บทที่ 2 : แล้วเราก็พบกันอีก 1/2

หลายนาทีก่อนหน้านี้

ชายหนุ่มตัวสูงใหญ่สองคนกำลังทำอะไรวุ่นอยู่บริเวณเนินดินหลังบ้าน พวกเขาสวมเพียงกางเกงขาสั้นกับเสื้อกล้ามตัวเดียว อวดหุ่นเพรียวและขาวจ้าท้าแดดยามเช้า เท้าที่เคยสวมแต่รองเท้าหนังอย่างดีเปลี่ยนมาสวมรองเท้ายางหูหนีบสีฟ้า เดินไปเดินมาอยู่คนละมุม เพื่อจัดการหญ้าที่ขึ้นประปรายไปทั่ว

“คุณทศจะทำแบบนี้จริงๆ หรือครับ”

“ทำไม” ทศวรรษถามกลับโดยไม่มองคนสนิทที่อยู่ๆ ก็ตั้งคำถามขึ้นมา

“มันเป็นงานที่ต้องเอาหลังสู้ฟ้าหน้าสู้ดิน คุณทศจะไหวหรือครับ”

“ถ้านายไม่อยากมาทำด้วยกันก็กลับไป ฉันจะได้เรียกคนอื่นมาแทน”

ได้ยินเช่นนั้นคนสนิทหนุ่มก็ทำตาวาวทิ้งจอบที่ยกขึ้นสับต้นหญ้าทันที ยังพูดด้วยสีหน้าดีใจ

“เรียกมาเลยครับ เรียกมาเยอะๆ จะได้ช่วยกันทำงานในไร่ในนา คุณทศแค่ยืนสั่งเหมือนเดิมก็พอแล้ว”

“ถ้าฉันจะเอาแต่ชี้นิ้วสั่งเหมือนเดิม จะถ่อมาถึงนี่ทำไม”

“งั้น...”

“ไม่ต้องพูดแล้ว” ทศวรรษตัดบทเสียงเย็น “ไปโทรถามนายทิตว่าสั่งของเสร็จหรือยัง บอกให้มันรีบๆ กลับหน่อย ฉันหิวแล้ว” พูดไปแล้วก็นึกเสียดาย ถ้าให้วาทีเข้าเมืองไปซื้อของแทนวาทิต หูเขาคงสบายขึ้นเยอะ ขานั้นไม่พูดพร่ำน่ารำคาญเหมือนพี่ชาย สั่งให้ทำอะไรก็ทำ อย่างการมา ‘พักผ่อน’ ที่หมู่บ้านนาทองคำนี้ แม้วาทิตจะไม่เห็นด้วยก็ไม่ขัดอะไร

พอวาทีเห็นเจ้านายเริ่มอารมณ์จะบูดก็รีบวางจอบเสียมลง หมุนตัวเดินกลับเข้าไปโทรศัพท์หาแฝดน้องที่ออกไปซื้อข้าวของอยู่ในเมือง ซึ่งขาดแค่เครื่องใช้ในบ้านไม่กี่อย่าง เพราะบ้านหลังนี้ได้สรรหาทุกอย่างมาไว้พร้อมก่อนที่พวกเขาจะมาถึงแล้ว

“เฮ้อ...”

ทศวรรษถอนหายใจออกมาเสียงดังตามหลังลูกน้องที่เดินกลับเข้าไปในบ้าน เขาแค่ต้องการมาพักผ่อนอยู่ที่นี่สักพักเท่านั้น ทำไมต้องทำให้เป็นเรื่องใหญ่ด้วย ไม่ใช่ว่าเขาจะมาใช้ชีวิตอยู่ที่นี่จนตายสักหน่อย ถ้ามันอยากกลับไปรบรากับความวุ่นวายในเมืองเหมือนเดิม ก็ไสหัวไปสิ

“ให้ตาย ร้อนเป็นบ้า”

