ตอนที่5

“คุณกำลังจะตบแฟนผม แล้วจะปล่อยให้ผมปล่อยให้คุณตบแฟนผมอย่างงั้นเหรอครับ?”กีต้าร์เอ่ยถามฉันด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ เขากำลังโกรธเพราะมือที่เขาจับฉันอยู่เขาบีบข้อมือฉันแน่นมากและตอนนี้ร่างกายของเขาก็กำลังสั่นสะท้าน

“ต้า?”นีน่าเอ่ยเรียกกีต้าร์ด้วยนำ้เสียงแผ่วเบาและตกใจ มันคงไม่คิดว่าฉันจะพากีต้าร์แฟนของมันมาด้วยสินะ

“ไปเถอะนีน่า”เสียงของกีต้าร์แผ่วเบาพลางปล่อยข้อมือฉันให้เป็นอิสระแล้วเขาก็หันไปจับข้อมือของนีน่าแทน

พรึบ

“ใส่ไว้นะ”กีต้าร์เอาเสื้อนักศึกษาของยัยนีน่าที่กระดุมขาดหมดทุกเม็ดไปคลุมร่างให้นีน่า ทำให้ฉันหันขวับกลับไปมองเฮียทั่นอย่างไว เขาก็ละสายตาจากเสื้อนักศึกษาที่กระดุมขาดทุกเม็ดของยัยนีน่ามามองหน้าฉันพลางยิ้มแหยๆส่งมาให้ฉัน ฉันก็มองหน้าเขาด้วยสายตาคาดโทษ

“อย่าคิดที่จะเล่นกับฉัน”ฉันพูดบอกยัยนีน่าตอนที่มันกำลังจะเดินผ่านหน้าฉันไป มันหันกลับมามองฉันด้วยแววตากรุ่นโกรธ

“ไปเถอะครับ”กีต้าร์เอ่ยบอกยัยนีน่าและเขาก็โอบกอดร่างของยัยนีน่าและพาเธอเดินออกไปจากห้องทำงานของเฮียทั่น เมื่อทั้งสองออกไปหมดแล้ว ฉันก็เดินไปล็อคประตูห้องทำงานของเฮียทั่นและหันมามองหน้าเขา

“ทีนี้ก็เหลือตัวต้นเหตุ มีอะไรจะอธิบายกับเจ้านางไหมคะเฮียไททัน”น้อยครั้งนักที่ฉันจะเรียกเฮียทั่นเต็ทแบบนี้ เขาก็ทำได้เพียงมองหน้าฉันพลางทำสายตาปริบๆ นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เฮียทั่นไปมีอะไรกับผู้หญิงคนอื่น โดยที่ฉันรู้ และฉันก็รับไม่ได้ ฉันเองก็ไม่รู้ทำไม ฉันแค่รู้ว่าฉันยอมให้เฮียทั่นไปมีอะไรกับคนอื่นไม่ได้ มันหวง บางทีฉันก็อาจจะหวงเขามากเกินไปกว่าพี่ชายแบบที่ยัยฟางข้าวบอกก็ได้

เจ้านาง พรรณนิชา.....

“ฮะเฮียทำอะไรเหรอครับ?”เฮียทั่นเอ่ยถามฉันพลางก้มหน้าก้มตาหลบสายตาฉัน ฉันก็ยกมือขึ้นมากอดอกพลางหรี่ตามองเขา

“ไปยุ่งกับมันทำไม?”

“เฮียไม่ได้ยุ่งนะ”

“โกหก!!”ฉันตะโกนขึ้นเสียงใส่เฮียทั่นจนเฮียทั่นสะดุ้งตกใจ

“เปล่านะ เฮียเปล่าโกหก”เฮียทั่นยิ้มแหยๆให้ฉัน ฉันจึงเดินตรงเข้าไปหาเขาระยะประชิดตัวเขา

“มองตาเจ้านางสิคะ มองตาแล้วพูดใหม่อีกรอบ”ฉันยื่นหน้าขึ้นไปหาเฮียทั่นพลางบอกให้เขามองตาฉัน เพราะเฮียทั่นไม่ชอบการโกหกเป็นที่หนึ่ง และเขาก็คงจะไม่พูดโกหกแน่นอน

