ตอนที่ 2 ฟอลไปต้องฟอลกลับ

ตอนที่ 2 ฟอลไปต้องฟอลกลับ

         พอกระต่ายเห็นว่าใครเป็นเจ้าของการแจ้งเตือน หญิงสาวที่คิดว่าวันนี้เธอจะได้อ่านทวนเนื้อหาอย่างสบายใจเฉิบเสียอีก ก็แสดงท่าทีกลัดกลุ้มออกมาอย่างเห็นได้ชัด เธอจ้องการแจ้งเตือนที่ว่านั้นจนหน้าจอดับไป หลังเธอกำลังใช้ความคิดอย่างหนักว่าเธอควรทำยังไงกับสถานการณ์นี้ดี

         ทำไมจู่ ๆ พี่โจฮันถึงได้มาสนใจคนอย่างเธอกัน และเขาไปได้แอคเคานต์เธอมาจากไหน ใครเป็นคนให้? ทันทีที่กระต่ายฉุกคิดได้เช่นนั้น หญิงสาวก็รีบคลิกเข้าไปในแอปที่เธอมักจะใช้คุยกับเพื่อนของเธออย่างไม่รีรอ ก่อนที่ไม่กี่วินาทีต่อจากนั้นเธอจะส่งเสียงอ้อเบา ๆ ในลำคอ เมื่อดูเหมือนตอนนี้เธอจะได้คำตอบแล้ว

          ‘กระต่าย ฉันให้ไอจีแกกับพี่โจฮันไปนะ พอดีฉันออกมาเที่ยว แล้วจู่ ๆ เขาก็เดินมาขออะ’ นั่นคือข้อความที่มิน เพื่อนในกลุ่มเธอส่งทิ้งไว้

          โดยในนาทีที่กระต่ายรู้ว่าต้นสายปลายเหตุมันมาจากใคร เวลานั้นหญิงสาวก็รู้สึกหงุดหงิดอย่างบอกไม่ถูก แต่ถึงอย่างนั้น… เธอก็คงโทษเพื่อนของเธอไม่ได้ เพราะตอนนั้นเธอไม่ยอมให้มันแก่เขาเอง อีกทั้งเธอเองก็ไม่ยอมเล่าเรื่องของเขาให้เพื่อนเธอฟังด้วย

          หากจะมีคนผิด เห็นที…  มันก็คงเป็นเธอนี่แหละ

          เมื่อกระต่ายคิดได้แบบนั้น หญิงสาวก็ตัดสินใจวางโทรศัพท์ไว้ที่เดิม เธอไม่คิดที่จะกดตอบรับคำขอจากเขาแต่อย่างใด เมื่อเธอคิดจะใช้มุกว่าเธอไม่ได้เล่นแอคเคานต์นี้นานแล้ว หลังตอนนั้นเธอบอกเขาไปแบบนั้น

          เช้าวันต่อมา

          ตอนสายของวันที่วันนี้กระต่ายมาถึงมหาวิทยาลัยก่อนถึงเวลาเข้าเรียนเกือบชั่วโมง ขณะที่เธอกำลังนั่งอ่านสรุปอยู่ที่ชั้นล่างของคณะเพียงลำพัง เมื่อเหล่าเพื่อนของเธอกำลังเดินทางมา ระหว่างที่กระต่ายกำลังนั่งอ่านสรุปอย่างเงียบ ๆ ไม่คิดเงยหน้าขึ้นไปมองใครอยู่นั้น

“อ๊ะ! อย่า…”

ทันใดนั้นหญิงสาวก็ต้องส่งเสียงร้องออกมาเบา ๆ เมื่อมีคนดึงแว่นที่เธอสวมใส่อยู่ออกไป โดยตอนแรกเธอก็คิดว่าคนที่แกล้งเธออาจจะเป็นเพื่อนผู้ชายในคณะที่ชอบกวนประสาทกันเป็นประจำอยู่แล้ว

          แต่กระต่ายกลับคิดผิด เพราะคนที่ก่อกวนเธอตั้งแต่เช้าตรู่ มันคือโจฮันที่เขาน่าจะมีเรียนเช้าเหมือนกันต่างหาก

