ตอนที่ 1 อยากรู้จัก

ตอนที่ 1 อยากรู้จัก

เมื่อคาบบ่ายของคณะถูกอาจารย์ประจำวิชาประกาศยกเลิกคลาสอย่างกะทันหัน ‘กระต่าย’ นักศึกษาคณะนิเทศ สาขาการสื่อสารโฆษณา ปี 3 ที่ต้องง่วนอยู่กับการเก็บของใส่กระเป๋า เพื่อเตรียมตัวไปทานข้าวเที่ยงกับพร้อมกับเพื่อนของเธอ ที่ร้านประจำหน้ามหาลัยอยู่นั้น จู่ ๆ ก็มีบางสิ่งทำให้เธอต้องละสายตาจากสิ่งตรงหน้า และหันกลับไปมองเพื่อนของเธอที่ยืนกอดอกรออยู่หน้าประตูห้องเรียน

          “กระต่าย ถ้างั้นพวกฉันไปรอแกอยู่ที่หน้าห้องนะ”

          “อืม เดี๋ยวฉันตามออกไป”

          “รีบ ๆ ล่ะ เพราะพวกฉันหิวแล้ว”

พูดจบเพื่อนของเธอก็พากันเดินออกไปยืนรอเธอที่หน้าห้องทันที เธอที่เห็นแบบนั้นก็รีบเก็บข้าวของตรงหน้าต่ออย่างรีบร้อน

เธอที่ทำทุกอย่างจนเสร็จเรียบร้อย กวาดสายตามองไปรอบ ๆ ห้องเรียนอีกครั้งเพื่อนตรวจความเรียบร้อย ด้วยเพราะเธอได้รับหน้าที่ให้เป็นคนมาเปิดห้องเรียน เมื่อเห็นว่าทุกอย่างเรียบร้อยดีและไม่ได้ลืมอะไร ร่างบางก็ลุกขึ้นจากที่นั่งพร้อมกับสะพายกระเป๋าและเดินตามเพื่อน ๆ ออกไปทันที

ทว่าระหว่างที่เธอกำลังง่วนอยู่กับการล็อคห้อง เพราะต้องเอากุญแจไปแลกบัตรนักศึกษาของเธอคืน จู่ ๆ มือของเธอก็ต้องชะงัก เมื่อมีมือของใครบางคนยื่นโทรศัพท์มาตรงหน้าของเธอ

กระต่ายเงยหน้าขึ้นมองเจ้าของโทรศัพท์ด้วยความสงสัย แต่แล้วเธอก็ต้องนิ่งไปเมื่ออีกฝ่ายคือพี่ ‘โจฮัน’ รุ่นพี่ปีสี่คณะวิศวกรรมศาสตร์

เธอและเขาไม่เคยรู้จักกันเป็นการส่วนตัวมาก่อน แต่ที่เธอรู้จักเป็นเพราะอีกฝ่ายเป็นหนุ่มฮอตของมหาวิทยาลัยอีก ส่วนเธอเป็นเด็กวิชาการมากกว่าเด็กกิจกรรมเหมือนกับอีกฝ่าย การเจอหน้ากันบ่อย ๆ เลยเป็นเรื่องที่ค่อนข้างยาก

“มีอะไรเหรอคะ”

เธอเอ่ยถามพร้อมกับใช้นิ้วดันแว่นที่ไหลลงมาตรงจมูกให้กลับขึ้นไป เพราะเธอมักจะสวมแว่นทุกครั้งเวลาที่เข้าเรียนวิชาเลกเชอร์เสมอ

“ขอไอจีหน่อยได้ไหมครับ?”