เผลอยืนนิ่งแป๊บเดียว เขาก็ต้องเดินหาที่หลบแดด ด้วยรู้สึกเหมือนตัวจะสุกจากการแผดเผาของพระอาทิตย์ ไม่นึกเลยว่างานง่ายๆ อย่างการถางต้นหญ้าออก เพื่อเอาพื้นที่มาทำเป็นสวนนั่งเล่นในวันว่างๆ จะทรมานขนาดนี้

ชายหนุ่มหลบเข้ามายืนอยู่ใต้เงาหลังคาแล้วตะโกนเข้าไปบอกให้วาทีเอาผ้ากับน้ำเย็นๆ ออกมาด้วย แต่ผ่านไปนานสักพัก วาทีก็ยังไม่ออกมาสักที คงกำลังสั่งให้น้องชายซื้อของกินเพิ่มอีกแน่ๆ เขาร้อนจนต้องถอดเสื้อออกมาซับเหงื่อบนตัวรอพลางๆ เสื้อกล้ามสีดำถูกเขาจับปาดไปตามลำคอไล่ลงมายังลำตัว...

“โฮ่ง! โฮ่ง”

ใบหน้าหล่อเหลาหันไปมองเสียงเห่าที่ดังขึ้นไม่ไกล คิดไม่ถึงว่านอกจากหมาแล้ว ยังมีใครบางคนกำลังแอบดูเขาอยู่

เขาเห็นเธอหรือเปล่า!

นรีกานต์กรีดร้องใจในอย่างตื่นตูม ขณะนั่งลงแอบข้างรั้วชะอมพุ่มหนา กวักมือเรียกลูกชายตัวดีที่เห่าจนเสียเรื่องให้เข้ามาหาแล้วยกนิ้วขึ้นแนบปากบอกให้มันอยู่เงียบๆ ก่อน

“โฮ่งๆ กรร!”

เจ้าตัวดีกลับยิ่งเห่าดังกว่าเก่า เห่าชุดใหญ่หางชี้ขึ้นฟ้าพร้อมกระโจนเข้าใส่รั้วชะอมอย่างดุดัน นรีกานต์รู้ทันทีว่าสายไปแล้วที่จะหลบ...

“สวัสดีครับ”

โธ่เอ๊ย!

ร่างเล็กค่อยๆ ลุกขึ้นยืน ตอนหันกลับไปหาคนเดินมาทักนั้นเธอพยายามทำสีหน้าให้ปกติที่สุด

แต่ก็ต้องหน้าเปลี่ยนสีทันทีที่เห็นหน้าอีกฝ่าย

“ไอ้โรคจิต!”

นรีกานต์ร้องออกมาพร้อมกับยกมือขึ้นชี้หน้าเขาอย่างลืมตัว

หน้าตาแบบนี้

ไม่ใช่ไอ้บ้านั่นแล้วจะเป็นใคร!

เธอจำใบหน้าที่ตัวเองสะบัดฝ่ามือใส่สองทีซ้อนได้ดี ไฟในลิฟต์ที่เขาใช้หนีไปนั้นสว่างจนเห็นกระทั่งรอยมือที่เธอฝากไว้นั่นละ!

ขณะเดียวกันคนถูกเรียกว่า ‘ไอ้โรคจิต’ ก็เลิกคิ้วอย่างนึกแปลกใจ ด้านเจ้าเข้มยังเห่าขู่ใส่คนแปลกหน้าเสียงดังไม่หยุด และนั่นก็ทำให้นรีกานต์ใจมา เธอเชิดหน้าถามเสียงเข้ม

“คุณมาทำอะไรอยู่ที่นี่”

“ก็...มาอยู่”

“มาอยู่ทำไมล่ะ คุณไม่ใช่คนที่นี่นะ!”

“ตอนนี้เป็นแล้ว”

“ไอ้บ้า! คอยดูนะ ถ้าคิดจะมาทำมิดีมิร้ายฉันอีก ฉันจะให้ชาวบ้านรุมกระทืบให้ดู”

“โฮ่ง! โฮ่ง!”

