ตอนที่ 2 บททดสอบมหาโหด

เสียงเครื่องยนต์มอเตอร์ไซค์คันเก่าดังกระหึ่มฝ่าความมืดมิดของรุ่งเช้า ลูกจันบิดคันเร่งมาจอดสนิทหน้าลานกว้างของโรงบ่มไวน์ท้ายไร่ เธอตวัดขาลงจากรถพร้อมกับยกนาฬิกาข้อมือขึ้นดู เวลาตีสี่สี่สิบห้านาทีตรงเป๊ะ หญิงสาวถอนหายใจยาวอย่างโล่งอกที่มาทันเวลา ก่อนจะสะดุ้งสุดตัวเมื่อมีเสียงทุ้มต่ำดังแทรกขึ้นมาจากมุมมืด

"นึกว่าจะใจฝ่อจนต้องมุดหัวอยู่ใต้ผ้าห่มซะแล้ว"

ทัพก้าวเดินออกมาจากเงามืดของต้นไม้ใหญ่ ร่างสูงใหญ่ในชุดทำงานทะมัดทะแมงยืนกอดอกจ้องมองเธอด้วยสายตาจับผิด ใบหน้าคมเข้มที่มีหนวดเคราครึ้มประดับด้วยรอยยิ้มเยาะหยัน

"ฉันเป็นคนรักษาคำพูด ไม่เหมือนไอ้พวกหน้าเลือดที่จ้องจะฮุบที่ดินคนอื่นหรอกนะ"

"ปากเก่งตั้งแต่ไก่ยังไม่โห่เลยนะยัยเด็กเมื่อวานซืน ดี ฉันชอบคนปากเก่ง หวังว่าแรงทำงานจะเยอะเหมือนแรงเถียงก็แล้วกัน"

"งานอะไรก็สั่งมาเลย ฉันพร้อมทำทุกอย่างเพื่อปลดหนี้"

"แน่ใจนะว่าทำได้ทุกอย่าง" ทัพเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง สายตากวาดมองร่างบอบบางในชุดเสื้อแขนยาวและกางเกงวอร์มเก่าๆ "งานในไร่ฉันมันหนัก ไม่ใช่งานนั่งเป่าเล็บสวยๆ เหมือนที่แม่เธอถนัดหรอกนะ"

"เลิกพาดพิงถึงแม่ฉันสักที มีงานอะไรก็สั่งมา อย่ามัวแต่พล่ามไร้สาระ"

"หึ งั้นก็เดินตามมา"

ทัพเดินนำหน้าไปยังโกดังเก็บปุ๋ยขนาดใหญ่ เขาเปิดประตูเหล็กม้วนเสียงดังสนั่น ก่อนจะชี้ไปที่กองกระสอบปุ๋ยสีขาวที่เรียงรายสูงเป็นภูเขา

"กระสอบละยี่สิบกิโลกรัม แบกไปกองไว้ที่ท้ายแปลงโซนซีห้าสิบกระสอบ เสร็จแล้วก็ถอนหญ้าแปลงนั้นให้เตียน ห้ามเหลือแม้แต่ต้นเดียว"

"ห้าสิบกระสอบ คุณบ้าไปแล้วเหรอ ผู้ชายตัวโตๆ ยังแบกแทบไม่ไหว แล้วฉันตัวแค่นี้จะไปแบกหมดได้ยังไง"

"อ้าว เมื่อกี้ยังปากเก่งบอกว่าทำได้ทุกอย่างอยู่เลย หรือว่าอยากจะเปลี่ยนใจไปทำงานสบายๆ บนเตียงฉันแทนล่ะ เลือกเอา จะแบกปุ๋ยหรือจะแบกฉัน"

"ไอ้บ้า ไอ้โรคจิต ฉันแบกปุ๋ยก็ได้เว้ย"

"ก็แค่นั้น อ้อ ห้ามพักจนกว่าจะแบกเสร็จล่ะ ถ้าฉันมาตรวจแล้วงานไม่เดิน โฉนดที่ดินของพ่อเธอเตรียมตัวลงไปนอนในถังขยะได้เลย"