“ว่ายังไงคะ?”ฉันทวนคำถามใส่เฮียทั่นอีกรอบ พลางยื่นมือขึ้นไปคล้องคอเฮียทั่นพลางยิ้มหวานให้เขา เขาก็มองตาฉันแต่เขาไม่ได้พูดอะไร

“เจ้านางขอได้ไหมคะ อย่าไปยุ่งกับผู้หญิงคนอื่นได้ไหมเจ้านางไม่ชอบ”ฉันพูดเสียงแผ่วเบา เฮียทั่นก็มองหน้าฉันนิ่งสงบสายตาของเขาไม่ได้แสดงอาการใดๆ เฮียทั่นเป็นคนหนึบใน ถึงบางทีเขาจะอารมณ์ดีเฟรนลี่กับทุกคนแต่เขามีอารมณ์ที่โกรธรุนแรงมาก

“ได้ไหมคะเฮียทั่น”ฉันพูดไปพลางยื่นหน้าเข้าไปหาริมฝีปากของเฮียทั่นพลางใช้ริมฝีปากของฉันคลอเคลียไปกับริมฝีปากนุ่มนิ่มสีชมพูระเรื่อของเฮียทั่น

“จุ๊ฟ”ฉันแตะริมฝีปากของฉันลงแนบชิดไปกับริมฝีปากของเฮียทั่นอย่างช้าๆและแผ่วเบา เมื่อเห็นเฮียทั่นไม่ได้ผลักไสฉัน ฉันจึงจูบเฮียทั่น ริมฝีปากที่หวานหยดย้อยของเขาทำให้ฉันหลงใหล ใช่นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เราสองคนจูบกัน

“เราทำแบบนี้ได้เหรอครับ?”เฮียทั่นเอ่ยถามฉันหลังจากที่ฉันผละริมฝีปากออกมาจากริมฝีปากของเขาแล้ว ฉันเงยหน้าขึ้นไปมองหน้าเขา

“มากกว่านี้ เราก็เคยทำมาแล้วหนิคะ”ฉันตอบเฮียทั่นไป เฮียทั่นก็ยิ้มแหยๆส่งมาให้ฉันอีก มากกว่าที่ฉันกับเฮียเคยทำคือทำให้ต่างคนต่างพากันไปพบกับสิ่งที่เรียกว่าความสุข จุดสุดยอดที่เราสองคนไม่ได้ลึกซึ้งแบบที่เฮียทั่นทำกับคนอื่น

“วันนี้เฮียจะไปสนามแข่งไม่ใช่เหรอคะ?”ฉันเอ่ยถามเฮียทั่นไปด้วยพลางเอื้อมมือไปติดกระดุมเสื้อเชิ้ตนักศึกษาให้เขาไปด้วย

“อืม ตัวเองจะไปเชียร์เฮียอ่ะเปล่า^_^”

“วันนี้ของเดิมพันคืออะไร?”ฉันไม่ได้เงยหน้าขึ้นไปมองหน้าเฮีย แต่เอ่ยถามเขาไปทั้งๆที่ฉันเองก็รู้คำตอบดีอยู่แล้ว ตอนนี้เฮียทั่นกำลังชอบผู้หญิงคนหนึ่งอยู่ซึ่งจะว่าเขาชอบก็ไม่ใช่ เพราะเฮียมั่นไม่เคยรักใครเขาจะมีอะไรกับผู้หญิงคนนั้นแค่ทีเดียวและทิ้งทุกความสัมพันธ์ทั้งๆทีเขาเป็นคนไปจีบพวกเธอและพอได้พวกเธอเสร็จ เขาก็เขี่ยพวกเธอทิ้งอย่างเยือกเย็น เป็นยังไงล่ะ เฮียฉันเป็นสุภาพบุรุษที่หล่อเท่รวยและดูดีแต่เบื้องหลังใครจะรู้ว่าเฮียฉันก็ไม่ต่างอะไรกับซาตานในคราบมนุษย์

“อีแตงเหรอคะ?”ฉันเอ่ยขึ้นพลางมองหน้าเฮียทั่นอย่างไม่พอใจ อีแตงที่ฉันพูดถึงก็คือแตงโมเด็กสาวน่ารักคณะนิเทศศาสตร์ปีหนึ่ง ดาวคณะหนุ่มๆทั้งมหาลัยของฉันต่างพากันเห่อของใหม่วิ่งตามขายขนมจีบให้แตงโมอย่างน่าหมั่นไส้รวมไปถึงเฮียทั่นของฉันด้วย!

