บทที่ 2 : แล้วเราก็พบกันอีก 2/2

“สาวที่ไหนเหรอครับ”

น้ำเสียงทะเล้นดังขึ้นทันทีที่ทศวรรษเดินกลับเข้ามาในบ้าน

“หลานสาวคุณทวดคำหอม”

“สวยน่ารักดีนะครับ”

ชายหนุ่มปรายตามองลูกน้อง ถ้ามันรู้ว่านรีกานต์เป็นเจ้าของฝ่ามือพิฆาตในวันที่เขาถูกผู้หญิงวางยาจนเอาตัวแทบไม่รอด มันยังจะคิดว่าเธอน่ารักอยู่อีกหรือเปล่า

“มองผมแบบนี้ มีอะไรหรือเปล่าครับ”

“วาทิตอยู่ไหนแล้ว”

วาทีหุบยิ้มแล้วรายงานเสียงเข้ม “คาดว่าจะกลับมาในอีกประมาณยี่สิบนาทีพร้อมอาหารชุดใหญ่ครับ”

“ดี นายไปจัดจานรอเลย ฉันจะไปอาบน้ำ”

“ครับผม”

ขณะอาบน้ำอยู่ทศวรรษก็อดคิดถึงเหตุการณ์ในวันนั้นไม่ได้ คนตัวเล็กทั้งดิ้นทั้งทุบเขาด้วยความตกใจที่ถูกกอด แถมยังเกือบจะทำเสียเรื่อง จนเขาต้องดึงมาจูบปิดปาก

ชายหนุ่มยกมือขึ้นจับริมฝีปากตัวเองเบาๆ เมื่อรู้สึกเหมือนรอยจูบในวันนั้นยังอยู่ตรงนี้ ในตอนที่เขาผละออก เธอตั้งสติได้แล้วเรียบร้อย ฝ่ามือน้อยๆ เลยเหวี่ยงมาใส่หน้าเขาสองทีติดกัน

เจ็บจนจำได้ขึ้นใจ!

ถ้าเมื่อกี้ไม่มีหมวกบังหน้า เขาคงจำเธอได้ตั้งแต่แรก

การได้มาเจอเธอที่นี่ ไม่รู้ว่าเป็นโชคชะตาหรือวาสนา

ที่รู้คือเขายังไม่รู้ชื่อเธอเลย...

“งี้ดๆ งี้ดๆ”

เสียงครางอ่อยๆ ของเจ้าเข้มพยายามเรียกความสนใจจากคนที่กำลังรัวนิ้วบนแป้นพิมพ์ดับความหงุดหงิด แต่อีกฝ่ายยังเมินอยู่ มันเลยเห่าออกมาเสียงดัง คราวนี้เจ้านายสาวถึงยอมละจากหน้าคอมพิวเตอร์มามอง

แผลบๆ

“หิวแล้วเหรอ ตายจริง! นี่กี่โมงแล้วเนี่ย” นรีกานต์อุทานด้วยความตกใจ พอมองเห็นเข็มนาฬิกาบนฝาผนังก็ต้องรีบลุกขึ้นปิดจอคอมฯ ที่เปิดดูภาพอาหารสวยๆ หาไอเดียใหม่พลางไล่เจ้าเข้มออกจากออฟฟิศของพี่สาว “เร็วๆ จะค่ำอยู่แล้ว เรายังไม่กลับบ้านแบบนี้ ต้องโดนพ่อบ่นแน่ ทำไมไม่เตือนให้เร็วกว่านี้นะพี่เข้ม”

“...”

ถ้าพี่เข้มพูดได้ มันคงบอกว่าเตือนจนไม่รู้จะเตือนยังไงแล้ว

ไม่กี่นาทีถัดมา คนกำลังรีบร้อนออกจากบ้านสวนถึงกับตกใจกำเบรกจักรยานจนเกือบล้มหัวทิ่ม เมื่อปั่นพ้นรั้วออกมาก็เจอบีบแตรใส่เลย

ปิ๊นน!

“จะปั่นจักรยานไปไหนเหรอ”

ตัวคนก่อเหตุเปิดประตูรถจิ๊ปสีดำก้าวลงมาถามไถ่ราวรู้จักกันมานาน นรีกานต์ขึงตาใส่คนที่อยู่ในชุดลำลองสีเข้มเสียงห้วน “เรื่องของฉัน”

“ฉันกำลังจะไปที่บ้านเธอ อยากนั่งรถไปด้วยกันไหมล่ะ”

“ห้ามไปนะ!”