เขารีบพูดเข้าประเด็นอย่างไม่รีรอ เพราะเขาเองก็ไม่อยากเสียเวลากับตรงนี้นานเสียเท่าไร

ทว่ากระต่ายกลับมองที่เขาอย่างไม่เข้าใจ ดวงตาไล่มองตั้งแต่เส้นผมและคิ้วสีเข้มที่ตัดกับผิวของเจ้าตัวได้เป็นอย่างดี แต่คำพูดของเขากลับทำให้กระต่ายต้องนิ่งไปเล็กน้อย อดคิดไม่ได้ว่าคนอย่างพี่โจฮัน ที่เป็นทั้งเด็กกิจกรรมแถมยังดูดีจนถึงขั้นที่อาจารย์ยังไหว้วานให้เขาไปถ่ายแบบช่วยบ่อย ๆ จู่ ๆ จะเดินเข้ามาขอแอคเคาน์เธอแบบนี้มันใช่แน่เหรอ

เขาขอไปให้เพื่อนของเขาเหรอ? พอกระต่ายคิดแบบนั้นมากกว่า ก่อนจะเอ่ยถามกับเขาไปตรง ๆ

“แล้วขอไปให้ใครเหรอคะ”

คนอย่างเขาไม่มีทางที่จะสนใจเธอแน่ ๆ ในเมื่อผู้หญิงรอบตัวของเขาล้วนแต่หน้าตาดีเต็มไปหมด ดังนั้นมันไม่มีทางอยู่แล้วที่หนุ่มฮอตอย่างเขา จะเป็นฝ่ายมาสนใจคนอย่างเธอ

“พี่อยากได้เองครับ ไม่ได้ขอให้ใคร”

“…”

“ขอได้ไหมครับ พอดีพี่อยากรู้จักเราน่ะ เห็นเราน่ารักดี” เขาถามย้ำอีกครั้ง พร้อมจ้องลึกเข้ามาในดวงตาเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง พร้อมกับส่งยิ้มให้เธอและจับต้องดวงตาของเธออย่างคาดหวัง

การกระทำของเขาทำเอากระต่ายถึงกับคิดหนัก เมื่อเธอไม่อยากให้ช่องทางการติดต่อของเธอกับใครเลย ยิ่งกับคนที่ไม่รู้จักเป็นการส่วนตัวด้วยแล้ว อีกทั้งเขาก็ดูเหมือนจะไม่ได้สนใจกันจริง ๆ เสียเท่าไรด้วย เธอก็ยิ่งไม่สะดวกใจเท่าไรที่จะให้ไป

“ขอโทษนะคะ แต่พอดีไม่ได้เล่นค่ะ” แทนที่กระต่ายจะปฏิเสธอย่างตรงไปตรงมาว่าเธอไม่สะดวกใจที่จะให้ช่องทางการติดต่อของเธอกับเขา หญิงสาวก็เลือกที่จะให้เหตุผลกลับไปแบบนั้นแทน เมื่อเธอไม่มีความกล้ามากพอที่จะปฏิเสธเขาตรง ๆ

“จริงเหรอครับ” ร่างสูงถามกลับมา คล้ายเจ้าตัวไม่ได้เชื่อคำพูดเธอเพราะเพื่อนส่งไอจีของเธอมาแล้วเพียงแต่เขาต้องการหาช่องทางพูดคุยกับเธอเท่านั้นเอง

 “…”

“น่าเสียดาย แต่ไม่เป็นไรครับ ยังไงก็ขอโทษที่มารบกวนนะ”

โจฮันตอบกลับพร้อมกับรอยยิ้ม ก่อนจะหมุนตัวเดินกลับไปรวมกลุ่มกับเพื่อน ๆ ของตัวเอง

เช่นเดียวกับกระต่ายที่มองตามแผ่นหลังของอีกฝ่ายเพียงครู่หนึ่ง จากนั้นเธอก็เดินไปที่กลุ่มเพื่อนของเธอบ้างเช่นกัน แต่ไม่ทันที่เธอจะพูดอะไร เพื่อนของเธอก็ทักขึ้นมาเสียก่อน

