ตอนที่6

ปึกๆๆๆ

“เปิดสิเปิดๆๆ!!”ฉันโวยวายเอามือทุบลิฟต์ให้เปิดออก

ติ๋ง

“เจ้านาง”เสียงเฮียทั่นเรียกฉันมาติดๆแต่โชคดีที่ประตูลิฟต์เปิดก่อน ฉันจึงวิ่งเข้าไปในลิฟต์และกดชั้นหนึ่งที่ฉันจะลงไป

“เจ้านาง!!”เฮียทั่นวิ่งมาถึงหน้าลิฟต์พร้อมกับประตูลิฟต์ที่ปิดลง

“ฮืฮๆๆๆ”ฉันทรุดตัวลงนั่งกับพื้นพลางร้องไห้ออกมาอย่างฟูมฟาย กี่ครั้งแล้วที่ฉันต้องมาแอบร้องไห้ไม่ให้คนอื่นเห็นว่าผู้หญิงที่เก่งตบตีกับคนอื่นที่เข้ามายุ่งกับเฮียทั่นของฉันไปวันๆก็ร้องไห้เป็นเหมือนกัน ฉันเองก็มีหัวใจเหมือนกัน เจ็บเป็น ร้องไห้เป็น ทำไมเฮียไม่เชื่อสิ่งที่ฉันขอร้องเขา

ปิ๋ง

“ว๊าย!ผีลิฟต์หลอก!!!”เสียงคุ้นหูดังขึ้นหลังจากที่ประตูลิฟต์เปิด

“ฟางข้าว”ฉันเงยหน้าขึ้นไปมองมัน มันก็เบิกตาขึ้นอย่างตกใจ

“เจ้านางเหรอวะ?!”

“ทำไมสภาพแกเป็นแบบนี้เนี่ย!!”ยัยฟางข้าวโวยวายขึ้นด้วยความเป็นห่วงฉัน และมันก็วิ่งมาพยุงร่างฉันให้ออกมาจากลิฟต์

“มีคนไหม?”ฉันเอ่ยถามยัยฟางข้าวไป มันก็ถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยๆ เอ้ามันจะให้ศัตรูของฉันมาเห็นฉันในสภาพนี้นะเหรอ รองเท้าส้นสูงของฉันก็เอาไปทิ้งไว้ที่ไหนไม่รู้เนี่ย สงสัยฉันจะถอดโยนทิ้งไว้ระหว่างทางที่ฉันวิ่งหนีเฮียทั่นที่ชั้นผู้บริหารนะแหละมั้ง

“ไม่มีย่ะ!”ยัยฟางข้าวหดหัวกลับมาหลังจากมันชัโงกหน้าออกไปดูหน้าลิฟต์ว่ามีใครอยู่ไหม

“ฮือๆฟางข้าวแกพาฉันกลับคอนโดหน่อย”ฉันออดอ้อนยัยฟางข้าวทันที มันก็ถอยหายใจอย่างเหนื่อยใจแต่มันก็ยอมพยักหน้าให้

“เอ่อๆๆไปๆๆ”ยัยฟางข้าวบอกฉันและก็ค่อยๆพยุงร่างฉันให้เดินตามมันไป

พรึบ

“อะไรของแกเนี่ย!!”ฉันโวยขึ้น เมื่อยัยฟางข้าวเอาเสื้อช้อปสีแดงมาคลุมหัวฉันกับหัวมัน เสื้อช้อปของฉันไม่มีเพราะลืมไว้ที่บ้านไอ้ซัน

“ปิดไว้เผื่อมีใครมาเห็น!!”ยัยฟางข้าวบอกฉันด้วยนำ้เสียงเป็นห่วง ฉันยิ้มอย่างซาบซึ้งไม่ว่าฉันจะเหงาจะเศร้าจะทุกข์ขนาดไหนก็มีมันนี่แหละที่คอยอยู่เป็นเพื่อนฉัน

“ฉันรักแกนะฟางข้าว”ฉันบอกฟางข้าวไปด้วยน้ำเสียงน่ารัก

“เปลี่ยนจากบอกรักไปอ่อยน้องไมค์ให้ฉันหน่อย”แหนะ!กูว่าแล้ว ยัยฟางข้าวมันมีแผน อีเพื่อนบ้า!!

23:30น.

สนามแข่งรถTT

เจ้านาง พรรณนิชา....

“วู้ๆๆๆ”

“กรี๊ดดดดดดดดดดด”เสียงกรีดร้องและเสียงบดขยี้ของล้อรถกับพื้นปูนซีเมนต์อย่างดีดังก้องกังวานไปทั่วทั้งสนามแข่งรถแห่งนี้ ฉันที่ก้มหน้าก้มตาตรวจเช็กเครื่องรถยนต์คันหรูของฉันที่มีเครื่องยนต์ระดับแนวหน้าและแรงกว่ารถแข่งธรรมดาทั่วไป

“คืนนี้ของเดิมพันเป็นอะไร?”เสียงของบุคคลที่คุ้นหูฉันและฉันก็รู้จักและสนิทกับมันดป็นอย่างดีเดินมายืนเท้าแขนเข้ากับหน้ากระโปรงรถของฉัน ฉันก็กรีดยิ้มพลางเงยหน้าขึ้นไปสบตาเข้ากับดวงตาสีนำ้ทะเลคู่สวยของผู้ชายตรงหน้าฉัน มันคือซัน เพื่อนชายคนสนิทของฉัน

