Masukเช้าวันแรกของการกลับมาทำงานหลังจดทะเบียนสมรส แพรไหมยืนอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ในห้องนอนของคฤหาสน์ด้วยสีหน้ากังวล
เธอสวมชุดทำงานเรียบง่ายเหมือนเด็กฝึกงานทั่วไป แต่ความรู้สึกกลับไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว เมื่อคืนเธอยังเป็นเพียงนักศึกษาฝึกงานธรรมดา แต่เช้าวันนี้... เธอคือภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายของท่านประธานบริษัท เสียงเคาะประตูดังขึ้น "คุณผู้หญิงคะ อาหารเช้าพร้อมแล้วค่ะ" แพรไหมสะดุ้งเล็กน้อยก่อนตอบ "ค่ะป้าสาย เดี๋ยวลงไปนะคะ" เธอหยิบใบทะเบียนสมรสที่เก็บไว้ในลิ้นชักขึ้นมามองอีกครั้ง ก่อนถอนหายใจ "เรื่องแบบนี้จะปิดได้นานแค่ไหนกันนะ..." ห้องอาหารเช้าของคฤหาสน์ยังคงเงียบเช่นเดิม ธีร์นั่งอ่านข่าวธุรกิจบนแท็บเล็ต มืออีกข้างถือกาแฟสีดำแก้วโปรด เมื่อเห็นแพรไหมเดินเข้ามา เขาเงยหน้าขึ้นเพียงเล็กน้อย "วันนี้ผมจะเข้าบริษัทก่อน" "คะ?" "คุณตามไปทีหลัง" แพรไหมเลิกคิ้ว "ทำไมคะ" ธีร์วางแท็บเล็ตลง "ผมไม่ต้องการให้ใครเห็นว่าคุณลงจากรถคันเดียวกับผม" คำตอบนั้นทำให้เธอชะงักไปครู่หนึ่ง แม้จะเข้าใจเหตุผล แต่ก็อดรู้สึกแปลก ๆ ไม่ได้ "เข้าใจแล้วค่ะ" ธีร์สังเกตเห็นสีหน้าของเธอ จึงพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่เบาลงเล็กน้อย "รอให้ทุกอย่างเข้าที่ก่อน" "ผมไม่อยากให้คุณถูกจับตามอง" แพรไหมเงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างประหลาดใจ นี่อาจเป็นวิธีแสดงความเป็นห่วงของคนที่ขึ้นชื่อว่าเย็นชาที่สุดในบริษัทก็ได้ หนึ่งชั่วโมงต่อมา แพรไหมเดินเข้าสำนักงานใหญ่ของ W Group พร้อมแก้วกาแฟในมือ "แพรไหม!" เสียงของเพื่อนฝึกงานดังขึ้นทันที "หายไปไหนมา เมื่อวานหัวหน้าตามหาตั้งหลายรอบ" "เอ่อ...มีธุระนิดหน่อยน่ะ" "ดีเลย! ได้ข่าวว่าวันนี้ท่านประธานจะลงมาตรวจแผนกเรา!" ทันทีที่ได้ยินชื่อนั้น แพรไหมเกือบสำลักกาแฟ "จริงเหรอ?" "ใช่! ทุกคนตื่นเต้นกันหมด" หญิงสาวได้แต่ยิ้มแห้ง ๆ ถ้าพวกเขารู้ว่าเมื่อคืนเธอนั่งกินข้าวกับท่านประธานอยู่ที่บ้าน คงไม่มีใครเชื่อแน่ เวลาสิบโมงตรง บรรยากาศทั้งแผนกเงียบกริบเมื่อประตูลิฟต์เปิดออก ธีร์เดินออกมาพร้อมเลขานุการส่วนตัวในชุดสูทสีดำ "สวัสดีครับ ท่านประธาน" เสียงทักทายดังขึ้นพร้อมกัน แพรไหมรีบก้มหน้าตามคนอื่น ชายหนุ่มเดินตรวจงานอย่างเงียบ ๆ จนกระทั่งมาหยุดอยู่ตรงหน้าเธอ "รายงานที่ให้แก้ไข เสร็จหรือยัง" แพรไหมเงยหน้าขึ้นอย่างตกใจ "เสร็จแล้วค่ะ...ท่านประธาน" ธีร์รับเอกสารไปเปิดดู "หน้าเจ็ด ตัวเลขผิด" "คะ?" "กลับไปตรวจใหม่" เขาพูดจบก็เดินผ่านไปทันที เพื่อนร่วมงานทุกคนหันมามองเธอด้วยความสงสาร "โอ้โห...