          “พี่โจฮัน” เพียงแค่กระต่ายมองเห็นอีกฝ่าย หญิงสาวที่ไม่คิดว่าตัวเองจะได้เจออีกคนตั้งแต่เช้าแบบนี้ ก็เรียกชื่อชายตรงหน้าออกมาเสียงเบา ช่วงเวลาเดียวกันพี่โจฮันที่เห็นว่าเธอกำลังทำหน้าตกใจราวกับคนเห็นผี ก็จ้องเธอกลับมาด้วยสายตาชอบใจ ก่อนที่เสียงทุ้มต่ำของเขาจะดังขึ้น

          “ทำไมถึงไม่รับฟอลพี่” เขาถามกัน ทำเอากระต่ายในนาทีนั้นที่เธอกำลังตกใจเรื่องที่จู่ ๆ เขาก็ปรากฏตัวต่อหน้าเธอเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ยิ่งเกิดอาการทำตัวไม่ถูกเข้าไปใหญ่

          “ฟอลอะไรเหรอคะ?” เธอที่ตั้งสติได้แล้วถามกลับไปเสียงเบา เมื่อหญิงสาวตั้งใจจะทำตามแผนการที่เธอคิดไว้ ช่วงเวลาเดียวกันกระต่ายก็รู้สึกว่าลำคอของเธอมันเริ่มแห้งผากอย่างไม่มีเหตุผล

          “สาบานสิว่าเราไม่รู้จริง ๆ ” โจฮันเอ่ยกลับมา ทำเอาเธอที่ได้ยินเช่นนั้นมีอาการชะงักไปเล็กน้อย ทว่าไม่กี่วินาทีต่อจากนั้นเสียงของโจฮันก็ดังขึ้นอีกหน พร้อมกับรอยยิ้มจาง  ๆ ที่ปรากฏขึ้นบนใบหน้าเขา คล้ายเจ้าตัวไม่อยากให้บรรยากาศระหว่างทั้งคู่มันตึงเครียดเกินไป

         แม้ว่าตอนนี้มันอาจไม่ทันแล้วก็ตาม

          “ฮ่า ๆ พี่ก็แค่ล้อเล่นครับ นี่กระต่ายเป็นอะไรไปครับ พี่บอกแล้วไงว่าพี่ก็แค่อยากทำความรู้จักเราเท่านั้น” โจฮันกล่าวเพิ่มเติม พร้อมจ้องมองกระต่ายด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ ซึ่งพอกระต่ายถูกถามเช่นนั้น หญิงสาวก็เงียบไปครู่หนึ่ง เธอเกิดความลังเลในใจ เมื่อเธอกำลังพิจารณาว่าเธอควรบอกเหตุผลกับเขาไปตรง ๆ ดีหรือไม่

          “ก็พี่โจฮัน …ดูน่ากลัว” หลังจากที่กระต่ายตบตีกับความคิดของตัวเองอยู่นานสองนาน ในที่สุดเธอกก็กลั้นใจพูดมันออกไปเสียที โดยหลังจากที่เธอพูดออกไปเช่นนั้น คิ้วเข้มของเขาก็ย่นเข้าหากันโดยพลัน

          “น่ากลัว?” ร่างสูงทวนคำพูดของกระต่ายซ้ำอีกครั้ง คล้ายเขาไม่คิดว่าตัวเองจะได้ยินคำพูดนี้หลุดออกมาจากปากเธอ ซึ่งพอกระต่ายพยักหน้าเบา ๆ กลับไปให้อีกฝ่ายแล้ว นาทีนั้นโจฮันก็ไม่ลังเลที่จะซักไซ้เธอเพิ่มเติม

          “ตรงไหนกันที่น่ากลัว?”

          “ก็จู่  ๆ พี่ก็เข้าหากระต่าย ทั้งที่ก่อนหน้านี้มันไม่มีเหตุการณ์ไหนที่ทำให้พี่ต้องมาสนใจกันเลย แล้วแบบนี้มันไม่แปลกเหรอคะ?”