“ทำไมถึงห้ามไปล่ะ”

เธอขู่ฟ่อทันที “ฉันจะฟ้องพ่อ ว่าคุณเคยทำอะไรฉัน”

ทศวรรษเลิกคิ้วขึ้นด้วยสีหน้ายิ้มๆ ขณะเดินเข้าไปใกล้คนที่เอารถเอาหมามาขวางเขาไว้ “ฉันเคยทำอะไรเธอ? จำคนผิดหรือเปล่า เราเพิ่งเจอกันวันนี้เองนะสาวน้อย”

“โฮ่งๆ กรร!”

“เอาเลยพี่เข้ม ไล่เขาไป เขาจะทำร้ายแม่”

ยิ่งเขาเดินใกล้เท่าไร เจ้าเข้มยิ่งแยกเขี้ยวขู่เสียงดังมากขึ้น ตามมาด้วยเสียงแม่มันร้องสั่ง ชายหนุ่มแสยะยิ้มขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกเหมือนไม่สนใจอะไรพลางเอ่ย “ทำร้ายยังไง แล้วไอ้ที่บอกว่าฉันจะทำมิดีมิร้ายนั่นอีก เคยโดนมาแล้วหรือไง ถึงคิดว่าฉันจะทำแบบนั้นกับเธอ”

“ถอยไปนะ!”

“โฮ่งๆ”

“เงียบ!”

“กรร!”

พอถูกเขาดุให้เงียบ เจ้าเข้มกลับกระโจนเข้าใส่เขาด้วยท่าทางห้าวหาญทันที ทำเอาคนเลี้ยงดูมาเป็นปีใจหายวาบ

เคร้ง!

จักรยานคันน้อยล้มคว่ำไม่เป็นท่าทันทีที่นรีกานต์วิ่งไปจับหมาตัวเอง ทว่าสายไปแล้ว ไม่รู้ว่าทศวรรษทำยังไง ตอนนี้ลูกชายเธอถูกเขาล็อกปากและขาทั้งสี่ข้างไว้ให้นอนนิ่งอยู่กับพื้น มันเงยหน้ามองเธอด้วยแววตาตัดพ้อจนน่าปวดใจ เธอหันไปบอกคนทำร้ายลูกรักตาวาว

“ปล่อยลูกฉันเดี๋ยวนี้นะ!”

ทศวรรษยอมปล่อยมือแต่โดยดี พอเป็นอิสระเจ้าเข้มก็รีบวิ่งหางจุกตูดไปหลบหลังขาเรียวทันที ตัวมันสั่นงกๆ อย่างไม่หายกลัวเหตุการณ์เมื่อครู่ที่ผ่านมา ปกติมันกระโจนใส่เป็ดใส่ไก่เป็นต้องได้ชัยชนะ นี่เป็นครั้งแรกที่มันกระโจนใส่คน และผลก็คือถูกกดไว้ทันที

“ระวังไว้เถอะ ถ้ามันยังปากดีเห่าใส่คนอื่นไม่ดูอะไรแบบนี้ สักวันมันจะกลายเป็นลูกชิ้น” ชายหนุ่มแกล้งขู่

“นี่คุณ! คุณจะเอาลูกฉันไปทำลูกชิ้นเหรอ!”

“หึหึ ก็เธอบอกเองว่าฉันโรคจิต เอาละๆ ไม่ไปด้วยกันก็ไม่เป็นไร เจอกันที่บ้านนะ”

นรีกานต์มองร่างสูงของคนโรคจิตหมุนตัวกลับขึ้นรถขับออกไปด้วยอาการอ้าปากค้าง พอได้สติก็หุบลงแล้วรีบจับจักรยานขึ้นมาปั่นกลับบ้านอย่างเร็วรี่ ด้วยคิดถึงพวกหลังอานอีกเป็นฝูงที่เรือนคำหอม

“พี่เข้มวิ่งตามมาเร็วๆ คนโรคจิตไปที่บ้านเราแล้วนะ!”

พอนรีกานต์ปั่นตามมาถึงเรือนก็พบว่าทศวรรษกำลังยืนล้วงกระเป๋ากางเกงพิงรถรออยู่ด้วยท่าทางสบายใจ โดยมีพวกหลังอานที่มักจะเห่าไล่คนแปลกหน้า เดินล้อมหน้าล้อมหลังเขาอย่างเป็นมิตร

พวกแกอยากเป็นลูกชิ้นหรือไง!