โดนท่านประธานจับผิดตั้งแต่เช้า" "น่าสงสารจัง" แพรไหมได้แต่กะพริบตาปริบ ๆ ทั้งที่เมื่อคืนเขายังบอกให้เธอนอนเร็ว ๆ อยู่เลย! พักกลางวัน แพรไหมถือกล่องอาหารเดินไปนั่งที่สวนด้านหลังบริษัทเพียงลำพัง "คนใจร้าย..." เธอบ่นเบา ๆ "ทำเป็นไม่รู้จักกันก็เข้าใจอยู่หรอก แต่จำเป็นต้องดุขนาดนั้นไหม" "ผมได้ยินนะ" หญิงสาวสะดุ้งสุดตัวเมื่อได้ยินเสียงคุ้นเคย ธีร์ยืนอยู่ด้านหลังตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้ "ท่านประธาน!" "ในบริษัท เรียกผมแบบนั้นถูกแล้ว" "แล้วคุณมาทำอะไรที่นี่คะ" "พักกลางวัน" "ท่านประธานพักกลางวันที่สวนด้วยเหรอ" "วันนี้พัก" คำตอบสั้น ๆ ตามสไตล์ของเขาทำให้แพรไหมเผลอหัวเราะ ธีร์มองกล่องอาหารในมือเธอ "กินแค่นี้?" "ก็ฉันไม่ค่อยหิวนี่คะ" ชายหนุ่มขมวดคิ้ว ก่อนจะยื่นถุงกระดาษใบหนึ่งมาให้ "อะไรคะ?" "ป้าสายฝากมา" แพรไหมเปิดดู พบว่าเป็นข้าวกล่องที่เธอชอบ "ป้าสายรู้ได้ยังไงว่าฉัน—" เธอหยุดพูดกลางคันเมื่อเห็นสายตาของธีร์ "คุณบอกป้าสาย?" "ผมแค่พูดผ่าน ๆ" หญิงสาวยิ้มกว้างโดยไม่รู้ตัว ส่วนธีร์ก็รีบหันหน้าหนีไปอีกทาง เย็นวันนั้น หลังเลิกงาน แพรไหมยืนรอรถประจำทางอยู่หน้าบริษัท จู่ ๆ รถยนต์สีดำคันคุ้นเคยก็มาจอดตรงหน้า กระจกค่อย ๆ ลดลง "ขึ้นรถ" "ไม่ได้ค่ะ!" "ทำไม" "ถ้ามีคนเห็นจะทำยังไง" ธีร์มองเธอนิ่ง ๆ ก่อนตอบ "งั้นเดินกลับเอง" "บ้านเราอยู่คนละฝั่งเมืองนะคะ!" "ผมรู้" "แล้วจะให้ฉันกลับยังไง" ชายหนุ่มนิ่งไปสองวินาทีก่อนพูดว่า "ขึ้นรถ" แพรไหมเม้มริมฝีปาก พยายามไม่ยิ้มออกมา บางที... ท่านประธานผู้เย็นชาคนนี้ อาจไม่ได้เย็นชาอย่างที่ทุกคนคิดก็ได้ และโดยที่เธอไม่รู้ตัว หัวใจของเธอก็เริ่มหวั่นไหวกับสามีตามสัญญาคนนี้มากขึ้นทุกวันต่อหกเดือนหลังจากวันขอแต่งงานครั้งที่สองคฤหาสน์ตระกูลวรัชในวันนี้เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและความวุ่นวายสนามหญ้าด้านหน้าถูกประดับด้วยดอกไม้สีขาวและชมพูอ่อน เก้าอี้หลายร้อยตัวถูกจัดเรียงอย่างสวยงาม ขณะที่แขกจากทั้งวงการธุรกิจและคนใกล้ชิดทยอยเดินทางมาร่วมงานวันนี้...คือวันแต่งงานอย่างเป็นทางการของธีร์และแพรไหมไม่ใช่การแต่งงานตามสัญญาไม่ใช่การจดทะเบียนเพื่อแลกเปลี่ยนผลประโยชน์แต่เป็นการแต่งงานของคนสองคนที่รักกันอย่างแท้จริงภายในห้องแต่งตัวเจ้าสาวแพรไหมยืนอยู่หน้ากระจกในชุดแต่งงานสีขาวเรียบหรู น้ำตาคลอเบ้าเมื่อมองภาพสะท้อนของตัวเอง"ร้องไห้อีกแล้วนะ"เสียงของคุณยายมาลีดังขึ้นพร้อมรอยยิ้มอ่อนโยน"ยาย..."หญิงสาวรีบเข้าไปกอดท่าน"หนูคิดถึงวันแรกที่เราเจอกับเขา""ตอนนั้นหนูไม่คิดเลยว่า จะมาถึงวันนี้"คุณยายลูบศีรษะหลานสาวเบา ๆ"ยายเคยบอกแล้วไง""ความรักที่ดี ไม่ได้เข้ามาในเวลาที่เราพร้อม""แต่มันเข้ามาในเวลาที่เราต้องก
