."อย่าอยู่แบบนี้เลย พอได้ดิบได้ดีก็ค่อยมารับลูกไปเลี้ยง อยู่ทางนี้แม่จะช่วยดูแลให้เอง" เหอชุนผิง แม่ของรั่วซีคือคนที่พูดเรื่องนี้ขึ้นมาเป็นคนแรก"ไปอยู่ทางนั้นเป็นเศรษฐีร่ำรวยก็กลับมาช่วยเหลือพ่อแม่กับพี่ ๆ ได้อย่างสบาย" เกาหยีเทียน พ่อของรั่วซีคือคนที่สนับสนุนด้วยเช่นกัน"อยู่ที่นี่ก็ลำบาก อาหารก็ไม่พอจะแบ่ง สามีก็จน ลูกอดอยาก หากไปได้เงินเดือนก็ส่งมา พี่จะเป็นคนซื้ออาหารให้หลานเอง" เกาเทียนฉี พี่ชายคนโตก็เห็นด้วยกับเรื่องนี้"อยู่ในเมืองได้แต่งตัวสวย ๆ จะมาอยู่หน้าดำหน้าแดงที่นี่
더 보기
ตอนที่ 2 วิญญาณ
ตอนที่ 2 วิญญาณรั่วซีมองร่างตัวเองที่นอนแน่นิ่ง มีเลือดจำนวนมากที่ไหลออกจากข้อมือของเธอ เธอสิ้นใจแล้ว แต่ที่น่าแปลกใจคือเธอยังอยู่ตรงนี้เสียงเปิดประตูดังขึ้น เรียกสายตาของรั่วซีให้หันไปมองคนที่เข้ามาทันที...ทันทีที่คนเข้ามาใหม่เห็นร่างที่นอนแน่นิ่งก็ถึงกับผงะและรีบวิ่งออกจากห้องด้วยท่าทางร้อนรน ก่อนจะกลับมาใหม่พร้อมกับคนอื่น ๆรั่วซีรู้ได้ทันทีว่าเธอในตอนนี้นั้น... คงเป็นเพียงวิญญาณที่ไม่มีใครเห็น เพราะไม่มีใครสนใจเธอที่ยืนอยู่ตรงนี้เลยสักนิดทุกสายตามองไปที่ร่างไร้วิญญาณของเธอ อาจจะตกใจ แต่คงไม่รู้สึกอะไรกับการตายของเธอ เพราะคนส่วนมากที่อยู่ที่นี่ก็ต้องการผลประโยชน์จากตัวเธอทั้งนั้น "ทำไมฉันยังไม่ไปไหน" วิญญาณรั่วซีพึมพำออกมา ไม่เข้าใจว่าทำไมวิญญาณของเธอยังอยู่ที่นี่อยู่ ๆ ก็มีหมอกจาง ๆ เกิดขึ้นและพาเธอไปยังสถานที่แห่งหนึ่ง นั่นคือบ้านของพ่อและแม่ของเธอ..."พ่อครับ แม่ครับ ผมซื้อของมาฝาก""สิ่งนี้คือของฝากพี่ใหญ่ พี่รอง และน้องสาม" "แม่ครับ วันนี้อย่าลืมบอกซีซีด้วยนะครับ ผมรักเธอมาก อยากดูแลตั้งแต่ตอนนี้เลย""พ่อเก็บเงินนี้ไว้นะครับ""ส่วนนมนี้ให้หลาน ๆ นะครับ""คิดว่าเงินนี้คื
더 보기
ตอนที่ 3 รอยแผลเป็นที่ข้อมือ