แสงแดดช่วงสายของสวนผึ้งเริ่มแผดเผาจนผิวแสบร้อน ลูกจันยกหลังมือขึ้นปาดเหงื่อที่ไหลซึมเข้าตา เสื้อแขนยาวที่ใส่มารุ่มร่ามบัดนี้เปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อจนแนบลู่ไปกับลำตัวบอบบาง สองมือเล็กที่เต็มไปด้วยรอยแดงจากการเสียดสีกับกระสอบปุ๋ยสั่นเทาน้อยๆ แต่เธอก็ยังคงก้มหน้าก้มตาถอนวัชพืชต่อไปไม่ยอมหยุด

เสียงเครื่องยนต์รถจี๊ปดังกระหึ่มใกล้เข้ามา ทัพเหยียบเบรกจอดรถดังเอี๊ยดห่างจากจุดที่ลูกจันนั่งอยู่ไม่ถึงสองเมตร ฝุ่นสีแดงตลบอบอวลจนหญิงสาวต้องยกแขนขึ้นบังหน้าและไอค่อกแค่ก

"แค่กๆ นี่คุณ ขับรถประสาอะไรเนี่ย ไม่เห็นคนนั่งอยู่ตรงนี้หรือไง"

"เห็น ก็เลยตั้งใจเบรกตรงนี้ไง เป็นไง รสชาติฝุ่นไร่องุ่นอร่อยไหมล่ะ"

"ไอ้คนนิสัยเสีย สนุกมากนักใช่ไหมที่ได้แกล้งคนอื่นเนี่ย"

ทัพก้าวลงจากรถจี๊ป เดินล้วงกระเป๋ากางเกงเข้ามาหาเธอด้วยท่าทีสบายๆ ขัดกับสภาพทุลักทุเลของคนตรงหน้าอย่างสิ้นเชิง เขาก้มมองกระสอบปุ๋ยที่กองรวมกันอยู่มุมแปลงสลับกับพื้นที่ที่ถูกถอนวัชพืชออกไปได้เพียงครึ่งเดียว

"ทำงานช้าเป็นเต่าคลานแบบนี้ ชาติไหนจะเสร็จ ฉันจ้างคนงานมาสิบคนยังทำเร็วกว่าเธอคนเดียวตั้งหลายเท่า"

"ก็คุณให้ฉันทำคนเดียว แบกปุ๋ยตั้งห้าสิบกระสอบแถมยังต้องมานั่งถอนหญ้ากลางแดดเปรี้ยงๆ แบบนี้อีก ฉันไม่ใช่หุ่นยนต์นะจะได้ไม่รู้จักเหนื่อย"

"งั้นก็ยอมแพ้สิ เดินไปกราบเท้าฉันที่รถแล้วร้องไห้บอกว่าหนูทำไม่ไหวแล้วค่ะนายหัวขา แล้วฉันจะใจดีโยนเศษเงินให้ติดกระเป๋ากลับบ้านสักสองสามร้อย"

"ฝันไปเถอะ ต่อให้ฉันต้องขาดใจตายตรงนี้ ฉันก็ไม่มีวันกราบเท้าคนอย่างคุณ" ลูกจันลุกขึ้นยืนประจันหน้า แม้ความสูงจะต่างกันลิบลับแต่แววตาของเธอไม่ยอมแพ้ "ฉันจะทำจนเสร็จ คุณคอยดูเบ้าหน้าตัวเองตอนที่ต้องคืนโฉนดให้ฉันไว้ได้เลย"

"ปากดีไม่เลิก หน้าตาก็มอมแมมเหมือนลูกหมาตกโคลน เหงื่อก็เหม็นเปรี้ยว สภาพแบบนี้ใครเห็นก็คงคิดว่าขอทานหลงเข้ามาในไร่" ทัพแกล้งยกมือขึ้นบีบจมูก ทำท่ารังเกียจเกินจริง

"ถ้าฉันเหม็นเปรี้ยวแล้วคุณจะมายืนดมอยู่ตรงนี้ทำไม เลี่ยงไปไกลๆ สิ หรือว่าโรคจิตชอบดมกลิ่นเหงื่อคนอื่น"

"นี่เธอ" ทัพถลึงตาใส่ "กล้ายอกย้อนฉันเหรอ ฉันเป็นเจ้าหนี้เธอนะเว้ย พูดจาให้มันระคายหูฉันน้อยๆ หน่อย"

"เจ้าหนี้แล้วไง เจ้าหนี้มีสิทธิ์มากดขี่ข่มเหงคนอื่นหรือไง คุณมันก็แค่คนรวยหน้าเลือดที่ชอบเอาเปรียบคนที่ไม่มีทางสู้"