“ให้แกเลือก”ฉันบอกมันอย่างไม่ใส่ใจและก้มหน้าก้มตาตรวจดูความพร้อมกับเครื่องยนต์รุ่นใหม่ อีกยี่สิบนาทีจะถึงเวลาแข่ง

“เราไม่เลือกแตงโมแต่เราจะเลือกเจ้านาง”เสียงของไอ้ซันดูจริงจังมาก มากจนฉันชะงักหยุดนิ่งไปกับคำพูดของมัน

“แต่เราให้แกเลือกเราไม่ได้ว่ะ เพราะยังไงๆเราก็ต้องเป็นของแกอยู่วันยันค่ำ”

“^_^”ไอ้ซันยิ้มกับคำพูดของฉันมีแต่ฉันที่ไม่ได้ยิ้มให้มัน ใช่แล้วล่ะ ไม่ว่าจะเมื่อไหร่ยังไงๆฉันกับไอ้ซันก็ต้องแต่งงานกันอยู่ดีในวันที่เราสองคนเรียนจบมหาลัย ฉันกับไอ้ซันเป็นคู่หมั้นกันพ่อแม่ของพวกเราต้องการจะลงทุนร่วมกันแต่ดูเหมือนพ่อของซันจะไม่ค่อยเชื่อใจคุณพ่อของฉันสักเท่าไหร่จึงขอหมั้นฉันให้ไอ้ซันเพื่อเป็นการเชื่อใจ เห้อฟังแล้วโคตรน้ำเน่าเนอะ แต่ยังไงๆฉันก็อยู่กับมันได้เพราะทุกวันนี้ก็แทบจะตัวติดกับมันอยู่แล้วอ่ะ นอนก็นอนกับมันแต่ฉันไม่เคยมีอะไรกับมันหรอกนะ เพราะฉันไม่ได้รักมัน ฉันจะเก็บของที่ฉันรักไว้ให้ผู้ชายที่ฉันรักแต่เพียงผู้เดียวเท่านั้น

“เพราะฉะนั้นแกรู้ใช่ไหมว่าแกต้องทำยังไงกับอีแตงโม!”ฉันบอกไอ้ซันไปพลางหยิบเสื้อหนังแจ็คเก็ตมาสวมทับเสื้อสายเดียวเอวลอยสีดำของฉัน

“เธอยอมรับได้ยังไงว่ะ ให้คู่หมั้นตัวเองไปเอากับผู้หญิงคนอื่นเนี่ยน่ะ!”ไอ้ซันโวย ฉันจึงมองหน้ามันอย่างไม่สบอารมณ์

“หุบปาก!!”ฉันตะโกนเสียงดังห้ามไอ้ซัน มันก็หับปากและมองมาที่ฉันพลางทำสายตาปริบๆใส่ฉัน

“ต่อให้แกจะเอากับผู้หญิงคนอื่นต่อหน้าเรา เราก็ไม่รู้สึกอะไร เพราะอะไรรู้ไหมซัน”

“ไม่ต้องพูด เราไม่อยากฟังแล้วเจ้านาง!!”ซันเอามือขึ้นมาปิดหูตัวเองทั้งสองข้างเพราะไม่อยากฟังคำพูดที่ฉันมันจะบอกมันเป็นประจำทุกวัน

“เพราะเราไม่ได้รักแก”ฉันพูดบอกซันไปมันเอามือปิดหู แต่ฉันก็เชื่อมันได้ยินชัดเต็มสองรูหูของมันเลยล่ะ

“พี่นางงงงงขาาาาา^_^”เสียงหวานของกลุ่มชะนีนับสิบคนพากันวิ่งกรู่เข้ามาหาฉันพร้อมกับป้ายไฟที่เขียนว่าเจ้านางสู้ๆ รักเจ้านาง อะไรอย่างนี้อ่ะ และเด็กๆพวกนี้ก็เป็นเด็กที่มหาลัยของเฮียทั่นเอง

“พี่นางอยู่กับพี่ซันงื้อออ คู่นี้น่ารัก^_^”แฟนคลับฉันกับซันต่่างพากันยืนล้อมรอบตัวของเราทั้งสองคนและพากันกรีดร้อง ใบหน้าของทุกคนเต็มไปด้วยรอยยิ้ม ฉันกับซันถูกยกให้เป็นคู่จิ้นตั้งแต่วันแรกที่เราไปรับน้องของคณะวิศวะแล้วล่ะ จนทุกคนต่างพากันเชียร์ให้เป็นคู่จริง แต่เรื่องของฉันกับซันที่เป็นคู่หมั้นกันเป็นความลับ ทุกคนต่างรู้แค่ว่าเราเป็นเพื่อนสนิทกัน ที่จริงเราสองคนก็เพิ่งจะไปสนิทกันวันที่ไปดูตัวนั้นแหละ เพราะเราสองคนอายุเท่ากันและกำลังจะเรียนมหาลัยเหมือนกันคุณพ่อของฉันจึงชวนซันเข้ามาเรียนที่มหาลัยเดียวกับฉันด้วย ฉันกับซันเป็นคู่หมั้นกันมาสามปีแล้วล่ะ เวลาสามปีทำให้เราสองคนรู้สันดานของกันและกันมากขึ้น ฉันไม่รู้ว่าซันมันคิดยังไงกับฉัน เพราะบางทีมันก็ทำเหมือนแคร์ฉันมากแต่บางทีมันก็ทำเป็นไม่สนใจฉัน เพราะมันพาเด็กๆในสต๊อกของมันไปนอนที่คอนโดของมันด้วยแทบจะทุกวันนะ