หญิงสาวรีบเดินเข้าไปไล่เจ้าพวกตัวดีออกไปห่างๆ จากคนร้ายกาจ

“ฉันไม่ทำอะไรพวกมันหรอกน่า ดูแล้วพวกมันก็น่ารักดี”

...น่ารักเหมือนเจ้าของเลย

“อย่ายุ่งกับหมาฉัน”

“ห้ามเข้าไปเถอะ เดี๋ยวห้ามยุ่งกับคน เดี๋ยวห้ามยุ่งกับหมา เอาใจไม่ถูกเลยครับ” ทศวรรษว่าพลางส่ายหน้าเดินหนีขึ้นไปบนเรือนก่อน ไม่ต้องมองเขาก็รู้ว่าหญิงสาวจะต้องรีบตามมาแน่ๆ

เขาก็รอขึ้นไปพร้อมเธอนี่ละ

ดวงตากว่าสี่คู่หรี่มองผู้ชายที่เดินนำหน้านรีกานต์ขึ้นมาบนเรือนด้วยอาการ ‘ประเมิน’ โดยไม่ได้นัดหมาย มีสามคนยกมือรับไหว้ชายหนุ่ม ส่วนหนุ่มหน้าคมผิวสีแทนที่เป็นฝ่ายยกมือขึ้นไหว้เขาด้วยสีหน้านิ่งๆ

“มาด้วยกันหรือจ๊ะ”

คำถามของทวด ทำเอานรีกานต์เบรกกึก!

“ไม่ได้มาด้วยกันครับ ผมเจอน้องที่หน้าเรือน” ทศวรรษเอ่ยแก้ด้วยสีหน้ายิ้มๆ ขณะเดินเข้าไปหาเจ้าของเรือน “ผมไม่รู้ว่าน้องเป็นใครด้วยซ้ำ”

ชายหนุ่มไม่รู้เลยว่าคำตอบของตน ทำเอาใครหลายคนโล่งใจไปตามกัน และคนที่โล่งใจที่สุดก็เป็นฝ่ายแนะนำขึ้น

“ลืมไปว่ายังไม่เคยเจอกัน วันนี้เจอกันแล้วก็รู้จักกันไว้ นี่ลูกสาวคนรองของผมเอง ชื่อนรีกานต์”

“เรียกว่าหนูนาก็ได้ค่ะ” ฤทัยรักษ์เอ่ยเสริมขึ้น

“สวัสดีครับ” เขาส่งยิ้มอ่อนทักทายเธอก่อน

อีตานี่!

ภายใต้การแนะนำของพ่อแม่ แม้ในใจจะด่าเขาอยู่ แต่ภายนอกนรีกานต์ยังคงยกมือขึ้นไหว้เขาตามมารยาท แล้วเดินไปนั่งลงข้างแม่ด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์นิดๆ

แดนดินเห็นลูกสาวไม่สนใจทศวรรษนักก็แอบยิ้ม หันไปแนะนำคนในบ้านต่ออย่างสบายใจ “เจ้าคนนี้ชื่อคเชนทร์ จะเรียกช้างก็ได้ เป็นลูกชายคนรองเหมือนกัน เขาจะช่วยผมดูแลคุณระหว่างที่มาทำนาอยู่บ้านเรา”

“ครับ” ทศวรรษพยักหน้าให้หนุ่มรุ่นน้องด้วยท่าทางเป็นมิตร แม้สายตาคเชนทร์จะดูไม่ค่อยเป็นมิตรกับเขาเลย

คเชนทร์เอ่ยเสียงเรียบ “ยินดีที่ได้รู้จัก คนที่อยากจะมาสัมผัสวิถีชีวิตของเรา”

“ยินดีเช่นกันครับ ยังไงพี่ต้องรบกวนด้วยนะ”

ยังไงพี่ต้องรบกวนด้วยนะ

เชอะ!

เห็นท่าทางสุภาพของทศวรรษแล้ว นรีกานต์อยากจะฟ้องทุกคนให้รู้ว่าผู้ชายคนนี้เคยทำอะไรกับเธอเอาไว้ แต่พอคิดว่าจะโดนความผิดย้อนหลัง เรื่องที่ไม่ยอมบอกพวกเขาว่าเกิดอะไรแต่แรก เธอก็ได้แต่ปิดปากเงียบ แล้วขอตัวออกมาล้างหน้าล้างตาก่อน

ในเมื่อฟ้องคนที่บ้านไม่ได้

งั้นเธอจะคิดบัญชีกับเขาเอง!