"เอาเปรียบตรงไหน ฉันให้โอกาสเธอทำงานใช้หนี้ นี่เรียกว่ามีเมตตาที่สุดแล้วนะ สำหรับลูกหนี้ที่ไม่มีแม้แต่เงินบาทเดียวติดตัว"

"เมตตาบ้าบออะไร สั่งงานอย่างกับจะฆ่ากันให้ตาย คุณมันไอ้หมีบ้าอำนาจ ไอ้มนุษย์ถ้ำไร้หัวใจ"

"ด่าเก่งแบบนี้แสดงว่ายังมีแรงเหลือ งั้นโซนดีตรงนู้น หญ้ามันเริ่มขึ้นแล้ว ไปถอนให้หมดด้วย" ทัพชี้มือไปยังแปลงองุ่นอีกฝั่งที่กว้างขวางไม่แพ้กัน

"คุณทัพ งานเก่ายังไม่ทันเสร็จ คุณจะสั่งงานเพิ่มทำไมเนี่ย"

"ก็ฉันเป็นเจ้านาย ฉันจะสั่งอะไรก็ได้ ทำไม มีปัญหาหรือไง หรือจะยอมแพ้"

"ฉันไม่ยอมแพ้หรอกเว้ย สั่งมาเลย จะโซนดี โซนอี โซนเอฟ ฉันจะถอนให้เหี้ยนเลยคอยดู" ลูกจันกำหมัดแน่น ขบกรามจนปวดไปหมด

"ดี งั้นถอนโซนนี้ให้เสร็จก่อนเที่ยง ถ้าเสร็จไม่ทัน ฉันจะหักเงินค่าแรงวันนี้ของเธอทั้งหมด"

"คุณมันหน้าเลือดที่สุด"

"ขอบใจ ฉันถือว่าเป็นคำชม" ทัพยิ้มยั่วโมโห ก่อนจะหมุนตัวเดินกลับไปที่รถจี๊ป "อ้อ ลืมบอกไป แปลงนี้ที่เธอถอนหญ้าไปแล้วตรงมุมนั้นน่ะ รากมันยังออกไม่หมดเลยนะ ไปถอนใหม่ด้วย ถอนไม่สะอาดฉันถือว่างานไม่ผ่าน"

"นี่คุณแกล้งฉันชัดๆ รากมันก็ติดดินอยู่นิดเดียวเอง จะให้ฉันขุดลงไปถึงแกนโลกเลยหรือไง" ลูกจันโวยวายลั่น

"ใช่ ขุดลงไปเลย ขุดจนกว่าฉันจะพอใจ ถ้าฉันเดินมาตรวจแล้วเจอรากหญ้าแม้แต่เส้นเดียว เธอต้องเริ่มถอนใหม่ตั้งแต่ต้นแปลง เข้าใจไหมยัยเด็กสวน"

"ไอ้หมีควาย ไอ้คนผีทะเล"

ทัพไม่สะทกสะท้านกับคำด่า เขาสตาร์ทรถจี๊ปแล้วขับออกไปอย่างรวดเร็ว ปล่อยควันท่อไอเสียและฝุ่นคละคลุ้งใส่หน้าลูกจันอีกรอบ หญิงสาวยืนไอค่อกแค่ก กำมือแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อเจ็บจี๊ด มองตามท้ายรถจี๊ปด้วยสายตาอาฆาตมาดร้าย

"คอยดูเถอะ สักวันฉันจะเอาคืนให้สาสมเลย ไอ้เจ้านายบ้าเอ๊ย" ลูกจันบ่นพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะก้มหน้าก้มตาใช้เสียมเล็กๆ ขุดแซะรากหญ้าตามที่เขาสั่งอย่างเอาเป็นเอาตาย

เวลาผ่านไปจนดวงอาทิตย์ตั้งฉากตรงหัว แดดร้อนจัดจนอากาศเต้นระริก ลูกจันหอบหายใจถี่รัว ทิ้งตัวลงนั่งแหมะกับพื้นดินอย่างหมดสภาพ มือทั้งสองข้างพองจนมีน้ำใสๆ ซึมออกมา เสื้อผ้าเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบดินและเหงื่อ แต่ในที่สุดงานโซนซีก็เสร็จสมบูรณ์ร้อยเปอร์เซ็นต์