ตอนที่ 3 รอยแผลเป็นที่ข้อมือสถานที่กว้างใหญ่แห่งนี้คือที่ไหน รั่วซีเดินวนเวียนอยู่ในนี้นานเท่าไรแล้วก็ไม่รู้ เธอไม่เห็นใครผ่านมาเลย หรือเพราะเธอฆ่าตัวตายเลยทำให้วิญญาณต้องติดอยู่ที่นี่เพียงตนเดียว ไม่สามารถออกไปหาครอบครัวได้ ต้องวนเวียนชดใช้กรรมอยู่ที่นี่อย่างโดดเดี่ยวรั่วซีเดินสำรวจจนทั่วแล้วจึงตัดสินใจนั่งพักใต้ต้นไม้ ในใจก็คิดว่าสถานที่แห่งนี้มันอุดมสมบูรณ์และน่าอยู่เหมือนกัน หากต้องอยู่ที่นี่จริง ๆ มันก็ไม่แย่สักเท่าไร มีบ้านให้เธอสักหลัง ปลูกผัก ปลูกข้าวน่าจะได้ผลผลิตดี ดูจากหญ้าที่อยู่ในพื้นที่ยังเขียวชอุ่มงดงามขนาดนี้ก่อนหน้านี้มีชีวิตอยู่อย่างไร้ค่า พอมาเจอสถานที่แบบนี้เลยอยากทำตัวมีประโยชน์บ้าง อาจทำให้เธอรู้สึกดีขึ้น ตอนนี้หัวใจของเธอมันแตกสลายไปแล้ว ทำอะไรไม่ได้อีกแล้ว..."เกิดอะไรขึ้น!! " อยู่ ๆ ก็มีบ้านโผล่ขึ้นมา แล้วนี่คืออะไร... มีทั้งเป็ด มีทั้งไก่ ทำไมถึงมีได้ ทั้งที่ก่อนหน้านี้ไม่มีสิ่งมีชีวิตอะไรเลย..."บ้าไปแล้ว!! " ถึงจะเป็นเพียงวิญญาณ แต่รั่วซีก็ยังตกใจได้เหมือนกันทุกอย่างที่รั่วซีคิดและพูดก่อนหน้านี้ มันมาอยู่ตรงหน้าของเธอแล้ว ถึงจะเชื่อได้อยาก แต่รั่วซีก็เช
더 보기
ตอนที่ 4 'พื้นที่' ของรั่วซี
ตอนที่ 4 'พื้นที่' ของรั่วซีรั่วซีไม่แน่ใจว่าตัวเองอยู่ที่นี่นานแค่ไหนแล้ว เธอใช้ชีวิตเหมือนตอนที่ยังมีชีวิตอยู่ ทดลองใช้เครื่องมือและอุปกรณ์เครื่องใช้ในบ้าน สิ่งของภายในบ้านสามารถเคลื่อนย้ายได้ ซึ่งแตกต่างจากด้านนอกบ้านที่ไม่สามารถย้ายได้รั่วซีตัดชุดไว้ให้ลูกและสามีจำนวนมาก และตัดชุดให้ครอบครัวพี่สามจนครบทุกคน ที่สามารถตัดชุดได้เยอะเพราะมีผ้าพับจำนวนมากวางเรียงรายหลากหลายสี จนรั่วซีอยากเอาออกไปให้ทุกคนที่เธอรักและดีกับเธอ ในตอนที่เธอจากมา สิ่งของพวกนี้มีค่าและหายากมากตอนนี้ในบ้านมีอาหารและมีขนมมากมายที่รั่วซีทดลองทำขึ้นมา และยังทดลองใช้เครื่องผลิตสบู่ มีทั้งสบู่ก้อนและสบู่เหลว ยังดีที่มีสถานที่เก็บสิ่งของเหล่านี้ หากเป็นไปตามที่หน้าจอสั่งงานแจ้งรายละเอียด สิ่งของเหล่านี้ไม่เน่าไม่เสีย แต่หากเอาออกไปใช้แล้วจะหมดไป อยากได้เพิ่มก็แค่ทำขึ้นมาใหม่เท่านั้นเองในส่วนวัตถุดิบที่ต้องนำมาใช้นั้นจะมีมาเติมให้ทุกเดือน แต่จำนวนสิ่งของที่ได้จะแตกต่างออกไป จะเป็นจริงอย่างที่อ่านมาไหมนั้น... รั่วซีก็ยังไม่แน่ใจเหมือนกัน ทุกอย่างต้องรอดูกันต่อไปพื้นที่ด้านนอกมีกำแพงเป็นต้นผลไม้รอบเขตพื้นที่ มีผิง