ทั้งคนทั้งหมาขู่ใส่เขาหน้าตาขึงขัง ท่าทางเหมือนกันจนทศวรรษแอบนึกขำ แต่ว่า ‘ทำมิดีมิร้าย’ อย่างนั้นเหรอ ทำไมเธอถึงคิดว่าเขาจะทำมิดีมิร้ายเธอกัน

ดวงตามคมกริบกวาดมองหญิงสาวร่างเล็กที่กำหมัดแน่นเหมือนพร้อมจะเหวี่ยงใส่เขาอย่างสังเกตมากกว่าเดิม

ขนาดตัวเล็กเท่าอกเขาแบบนี้

หน้าตาเนียนใสแบบนี้

ท่าทางดุๆ แบบนี้

หือ?

ร่างสูงก้าวเข้าไปคว้าเอาหมวกสานที่ใหญ่จนปิดหน้าตาอีกฝ่ายออกมา

“ไอ้บ้า! เอาหมวกฉันคืนมาเดี๋ยวนี้เลยนะ”

มือใหญ่สวมหมวกคืนให้เธอแต่โดยดี ไม่สนว่าเจ้าตัวอวบๆ นั่นจะพยายามกระโดดขึ้นมางับแขนด้วย

เขารู้แล้วว่าทำไมอีกฝ่ายถึงเดือดปุดๆ ขนาดนี้ เธอคือผู้หญิงในลิฟต์วันนั้น และเป็นผู้หญิงที่ตบเขาจนหน้าหันด้วย!

“ฉันไม่รู้ว่าคุณมายืนแก้ผ้าทำบ้าอะไรอยู่ตรงนี้ แต่มาทางไหน ช่วยกลับไปทางนั้น ที่นี่ไม่ต้อนรับคุณ” นรีกานต์บอกขึ้นเสียงเข้ม ดวงตากลมโตจ้องอย่างดุดัน ถ้าเขาทำแบบนั้นอีกละก็ เธอจะให้พ่อจับไปไถนาแทนควายเสียเลย!

“หน้าตาก็น่ารักน่าเอ็นดู ทำไมพูดจาไม่น่าฟังเลย ฉันแก่กว่าเธอตั้งหลายปีนะ” ไม่พูดเปล่า ทศวรรษยังส่ายหน้าไปมาเหมือนระอาอีก

“คุณเองก็หน้าตาออกจะดี ทำไมนิสัยไม่ดีล่ะ โรคจิต!”

“นี่ชมว่าฉันหล่อ?” เขาเลิกคิ้วยิ้มอย่างที่รู้ดีว่ามันบาดใจสาวๆ มาหลายคน

“ไอ้บ้า!”

แต่ดูเหมือนจะไม่ใช่สาวน้อยน่ารักคนนี้...

“คอยดูนะ ฉันจะฟ้องทวดว่าคุณเป็นคนไม่ดี”

เขาหรี่ตาถามทันที “นี่เป็นหลานคุณทวดคำหอมเหรอ”

“ใช่ ฉันเป็นลูกหลานเรือนคำหอม เจ้าของที่นาที่คุณมาขอทำนานั่นแหละ”

ที่แท้เธอก็คือหญิงสาวตัวเปียกที่เขาเห็นแวบๆ ในวันนั้น

“หึหึ”

นรีกานต์ขึงตาใส่คนทำเสียงหัวเราะมีเลศนัย “หัวเราะอะไรของคุณ”

“ก็แค่...”

“ช่างเถอะ จะหัวเราะอะไรก็ช่าง จำไว้อย่างเดียว อย่ามายุ่งกับฉันอีก ขอตัวนะคะ!”

“หึหึ” ทศวรรษยังคงหัวเราะเบาๆ ตามหลังคนสะบัดเสียงใส่คนอื่นแล้วแจ้นหนีไปพร้อมหมาอ้วนทันที “ดูเหมือนว่าคนที่นี่จะน่ารักกว่าที่คิดแฮะ”