รถจี๊ปคันเดิมแล่นกลับมาจอดที่เดิมเป๊ะ ทัพก้าวลงจากรถพร้อมกับขวดน้ำเย็นเฉียบในมือ เขาเดินสำรวจผลงานรอบๆ แปลงด้วยท่าทีจับผิด แกล้งใช้ปลายรองเท้าหนังเขี่ยดูดินตามโคนต้นองุ่น

"ก็ถือว่าพอใช้ได้ ไม่ได้แย่อย่างที่คิดไว้" ทัพพูดเสียงเรียบ แต่แววตามีร่องรอยของความทึ่งซ่อนอยู่ เขาไม่คิดว่าเด็กผู้หญิงตัวแค่นี้จะอึดทนทำงานกลางแดดได้นานขนาดนี้โดยไม่เป็นลมล้มพับไปเสียก่อน

"งานฉันผ่านแล้วใช่ไหม งั้นฉันขอพักกินน้ำก่อนได้หรือเปล่า คอแห้งเป็นผงแล้ว" ลูกจันเงยหน้าขึ้นมองขวดน้ำในมือเขาด้วยสายตาละห้อย ปากแห้งผากจนลอกเป็นขุย

"อยากกินน้ำเหรอ" ทัพแกว่งขวดน้ำเย็นในมือไปมา หยดน้ำเกาะพราวรอบขวดชวนให้กระหาย "เดินมาเอาสิ"

ลูกจันพยุงตัวลุกขึ้นอย่างยากลำบาก ขาทั้งสองข้างสั่นพั่บๆ เหมือนจะหมดแรง เธอเดินโซเซเข้าไปหาเขา ยื่นมือที่สั่นเทาออกไปรับขวดน้ำ แต่จังหวะที่ปลายนิ้วกำลังจะแตะโดนขวด ทัพกลับชักมือกลับอย่างรวดเร็ว

"เฮ้ย คุณทำบ้าอะไรเนี่ย เอามาให้ฉันนะ"

"ฉันบอกให้เดินมาเอา ไม่ได้บอกว่าจะให้ฟรี กระหายน้ำนักก็จ่ายมาสิ ขวดละร้อย"

"ร้อยนึง น้ำเปล่าขวดแค่นี้คุณคิดร้อยนึงเลยเหรอ ปล้นกันชัดๆ"

"ในไร่ฉัน ของทุกอย่างมีราคา ไม่มีอะไรฟรี โดยเฉพาะกับลูกหนี้อย่างเธอ จะเอาหรือไม่เอา ไม่เอาก็ดี ฉันจะได้กินเอง" ทัพทำท่าจะเปิดฝาขวดดื่ม ลูกจันรีบพุ่งเข้าไปคว้าแขนเขาไว้

"เอาๆ ฉันเอา หักจากค่าแรงวันนี้ของฉันไปเลยก็แล้วกัน ไอ้คนเค็ม เค็มยิ่งกว่าเกลือสมุทร"

"ปากดีนักนะ งั้นขึ้นราคาเป็นสองร้อย"

"ไอ้คุณทัพ"

"สามร้อย"

"เออ สามร้อยก็สามร้อย เอามานี่เลย" ลูกจันกระชากขวดน้ำมาจากมือเขา รีบเปิดฝากระดกดื่มรวดเดียวจนหมดขวด ความเย็นฉ่ำไหลลงคอช่วยให้รู้สึกสดชื่นขึ้นมาบ้าง แต่ความโมโหในใจกลับยิ่งปะทุเดือด

"กินเสร็จแล้วก็ไปพักกินข้าวเที่ยงซะ บ่ายโมงตรงไปเจอกันที่โรงเก็บปุ๋ย งานช่วงบ่ายรอเธออยู่เพียบ อย่าคิดหนีล่ะ เพราะถ้าฉันจับได้ ฉันจะล่ามโซ่เธอไว้กับเสาโรงนาเลยคอยดู"

"ไม่ต้องห่วง ฉันไม่หนีไปไหนแน่ จนกว่าจะได้โฉนดของฉันคืน"

ลูกจันเชิดหน้าขึ้นท้าทาย แววตามุ่งมั่นไม่ยอมแพ้ ทัพจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่นั้น รู้สึกมันเขี้ยวความดื้อดึงของเธออย่างประหลาด ผู้หญิงคนนี้มีอะไรบางอย่างที่ทำให้เขาไม่อยากคลาดสายตา ยิ่งเห็นเธอสู้ เขาก็ยิ่งอยากแกล้งให้เธอจนมุม

"แล้วเจอกันตอนบ่าย ยัยเด็กดื้อ"