หลังจากคืนนั้น ความสัมพันธ์ของธีร์และแพรไหมก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงแม้ทั้งคู่จะยังอาศัยอยู่ในคฤหาสน์หลังเดียวกัน ใช้ชีวิตเหมือนเดิม และไปทำงานเหมือนเดิมทุกวันแต่สิ่งหนึ่งที่ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปคือ...ธีร์ไม่พยายามซ่อนความรู้สึกของตัวเองแล้วทุกเช้า เขาจะเป็นคนรินนมอุ่นให้เธอทุกเย็น เขาจะถามว่าเหนื่อยไหมและทุกคืน เขาจะเดินมาส่งเธอที่หน้าห้องพร้อมคำว่า"ฝันดีนะ...ภรรยาของผม"จนกระทั่งวันหนึ่ง แพรไหมก็อดถามไม่ได้"คุณเปลี่ยนไปมากเลยนะคะ"ธีร์เงยหน้าจากเอกสารในมือ"เปลี่ยนตรงไหน""ทุกตรงเลย""ผมเป็นแบบนี้มาตลอด""ไม่จริง"เธอหัวเราะ"เมื่อก่อนคุณพูดวันละไม่เกินสิบประโยค""ตอนนี้ล่ะ""ยี่สิบประโยค"ชายหนุ่มนิ่งไป ก่อนจะตอบเรียบ ๆ"ถือว่าพัฒนาขึ้น"ทำเอาเธอหลุดหัวเราะออกมาหนึ่งสัปดาห์ต่อมาW Group จัดงานแถลงข่าวเปิดตัวโครงการใหม่ โดยมีสื่อมวลชนเข้าร่วมจำนวนมากแพรไหมในฐา
หลังจากคำสารภาพรักในคืนนั้น ความสัมพันธ์ของธีร์และแพรไหมก็เปลี่ยนไปอย่างช้า ๆแม้ท่านประธานจะยังคงเป็นคนพูดน้อยและทำหน้าตาเรียบเฉยเหมือนเดิม แต่คนในคฤหาสน์ต่างก็สังเกตได้ว่าเขาเปลี่ยนไปเขาเริ่มกลับบ้านเร็วขึ้นเริ่มจำได้ว่าแพรไหมชอบดื่มโกโก้ร้อนก่อนนอนและที่สำคัญ...เขาเริ่มยิ้มบ่อยขึ้น"คุณผู้หญิงคะ ป้าว่าท่านประธานรักคุณมากเลยนะ"ป้าสายพูดพร้อมรอยยิ้มขณะช่วยจัดดอกไม้ในห้องนั่งเล่นแพรไหมหน้าแดงทันที"ป้าสายก็พูดเกินไปค่ะ""ป้าเลี้ยงคุณธีร์มาตั้งแต่เด็ก ป้าไม่เคยเห็นเขามองใครด้วยสายตาแบบนั้น"หญิงสาวได้แต่ก้มหน้าซ่อนรอยยิ้มบางที...เธอเองก็คงตกหลุมรักผู้ชายคนนั้นไปแล้วเหมือนกันแต่ความสุขมักอยู่กับคนเราไม่นานเย็นวันหนึ่ง ขณะที่แพรไหมกำลังหาเอกสารในห้องทำงานของธีร์ เธอกลับพบแฟ้มสีดำเล่มหนึ่งวางอยู่ในลิ้นชักด้านหน้าระบุว่า"ข้อตกลงการหย่า"มือของเธอชะงักทันที"นี่มัน..."ภายในแฟ้มมีเอกสารที่เตรียมไว้เร
หลังคืนฝนตกที่ไม่มีใครลืมได้ บรรยากาศในรถระหว่างเดินทางไปบริษัทเต็มไปด้วยความเงียบที่น่าอึดอัดแพรไหมยังคงจำคำพูดของธีร์เมื่อคืนได้อย่างชัดเจน"ผมคิดว่าผมกำลังตกหลุมรักภรรยาของตัวเอง"ส่วนเจ้าของประโยคนั้น กลับนั่งอ่านรายงานธุรกิจด้วยสีหน้าเรียบเฉยราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น"คุณ...""ว่าไง""คุณจำวันที่พูดเมื่อคืนได้ไหมคะ"ธีร์ปิดแฟ้มเอกสารช้า ๆ"จำได้""แล้วทำไมทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น"ชายหนุ่มมองออกไปนอกหน้าต่าง"เพราะผมไม่อยากกดดันคุณ"คำตอบนั้นทำให้เธอพูดอะไรไม่ออกทันทีที่มาถึงบริษัท ทั้งสองก็แยกกันเดินตามปกติแต่ดูเหมือนโชคจะไม่เข้าข้างพวกเขาในวันนี้อรินกำลังยืนคุยกับเลขานุการหน้าห้องประธานพอดี"ธีร์"หญิงสาวส่งยิ้มให้ทันที"วันนี้นายดูอารมณ์ดีนะ""คุณมาทำอะไรที่นี่""มาประชุมเรื่องโครงการร่วมทุน"ขณะเดียวกัน สายตาของอรินก็เหลือบไปเห็นแพรไหมที่กำลังรีบเดินหนี"เด็กฝึกงานคนนั้น..."