“เมื่อกี้พี่โจฮัน เขาเข้ามาพูดอะไรกับแกเหรอ” พวกเธอที่เห็นเหตุการณ์ทุกอย่างทั้งหมด ก็ซักไซ้ทันทีด้วยความตื่นเต้นและอยากรู้

“ไม่มีอะไรหรอก พวกเราไปกันเถอะ ฉันหิวแล้ว” กระต่ายตอบกลับไปแบบส่ง ๆ พร้อมกับเบี่ยงเบนความสนใจจากเพื่อน ๆ โดยการเดินนำไปที่ลิฟต์ก่อน เมื่อสาว ๆ เห็นแบบนั้นก็ไม่พูดอะไรต่อ ก่อนจะเดินตามกันไปติด ๆ

แต่ถึงแม้ว่าเธอจะทำท่าทีนิ่งเฉย ทว่าตอนนี้เธอกลับยังงุนงงไม่หายกับเหตุการณ์เมื่อครู่อยู่เลย เธอไม่ได้ถึงกับจะวางใจปล่อยผ่าน คล้อยหลังไปเพียงนิดเธอก็ยังแอบหันกลับไปมองไปที่กลุ่มของรุ่นพี่ปีสามอีกครั้ง แต่แล้วความรู้สึกผิดภายในใจก็ก่อตัวขึ้นเสียอย่างนั้น เมื่อเธอได้ยินแวว ๆ ว่าพี่โจฮันถูกเพื่อนในกลุ่มแซวเล่นจนหูแดง ที่เธอไม่ยอมให้แอกเคานต์กับอีกฝ่ายไป

“นี่เราทำถูกหรือเปล่านะ”

เธอบ่นกับตัวเองตลอดทั้งวัน หลังจากที่แยกย้ายกับเพื่อนของเธอเรียบร้อย กระต่ายยังคิดไม่ตกกับเหตุการณ์เมื่อตอนกลางวัน ทำเอาเธอรู้สึกว้าวุ่นไม่สบายใจเอาเสียเลย

กระต่ายทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟาด้วยสภาพที่หมดแรง แต่ไม่ทันที่เธอจะพักหายใจ โทรศัพท์มือของเธอก็ก็แจ้งเตือนขึ้นเสียก่อน เธอปรายตามองหน้าจอเมื่อเห็นว่าชื่อที่ปรากฏบนนั้นเป็นแม่ครูของเธอที่เธอรักมาก ก็รีบรับสายทันที

“สวัสดีค่ะ” เสียงหวานเอ่ยรับอย่างสดใส

พอกระต่ายเห็นว่าเป็นใคร เธอที่มักจะติดต่อกับแม่ครูของเธอในช่วงเวลานี้เสมอ ก็กดรับสายท่านอย่างไม่ลังเล

          [ฮัลโหล กระต่ายกลับถึงห้องรึยังลูก?]

“เพิ่งกลับมาถึงเมื่อกี้เลยค่ะ”

          [อ๋อ แม่ครูส่งลำไยกับมังคุดไปให้กินนะลูก เพิ่งส่งไปวันนี้น่าจะถึงไม่พรุ่งนี้ก็อีกวันหนึ่ง ยังไงกระต่ายก็อย่าลืมรับนะลูก แล้วก็กินให้หมดเลยนะ เดี๋ยวมันจะเน่าเอาก่อน]

ปลายสายรีบบอกทันที เพราะกลัวว่าจะลืมบอกเสียก่อน กระต่ายที่ได้ยินแบบนั้นก็ยิ้มออกมา ไม่ว่าจะเมื่อไรก็ตามที่เป็นหน้าเก็บเกี่ยวผลไม้ในสวน แม่ครูของเธอก็มักจะเก็บและส่งมาให้เธออยู่เป็นประจำ

ตัวเธอนั้นเป็นเด็กกำพร้า อาศัยอยู่ในสถานสงเคราะห์เด็กที่ต่างจังหวัด หลังเรียนจบมัธยมศึกษาปีที่หก เธอก็ย้ายมาเข้ามหาลัยที่กรุงเทพทันทีหลังจากที่เธอสอบคิดและได้ทุนของมหาลัย