“ทำไมเจ้านางพูดจาไม่น่ารักเลยละครับ!”เฮียทั่นเอ่ยบอกฉันด้วยนำ้เสียงดุๆสายตาของเฮียทั่นมองมาที่ฉันเหมือนคนที่กำลังไม่พอใจ ฉันชินแล้วล่ะ เวลาที่เฮียฉันเห่อของใหม่ อะไรที่ได้มายากๆยิ่งเป็นสิ่งที่เฮียฉันชอบมากที่สุดเพราะมันท้าทายความสามารถของเขาได้ดี แต่ถ้าเขาได้เธอแล้ว เธอก็จะโดนเขี่ยทิ้งอย่างไม่เหลือเยื่อใยเช่นกันมันเป็นแบบนี้มาตลอดตั้งแต่ที่เฮียฉันกลับมาอยู่เมืองไทยถาวรเหตุการณ์ทุกอย่างเหมือนเหตุการณ์เดจาวูเหตุการณ์ที่เคยเกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า

“ก็เฮียทั่นทำแบบนี้ทำไมละคะ!!”

“เฮียทำอะไรครับ!!”เฮียทั่นใส่อารมณ์กับฉัน ฉันกำหมัดแน่นดวงตาสั่นไหว ทำไมทำไมฉันต้องรักเขาเกินไปมากกว่าพี่ชาย สิ่งที่ฉันทำอยู่ในสายตาของคนอื่นใครๆก็คิดว่าฉันหวงพี่ชาย และคนอื่นก็ไม่ได้คิดอะไรกับสิ่งที่ฉันทำอารมณ์เสียใส่เฮียทั่น พวกเขาคิดว่ามันเป็นเรื่องธรรมดา

“เฮียทั่นมัวเอาผู้หญิงไปวันๆวันๆหนึ่งเฮียนอนกับผู้หญิงกี่คน มักง่ายสำส่อน!ไม่กลัวบ้างเหรอคะ โรคนะเดี๋ยวสักวันเฮียก็เป็นโรคตาย!”

“มันจะมากไปแล้วนะเจ้านาง เธอเป็นแค่น้องสาวอย่ายุ่งอะไรกับชีวิตของเฮียให้มาก!!”เฮียทั่นตะโกนใส่ฉันทำให้ฉันร้องไห้ออกมา ฉันว่าฉันจะไม่ร้องแล้วนะแต่ฉันไม่ไหวแล้ว

“ฮืออึก”

“เฮียขอโทษเจ้านาง”เฮียทั่นที่เห็นว่าฉันกำลังยืนร้องไห้อยู่ตรงหน้าเขา เขาก็เอ่ยบอกฉันอย่างเสียงแผ่วเบา

พรึบ

“ไม่ต้องมาจับ!!”ฉันผละตัวหนีออกจากเฮียทั่นที่เขากำลังจะเดินเข้ามาหาฉัน

“เจ้านาง”เฮียทั่นเรียกฉันด้วยนำ้เสียงแผ่วเบา

“เฮียทั่นไม่ต้องกลัวหรอกค่ะ เจ้านางจะไม่บอกเรื่องนี้ให้คุณพ่อคุณแม่รู้หรอกค่ะ เจ้านางขอตัว!”ฉันพูดเสร็จก็ไม่รอให้เฮียทั่นพูดอะไร ฉันก็วิ่งหันหลังออกมาจากห้องเฮียทั่นทันที

“เจ้านาง ไม่ใช่แบบนั้นครับ!!”เฮียทั่นวิ่งตามหลังฉันมาติดๆพร้อมกับเอ่ยเรียกฉันตลอดทาง แต่ฉันไม่ได้หันกลับไปมองเขา วิ่งไปข้างหน้าให้เร็วที่สุด มือก็ปาดนำ้ตาที่ไหลรินไปด้วย

ปึกๆๆๆ