ตอนที่ 2 : ย้ายเข้าคฤหาสน์ท่านประธาน

เช้าวันแรกหลังจดทะเบียนสมรส รถยนต์สีดำคันหรูแล่นเข้าสู่ประตูเหล็กบานใหญ่ของคฤหาสน์ตระกูลวรัชอย่างช้า ๆ

แพรไหมนั่งมองวิวผ่านกระจกด้วยความตื่นเต้นและประหม่า

เมื่อรถจอดสนิท เธอเงยหน้ามองคฤหาสน์หลังใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้า สวนดอกไม้ถูกตกแต่งอย่างสวยงาม น้ำพุหินอ่อนตั้งอยู่กลางลาน ทุกอย่างดูหรูหราราวกับฉากในภาพยนตร์

"ลงรถได้แล้ว"

เสียงเรียบนิ่งของธีร์ทำให้เธอรีบดึงสติกลับมา

คนรับใช้หลายคนยืนเรียงแถวอยู่หน้าประตู

"สวัสดีครับ คุณผู้หญิง"

แพรไหมสะดุ้ง

"คะ...คุณผู้หญิง?"

ธีร์พูดสั้น ๆ

"หลังประตูบ้านหลังนี้ คุณคือภรรยาของผม"

"แต่ในบริษัท คุณยังเป็นเด็กฝึกงาน"

แพรไหมพยักหน้า แม้จะยังรู้สึกไม่ชินกับสถานะใหม่ของตัวเอง

แม่บ้านใหญ่เดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้ม

"ดิฉันชื่อป้าสาย เป็นแม่บ้านที่ดูแลคุณธีร์มาตั้งแต่เด็กค่ะ"

"ยินดีต้อนรับนะคะ คุณผู้หญิง"

แพรไหมรีบยกมือไหว้

"ฝากตัวด้วยนะคะ"

ป้าสายยิ้มอย่างเอ็นดู

"คุณผู้หญิงไม่ต้องเกร็งก็ได้ค่ะ บ้านหลังนี้เงียบมานานแล้ว"

ธีร์พาเธอขึ้นไปบนชั้นสอง

เขาเปิดประตูห้องหนึ่ง

"นี่คือห้องของคุณ"

แพรไหมมองเข้าไปอย่างตกใจ

ห้องกว้างขวาง ตกแต่งด้วยโทนสีครีมและอบอุ่น มีหน้าต่างบานใหญ่รับแสงธรรมชาติ และชั้นหนังสือที่เต็มไปด้วยนิยายหลากหลายแนว

"สวยมาก..."

เธอพึมพำเบา ๆ

ธีร์ตอบเรียบ ๆ

"ถ้าขาดอะไร บอกป้าสายได้"

หญิงสาวลังเล ก่อนถามขึ้น

"แล้ว...ห้องของคุณล่ะคะ"

ธีร์ชี้ไปยังประตูตรงข้าม

"อยู่ฝั่งนั้น"

แพรไหมกะพริบตา

"เรา...แยกห้องกันเหรอคะ"

ชายหนุ่มมองเธอ

"ในสัญญาระบุชัดเจน"

"ผมจะไม่บังคับคุณในเรื่องที่คุณไม่เต็มใจ"

แพรไหมยิ้มบาง ๆ

แม้คำพูดจะฟังดูเย็นชา แต่เธอกลับรู้สึกได้รับการให้เกียรติ

ช่วงเย็น

แพรไหมเดินสำรวจคฤหาสน์จนหลงทาง

"ห้องครัวอยู่ทางไหนนะ..."

ขณะที่กำลังเลี้ยวผ่านมุมทางเดิน เธอกลับชนเข้ากับใครบางคน

"โอ๊ย!"

แฟ้มเอกสารในมือธีร์หล่นกระจายเต็มพื้น

"ขอโทษค่ะ!"

แพรไหมรีบก้มลงเก็บเอกสาร

แต่เมื่อเธอหยิบขึ้นมา ก็เห็นรูปถ่ายใบหนึ่งหล่นออกมา

เป็นรูปของหญิงสาวหน้าตาอ่อนโยนที่กำลังยิ้มอยู่กับเด็กชายคนหนึ่ง

"เอ่อ..."

ธีร์รีบหยิบรูปนั้นกลับไปทันที

สีหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นเงียบขรึมกว่าเดิม

"อย่ายุ่งกับของส่วนตัวของผม"

เขาพูดเพียงเท่านั้น ก่อนเดินจากไป

แพรไหมยืนนิ่ง

เธอไม่เคยเห็นสายตาของธีร์เศร้าแบบนั้นมาก่อน

คืนนั้น

ป้าสายนำอาหารร้อน ๆ มาเสิร์ฟที่ห้องรับประทานอาหาร

โต๊ะยาวใหญ่มีเพียงสองคนที่นั่งอยู่ตรงข้ามกัน

บรรยากาศเงียบจนได้ยินเสียงช้อนกระทบจาน

แพรไหมพยายามหาเรื่องคุย

"อาหารอร่อยมากเลยค่ะ"

ธีร์พยักหน้า

"ป้าสายทำ"

"..."

ความเงียบกลับมาอีกครั้ง

หลังจากนั่งอึดอัดอยู่พักใหญ่ แพรไหมเผลอหัวเราะเบา ๆ

ธีร์เงยหน้าขึ้น

"หัวเราะอะไร"

"ฉันเพิ่งรู้ว่าท่านประธานตอบคำละไม่กี่คำจริง ๆ"

ชายหนุ่มนิ่งไป ก่อนตอบเรียบ ๆ

"พูดเท่าที่จำเป็น"

แพรไหมอมยิ้ม

"งั้นต่อไปฉันจะพูดเผื่อคุณเอง"

แม้ธีร์จะไม่ตอบ แต่ป้าสายที่ยืนอยู่ด้านหลังแอบยิ้ม

นี่เป็นครั้งแรกในรอบหลายปี ที่โต๊ะอาหารของบ้านหลังนี้มีเสียงหัวเราะ

ก่อนเข้านอน

แพรไหมเปิดหน้าต่างรับลมกลางคืน

แสงจันทร์ส่องเข้ามาในห้องอย่างอ่อนโยน

เธอหยิบทะเบียนสมรสขึ้นมามอง ก่อนถอนหายใจ

"เราเป็นสามีภรรยากันจริง ๆ สินะ..."

ในเวลาเดียวกัน

ธีร์ยืนอยู่ที่ระเบียงห้องของตัวเอง

สายตาของเขามองไปยังหน้าต่างห้องตรงข้าม

เห็นแพรไหมกำลังจัดดอกไม้ในแจกันด้วยรอยยิ้มเล็ก ๆ

ชายหนุ่มเผลอยิ้มมุมปากโดยไม่รู้ตัว

แล้วรีบเก็บสีหน้ากลับเป็นเหมือนเดิม

เขาพูดกับตัวเองเบา ๆ

"อย่าผูกพัน..."

"อีกหนึ่งปี...เราก็ต้องแยกทางกันแล้ว"

แต่ทั้งธีร์และแพรไหมต่างไม่รู้เลยว่า...

ตั้งแต่ก้าวเข้ามาในคฤหาสน์หลังนี้ หัวใจของทั้งคู่ได้เริ่มเปลี่ยนแปลงไปทีละน้อย