เธอก็ได้แม่ครูนั่นแหละที่คอยช่วยเหลือและดูแล บ้านของแม่ครูเป็นบ้านสวน มีพื้นที่ไว้ทำไร้และสวนผลไม้ แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้มีฐานะร่ำรวยอะไร เรียกได้ว่าแค่พอมีพอใช้และไม่มีหนี้มีสินให้ต้องเครียดก็เท่านั้น แม่ครูรักและเอ็นดูกระต่ายอย่างมาก จนกระทั่งเคยทำเรื่องขอรับกระต่ายเป็นบุตรบุญธรรม แต่ก็ติดปัญหาบางอย่างทำให้ไม่สามารถทำได้

“แม่ครูส่งมาอีกแล้ว ไม่เห็นต้องส่งมาเลยค่ะ ของซื้อของขายทั้งนั้น” กระต่ายบอกคนปลายสายกลับไปอย่างอ่อนใจ เมื่อเธอไม่อยากรบกวนแม่ครูเธอเลยสักนิด

          [เอาน่า ผลไม้แค่ไม่กี่กิโลเอง อีกอย่างกระต่ายก็เหมือนลูกสาวเจ้าของสวนผลไม้เลยนะ แล้วจะให้ลูกสาวของแม่ครูไปกินผลไม้ของคนอื่นได้ยังไงกัน ใช่ไหม?] แม่ครูบอกกลับมาด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ

“ใช่ก็ได้ค่ะ ขอบคุณนะคะ” ต่อให้เถียงไปอย่างไรดูเหมือนว่าเธอก็คงห้ามไม่ได้อยู่ดี กระต่ายไม่อยากขัดใจแม่ครูด้วยเธอจึงเลือกที่จะตอบรับน้ำใจ

[แล้วพรุ่งนี้กระต่ายมีเรียนหรือเปล่า?]

“มีค่ะ พรุ่งนี้หนูมีเรียนเช้าเลย”

          [โอเค ถ้าอย่างนั้นแม่ครูไม่กวนแล้วดีกว่า ฝันดีนะลูก]

“ค่ะ ฝันดีนะคะ”

กระต่ายวางสายทันที ก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าและกลับมานั่งอ่านแลคเชอร์ของวันนี้เพื่อทบทวน แต่ไม่ทันที่เธอจะได้ทำอะไรต่อ จู่ ๆ โทรศัพท์ของเธอที่มักจะมีแต่เสียงแจ้งเตือนจากเพื่อน ๆ หรือไม่ก็แม่ครู กลับดังขึ้นอีกครั้ง

เธอเดินไปที่โซฟาพร้อมกับหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูทันที

“จากไอจีเหรอ?”

แต่แล้วเธอก็ต้องชะงักไปเล็กน้อย เมื่อแจ้งเตือนที่ปรากฏตรงหน้าของเธอก็คือ…

@JJohaan ส่งคำขอติดตามคุณ

เพียงแค่เห็นชื่อแอคเคานต์กระตายก็จำได้ทันที รูปโปรไฟล์ของผู้ชายที่เธอเพิ่งเจอเข้ามาหมาด ๆ ความคิดและความกังวลใจที่หายไปกลับเข้ามาอีกครั้ง ดูเหมือนว่าวันนี้ค่อนข้างมีเรื่องที่เหนือความคาดหมายของเธอเกิดขึ้นกับเธอไม่น้อยเลย

คิ้วของเธอขมวดเข้าหากันด้วยความสงสัยและสับสน ดูเหมือนว่าพี่โจฮันจะไม่ล้มเลิกความตั้งใจของเขาง่าย ๆ สินะ ถึงกับหาช่องทางติดต่อของเธอเจอได้เร็วขนาดนี้

‘ไปหาไอจีเรามาได้ยังไงนะ’