더 보기
ตอนที่ 5 หวนคืน
ตอนที่ 5 หวนคืนรั่วซีพยายามลืมตา ทั้งที่หัวของเธอปวดจนเหมือนมันจะแยกออกเป็นเสี่ยง ๆ เสียงร้องไห้กระจองอแงยังดังอยู่ไม่ไกล และยังได้ยินเสียงเหมือนมีคนคอยปลอบ คอยห้ามไม่ให้อีกคนร้องไห้"ที่ไหน... " รั่วซีพูดด้วยน้ำเสียงอันแหบแห้ง"แม่... น้องร้อง" เสียงนี้ดังอยู่ไม่ไกลจากรั่วซีมากนักเสียงนั้นทำให้รั่วซีถึงกับนิ่งงัน ก่อนจะค่อย ๆ หันไปมองทิศทางที่มาของเสียง และก่อนที่น้ำตาของเธอจะไหลออกมา รั่วซีโถมตัวเข้าไปกอดเด็กน้อยสองคนนั้นทันที หลงลืมความเจ็บปวดที่ตัวเองได้รับก่อนลืมตาไปจนหมดสิ้น...ลูกของเธอ... เด็กสองคนนี้คือลูกของเธอจริง ๆพวกเขาอยู่ตรงนี้ ไม่รู้ว่านี่คือความฝันหรือความจริง แต่วินาทีนี้... รั่วซีขอโอบกอดพวกเขาไว้อย่างโหยหาอ้อมกอดนี้... โหยหาความรู้สึกแบบนี้..."แม่... ปวดหัวเหรอ" หลัวชางเฉิง เด็กชายวัย 4 ขวบ สงสัยที่เห็นแม่ร้องไห้ หรือเพราะไม่สบายมากเลยร้องไห้หนัก "ไม่... ไม่... แม่ไม่เป็นไร" รั่วซีตอบกลับลูกชายคนโตทันที ปากบอกไม่... ทั้งที่ตอนนี้เธอยังรู้สึกปวดหัวอยู่เลยอาการปวดหัวมันบ่งบอกว่าเธอยังมีความรู้สึก นั่นหมายถึงเธอยังมีชีวิต หรือว่าเรื่องที่เกิดก่อนหน้านี้คือการเตื
더 보기
ตอนที่ 6 ตั้งตารอ... เพื่อพบเจออีกครั้ง
ตอนที่ 6 ตั้งตารอ... เพื่อพบเจออีกครั้งรั่วซีจับลูกทั้งสองอาบน้ำจนสะอาด แต่ละคนมีกลิ่นหอมของสบู่ติดตัว เจ้าตัวเล็กดีดดิ้นกับชุดใหม่ที่ได้ใส่ ไม่รู้ว่าดีใจหรือว่ายังไง ส่วนเจ้าตัวโตก็อมยิ้มหยิบชายเสื้อมาสูดดมกลิ่นหอมบ่อย ๆ "อยู่ในนี้ก่อน แม่ขอไปเก็บครัวและตรวจดูอะไรหน่อย เสร็จแล้วเราค่อยออกไปรอพ่อพร้อมกัน" รั่วซีพาลูกทั้งสองเข้ามาในพื้นที่ที่เป็นคอกกั้น พื้นปูด้วยพรมนุ่ม ๆ ตอนแรกที่เห็นสิ่งนี้ เธอไม่รู้ว่ามันคืออะไร แต่ตอนนี้เธอรู้แล้ว ในนั้นกว้างพอสมควร มีทั้งลูกบอลกลม ๆ หลากสีวางเรียงรายอยู่เต็มพื้นทำให้เจ้าตัวเล็กทั้งสองวิ่งเข้าไปอยู่ โดยที่เธอไม่ได้บังคับเลยสักนิดเดียว รั่วซีออกจากห้องโถงแล้วตรงเข้าไปในครัว เพื่อดูว่ามีอาหารอะไรบ้าง เธอยังมีเวลาสามารถทำอาหารเพิ่มได้ อาหารมื้อใหญ่เป็นการกินเพื่อแสดงความยินดีให้กับตัวเองที่ได้กลับมาอีกครั้งรั่วซีทำอาหา