หลังจากการเต้นรำกลางงานเลี้ยงครบรอบบริษัท ชื่อของแพรไหมก็กลายเป็นหัวข้อสนทนาของพนักงานแทบทุกคนไม่มีใครเคยเห็นท่านประธานเต้นรำกับผู้หญิงคนไหนมาก่อนและยิ่งไม่เคยคิดว่า ผู้หญิงคนนั้นจะเป็นเด็กฝึกงานธรรมดา"ฉันว่าเธอต้องมีอะไรกับท่านประธานแน่ ๆ""เป็นไปไม่ได้หรอก""แต่เขาปฏิเสธคุณอรินต่อหน้าทุกคนเลยนะ!"แพรไหมได้แต่ก้มหน้าหลบสายตา เธอเองก็ยังไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นเวลาสี่ทุ่มงานเลี้ยงเริ่มเลิก แขกทยอยเดินทางกลับแพรไหมยืนรอรถอยู่ใต้ชายคาหน้าโรงแรม พลางมองสายฝนที่ตกลงมาอย่างหนัก"ทำไมฝนต้องมาตกตอนนี้ด้วยนะ""ขึ้นรถ"เสียงคุ้นเคยดังขึ้นด้านหลังเธอหันกลับไปพบธีร์ที่ยืนถือร่มสีดำอยู่"คุณยังไม่กลับอีกเหรอคะ""ผมจะถามคุณเหมือนกัน""ฉันกำลังรอแท็กซี่ค่ะ"ชายหนุ่มเหลือบมองถนนที่รถติดยาวเหยียด"คืนนี้คุณคงไม่ได้กลับ""ไม่เป็นไรค่ะ ฉันรอได้""ผมรอไม่ได้""คะ?""ผมไม่ชอบให้ภรรยาของผมยืนอยู่คนเดีย
ห้องจัดเลี้ยงของ W Group สว่างไสวไปด้วยแสงจากแชนเดอเลียร์ขนาดใหญ่ เสียงดนตรีคลอเบา ๆ สร้างบรรยากาศหรูหราเหมาะกับงานครบรอบ 30 ปีของบริษัทแพรไหมยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่งหลังได้ยินคำแนะนำตัวของหญิงสาวตรงหน้า"ฉันชื่ออริน...คู่ดูตัวของธีร์"คำพูดนั้นยังคงก้องอยู่ในหัวของเธอ"สวัสดีค่ะ"แพรไหมยกมือไหว้อย่างสุภาพอรินยิ้มบาง ๆ พลางสำรวจหญิงสาวตรงหน้าอย่างเงียบ ๆ"ฉันเคยได้ยินเรื่องเธอจากคนในบริษัท""เรื่องฉันเหรอคะ?""เด็กฝึกงานที่ท่านประธานดูจะสนใจเป็นพิเศษ"แพรไหมรีบส่ายหน้า"ไม่ใช่อย่างนั้นค่ะ"อรินหัวเราะเบา ๆ"ไม่ต้องรีบปฏิเสธหรอก ฉันรู้จักธีร์มานาน""ผู้ชายคนนั้นไม่เคยสนใจใครโดยไม่มีเหตุผล"ก่อนที่แพรไหมจะได้ตอบ เสียงฮือฮาก็ดังขึ้นจากทางเข้างานธีร์ปรากฏตัวในชุดสูทสีดำสนิทตามปกติแต่ทันทีที่สายตาของเขามองเห็นอรินยืนอยู่กับแพรไหม สีหน้าของเขาก็ดูเคร่งขรึมขึ้นเล็กน้อย"ธีร์"อรินเดินเข้าไปหาอย่างคุ้นเคย"ไม่ได้เ