          “…”

          “นี่พี่ต้องการอะไรกันแน่” กระต่ายถามอีกฝ่ายเสียงจริงจัง เมื่อเธอไม่คิดว่าโจฮันจะเข้าหาเธอด้วยความบริสุทธิ์ใจ และหลังจากที่กระต่ายถามออกไปเช่นนั้น ความเงียบก็ปกคลุมระหว่างทั้งสองอีกครั้ง โจฮันจ้องลึกเข้ามาในดวงตาเธอ ก่อนที่เสียงของเขาจะดังขึ้นอีกรอบ

          “พี่บอกแล้วไงว่าพี่อยากทำความรู้จักเรา แล้วทำไมกระต่ายถึงไม่เชื่อพี่สักที” ร่างสูงที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามเธอยังคงยืนกรานกลับมาเช่นเดิม จากนั้นอีกฝ่ายก็คะยั้นคะยอขอให้เธอกดตอบรับคำขอของเขาต่อ เมื่อนี่น่าจะเป็นจุดประสงค์หลักที่ทำให้จู่ ๆ เจ้าตัวก็เดินเข้ามาหาเธอแบบนี้

          “พี่ไม่ได้คิดอะไรไม่ดีกับเราจริง ๆ ยังไงกระต่ายก็ช่วยรับฟอลพี่หน่อยนะ นี่ถ้ากระต่ายไม่รับ พี่ไม่ไปจริง ๆ ด้วย” โจฮันบอกกระต่ายเสียงอ้อน แต่ฟังดูแล้วเหมือนเจ้าตัวกำลังขู่เธออยู่ในที

          “แต่ว่าแอคนั้น มันแทบเป็นแอคร้างแล้วนะคะ ทุกวันนี้กระต่ายแทบไม่ลงอะไรด้วยซ้ำ”

          “ไม่เป็นไรครับ ถึงกระต่ายไม่ลงอะไร พี่ก็ยังอยากฟอลอยู่ดี” โจฮันยืนยันกลับมาอย่างคนหัวรั้น ทำเอากระต่ายที่บ่ายเบี่ยงจนเธอไม่รู้จะบ่ายเบี่ยงยังไงแล้วต้องพ่นลมหายใจออกมาอย่างแรงด้วยความเหนื่อยใจ ก่อนที่จากนั้นหญิงสาวจะหยิบเครื่องมือสื่อสารของตัวเองออกมา ตั้งใจจะกดตอบรับคำขอจากพี่โจฮันให้จบ ๆ เพื่อที่เขาจะได้เลิกมาวุ่นวายกับเธอเสียที

          “ตอนนี้กระต่ายรับฟอลพี่แล้ว พอใจยังคะ” เธอไม่พูดเปล่า แต่หญิงสาวยังหันหน้าจอโทรศัพท์ไปให้ชายที่นั่งอยู่ตรงข้ามกันดูด้วย ซึ่งพอเขาเห็นหลักฐานแล้ว เวลานั้นรอยยิ้มที่บ่งบอกถึงความพึงพอใจก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าเขาโดยพลัน

          “พอใจมากครับ” โจฮันตอบเธอ ช่วงเวลาเดียวกันร่างสูงก็หันไปตามเสียง เมื่อเพื่อนของเขาตะโกนเรียกกัน

          “ไอ้โจฮัน! อาจารย์มาถึงแล้วนะ” เสียงของธามเรียกโจฮันให้เข้าเรียน

          “เออ เดี๋ยวกูไป” เขาตะโกนตอบกลับไป ก่อนที่จากนั้นโจฮันจะหันหน้ากลับมาหากระต่ายอีกรอบ พร้อมพูดกับเธอ

“ตอนนี้พี่ต้องไปเรียนแล้ว งั้นไว้ว่าง ๆ เราไปกินข้าวด้วยกันนะ”

          “…”

          “อ้อ! พี่คืนแว่นให้นะครับ”

          หลังโจฮันวางแว่นตาที่เขาดึงออกไปจากเธอในตอนแรกลงบนโต๊ะแล้ว คนตัวสูงก็เดินจากไปทันที นั่นจึงทำให้ชีวิตของกระต่ายกลับมาอยู่ในความสงบอีกครั้ง แต่หลังจากนั้นไม่นานนัก เสียงการแจ้งเตือนจากโทรศัพท์เธอก็ดังขึ้น เมื่อโจฮันได้มากดไลก์รูปเก่า ๆ ของเธอ ซึ่งบางรูปมันก็เป็นรูปที่เธอเคยลงไว้เมื่อตอนสองปีก่อนด้วยซ้ำ

          กระต่ายที่เห็นการกระทำของรุ่นพี่ปีสี่ที่เขาไม่น่าจะมาสนใจคนอย่างเธอ ได้แต่พึมพำเสียงเบา พลางถอนหายใจแรงอีก

“เฮ้อ แล้วจะไม่ให้เรากลัวเขาได้ยังไง นี่ฉันรนหาที่หรือเปล่านะ”