더 보기
ตอนที่ 7 เปิดเผยความจริง
 ตอนที่ 7 เปิดเผยความจริง "ฉันจะตอบคุณทุกคำถามที่คุณอยากรู้ แต่หลังจากที่คุณกินข้าวอาบน้ำเรียบร้อยแล้ว... ดีไหมคะ" เมื่อเข้ามาถึงในตัวบ้าน รั่วซีก็หันไปบอกสามีทันที ที่ต้องบอกแบบนั้นเพราะดูจากท่าทางเหนื่อยล้าของสามีแล้ว ควรให้เขากินข้าวให้อิ่มท้อง อาบน้ำให้สบายตัว หลังจากนั้นเขาอยากรู้อะไรเธอจะบอกเขาเอง... แต่คงไม่ทุกอย่าง... เพราะเธอยังละอายกับเรื่องที่เธอทิ้งเขากับลูกไป ยกเว้นเรื่องนี้ ให้เธอรู้เพียงคนเดียวก็พอแล้ว... "ครับ" จือหยวนตอบรับภรรยาเช่นทุกครั้ง ไม่ว่าภรรยาจะว่าแบบไหนเขาก็ตอบรับเสมอ ถึงแม้สิ่งที่เห็นอยู่ตรงหน้าทำให้เขาสงสัยมากก็ตาม เสื้อผ้าชุดใหม่ที่ภรรยาและลูกใส่ รวมถึงของเล่นที่ลูกกำลังถือ ขนมที่หาซื้อได้แค่ในเมือง ไม่รู้สิ่งของเหล่านี้มาจากไหน เขามั่นใจว่าภรรยาไม่ได้ออกไปไหน เพราะว่าภรรยาไม่สบายมาหลายวันแล้ว... 
더 보기
ตอนที่ 8 สำรวจพื้นที่และวางแผน
ตอนที่ 8 สำรวจพื้นที่และวางแผนจือหยวนออกมายืนมองพื้นที่รอบ ๆ ปกติเวลานี้เขาต้องหลับสนิทแล้ว แต่เพราะมีเรื่องที่เกิดขึ้นกับครอบครัวเลยทำให้เขาไม่สามารถข่มตาหลับได้ เดินสำรวจทั่วทั้งบ้านและตอนนี้ออกมายืนดูแปลงเฉ่าเหมยที่ออกผลแดงเต็มต้น เขาเดินเข้าไปเก็บและส่งเข้าปากเพื่อชิมรสชาติ ซึ่งเฉ่าเหมยมีรสชาติหวานมาก ตอนที่เขาเป็นยุวชนเคยได้ลองกินแต่ไม่หวานแบบนี้จือหยวนเดินเข้าออกตามสถานที่ต่าง ๆ และลองกดที่หน้าจอสั่งงานที่ภรรยาสอนไว้ ภรรยาคงรู้ว่าเขาคงนอนไม่หลับ เลยสอนให้เขาใช้หน้าจอสั่งงาน ยังดีที่มีตัวหนังสือบอกไว้ ไม่อย่างนั้นเขาก็คงจำได้ไม่หมดแน่นอนรั่วซีตื่นเช้ามาก็มองหาสามีทันที... ยังดีที่เห็นเขานอนอยู่ข้าง ๆ นึกว่าจะนอนไม่หลับเสียอีก วันนี้รั่วซีเลือกนอนห้องนอนรวมที่มีเตียงขนาดใหญ่ สามารถนอนรวมกันได้ทั้งหมด และเธอคิดว่าอีกนานกว่าที่เด็ก ๆ จะตื่น เพราะได้นอนที่นอนอุ่น ๆ นุ่ม ๆ เลยปล่อยให้ทั้งพ่อและลูกนอนก
더 보기
ตอนที่ 9 แจกจ่ายผลผลิต
ตอนที่ 9 แจกจ่ายผลผลิตเมื่อเข้ามาในพื้นที่ สามีก็เดินดูสิ่งของในโกดัง ส่วนรั่วซีเข้ามาเตรียมอาหารที่พอจะแบ่งไปให้พี่สามได้ แล้วอ้างว่าได้มาจากครอบครัวของสามี เพราะมีหลายคนเห็นสามีของเธอเข้าไปในเมือง เธอเลยจะบอกพี่ชายแบบนั้น"แม่คะ... เหยาเหยาอยากเก็บเฉ่าเหมยที่อยู่ข้าง ๆ แปลงดอกไม้" เหยาเหยาเดินเข้าครัวมาบอกแม่ จริง ๆ เหยาเหยาอยากออกไปเก็บเลย แต่พี่ใหญ่บอกต้องมาบอกแม่ก่อน..."จะเก็บเฉ่าเหมยหรือว่าเก็บดอกไม้" รั่วซีวางมือจากงานที่ทำอยู่ ก่อนจะหันไปมองเจ้าตัวเล็กที่อยากออกไปเล่นข้างนอกอย่างรู้ทัน"ไม่เก็บ ไม่เก็บ เหยาเหยาแค่จะไปดูเฉย ๆ " เหยาเหยารีบบอกทันที มันอยู่แบบนั้นสวยอยู่แล้ว และที่สำคัญไม่มีใครมาแย่งต้นไม้เหยาเหยาได้ หากเก็บไปอาจมีคนมาแย่งจากมือก็ได้"ได้ค่ะ แต่เฉ่าเหมยเก็บแค่พอกินนะคะ อาเฉิงดูน้องได้ไหมคะ เดี๋ยวแม่ตามออกไ
더 보기
ตอนที่ 10 หลีกเลี่ยงไม่ได้
 ตอนที่ 10 หลีกเลี่ยงไม่ได้ "กลับเลยไหมครับ" จือหยวนถามภรรยา หลังจากที่ได้รับส่วนแบ่งเรียบร้อยแล้ว "จะรีบกลับไปไหน" เจ้าหรูถามน้องเขยกับน้องสาวที่เหมือนรีบร้อนจะกลับ "พอดีผมมีงานต้องไปทำต่อครับ" จือหยวนตอบพี่สาวของภรรยา "เขามีประชุมต่อไม่ใช่เหรอ" เจ้าหรูก็บอกในสิ่งที่ตัวเองรู้มาเช่นเดียวกัน "ประชุมอะไรเหรอคะ" ประโยคเบาหวิวนั้นมาจากรั่วซี  "ไม่รู้เหมือนกัน หัวหน้าหมู่บ้านมาแจ้งเมื่อวานตอนเย็น ๆ " เจ้าหรูคิดว่าน้องสาวก็คงไม่รู้อีกตามเคย บ้านอยู่ไกลจากคนอื่นขนาดนั้น คงไม่มีใครไปแจ้งข่าว และปกติแล้วน้องสาวจะมาบ้านแทบทุกวัน ยังไงก็รู้ต้องรู้ข่าว หัวหน้าหมู่บ้านเลยไม่ไปแจ้ง จะแจ้งที่บ้านที่เดียว แล้วคนที่บ้านจะไปบอกครอบครัวของน้องสาวเอ
더 보기
좋은 소설을 무료로 찾아 읽어보세요
GoodNovel 앱에서 수많은 인기 소설을 무료로 즐기세요! 마음에 드는 작품을 다운로드하고, 언제 어디서나 편하게 읽을 수 있습니다
앱에서 작품을 무료로 읽어보세요
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status