LOGINแดดบ่ายของสวนผึ้งร้อนระอุไม่แพ้ช่วงเช้า ลูกจันยัดข้าวกล่องคำสุดท้ายเข้าปากแล้วรีบกลืนลงคอ คว้าแก้วน้ำพลาสติกมาดูดจนเกลี้ยงก่อนจะวิ่งกระหืดกระหอบมาที่หน้าโรงเก็บปุ๋ยตามเวลานัดหมายเป๊ะ เธอหอบแฮก ใช้หลังมือปาดเหงื่อที่ซึมตามไรผม พอเงยหน้าขึ้นก็ปะทะเข้ากับร่างสูงใหญ่ของทัพที่ยืนกอดอกพิงรถกระบะอยู่ก่อนแล้ว
"มาสายไปสองนาที" ทัพยกข้อมือขึ้นดูนาฬิกาเรือนหรูพลางตีหน้ายักษ์ใส่
"สายบ้าอะไร ฉันดูนาฬิกาที่โรงอาหารเมื่อกี้ มันบ่ายโมงตรงเป๊ะ นาฬิกาคุณนั่นแหละที่เดินเร็วไปเอง" ลูกจันเถียงคอเป็นเอ็น ไม่ยอมโดนเอาเปรียบเด็ดขาด
"ที่นี่ไร่ของฉัน เวลาของฉันคือมาตรฐาน เธอเป็นลูกหนี้ มีหน้าที่ทำตาม ไม่ใช่มาเถียง" ทัพกดเสียงต่ำ ขยับตัวเดินเข้ามาใกล้จนลูกจันต้องถอยหลังไปครึ่งก้าว "แล้วนี่กินข้าวหรือยัดนุ่นเข้าไป ทำไมสภาพถึงได้ดูไม่ได้ขนาดนี้ เสื้อผ้าก็เปื้อนดิน หน้าก็มันแผล็บ ไปล้างหน้าล้างตาไป ฉันไม่อยากให้องุ่นเกรดพรีเมียมของฉันต้องมาแปดเปื้อนคราบสกปรกจากตัวเธอ"
"ไม่ต้องมาสั่ง ฉันล้างมือสะอาดแล้วกัน งานกะบ่ายคืออะไร ว่ามาเลยดีกว่า ฉันไม่อยากเสียเวลาเสวนากับคุณนานๆ"
"ปากเก่งให้ได้ตลอดรอดฝั่งก็แล้วกัน" ทัพแค่นหัวเราะในลำคอ ชี้มือไปยังกองตะกร้าพลาสติกสีดำนับร้อยใบที่วางเรียงรายอยู่หน้าโรงบ่มไวน์ ด้านในบรรจุพวงองุ่นสีม่วงเข้มลูกโตอัดแน่นเต็มตะกร้า "เห็นตะกร้าพวกนั้นไหม ยกขึ้นไปเรียงบนท้ายรถบรรทุกหกล้อคันนู้นให้หมด ห้ามโยน ห้ามกระแทก ถ้าองุ่นช้ำแม้แต่ลูกเดียว ฉันปรับเธอร้อยนึงต่อลูก"
ลูกจันเบิกตากว้าง มองกองตะกร้าที่สูงท่วมหัวสลับกับรถบรรทุกที่จอดอยู่ห่างออกไปเกือบห้าสิบเมตร
"คุณประสาทไปแล้วเหรอ ตะกร้าพวกนี้หนักอย่างกับหิน แถมมีเป็นร้อยใบ คุณจะให้ฉันยกคนเดียวเนี่ยนะ"
"ใช่ คนเดียว ล้วนๆ ไม่มีตัวช่วย" ทัพยักคิ้วกวนประสาท "ทำไม หรือว่าทำไม่ไหว บอกแล้วไงว่างานในไร่ฉันมันไม่ใช่งานนั่งห้องแอร์ ถ้ายอมแพ้ก็แค่เดินไปเก็บกระเป๋าแล้วไสหัวออกจากไร่ฉันไป โฉนดนั่นฉันจะถือว่าเธอสละสิทธิ์"
"ไม่มีทาง ฉันไม่ยอมแพ้หรอกเว้ย" ลูกจันกัดฟันกรอด เดินกระแทกเท้าเข้าไปหาตะกร้าองุ่นใบแรก เธอย่อตัวลง จับหูตะกร้าทั้งสองข้างแล้วออกแรงยกสุดตัว
ความหนักอึ้งของตะกร้าทำเอาแขนเรียวเล็กสั่นพั่บ ขาทั้งสองข้างที่ล้าสะสมมาตั้งแต่การแบกปุ๋ยเมื่อเช้าแทบจะทรุดลงไปกองกับพื้น แต่ความหยิ่งทะนงและแรงแค้นที่มีต่อผู้ชายหน้าหนวดตรงหน้าทำให้เธอกัดฟันฝืนยืนขึ้นมาได้สำเร็จ ลูกจันก้าวเดินช้าๆ ทีละก้าว มุ่งหน้าไปยังท้ายรถบรรทุก
"เดินให้มันไวๆ หน่อย ยืดอาดเป็นหอยทากตะคริวกินแบบนี้ ชาติไหนจะเสร็จ" ทัพเดินล้วงกระเป๋าตามประกบอยู่ข้างๆ คอยพ่นคำพูดถากถางไม่หยุดหย่อน
"ถ้าคุณรำคาญตามากนัก ก็ไปเดินที่อื่นสิ จะมาเดินตามประกบฉันทำไม ว่างงานนักหรือไง เป็นเจ้าของไร่ประสาอะไรไม่ไปบริหารงาน มาเดินตามจับผิดลูกจ้างอยู่ได้"
"ฉันก็กำลังบริหารจัดการลูกหนี้อยู่นี่ไง กลัวว่าเธอจะแอบอู้หรือแอบขโมยองุ่นฉันกิน"
"บ้า ฉันไม่กินของของคนหน้าเลือดอย่างคุณหรอก กลัวติดเชื้อบ้าอำนาจ"
ลูกจันยกตะกร้าใบแรกลงบนท้ายรถบรรทุกได้สำเร็จ เธอหอบหายใจแรง ยกมือขึ้นนวดแขนตัวเองลวกๆ ก่อนจะหันหลังเดินกลับไปยกใบที่สอง ใบที่สาม และใบต่อๆ ไปอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย แม้ว่าเหงื่อจะไหลโทรมกายจนเสื้อเปียกชุ่มแนบลู่ไปกับสัดส่วนโค้งเว้าก็ตาม
ทัพยืนมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูก ปากเขาก็พร่ำด่าและเร่งเร้าเธอสารพัด แต่สายตากลับละไปจากร่างบอบบางนั้นไม่ได้เลย เขามองเห็นความมุ่งมั่นในแววตาคู่นั้น มองเห็นความดื้อรั้นที่ไม่ยอมก้มหัวให้ใคร มันช่างแตกต่างจากผู้หญิงหน้าเงินที่เขารู้จักอย่างสิ้นเชิง ยิ่งเห็นเธอกัดฟันทน เขาก็ยิ่งรู้สึกหงุดหงิดตัวเองที่เอาแต่จ้องมองเธอราวกับคนโรคจิต
เวลาล่วงเลยเข้าสู่ช่วงบ่ายสามโมง แดดที่เคยร้อนระอุเริ่มอ่อนแสงลงบ้าง แต่ความเหนื่อยล้าของลูกจันกลับพุ่งสูงถึงขีดสุด ขาทั้งสองข้างหนักอึ้งราวกับถูกถ่วงด้วยตะกั่ว มือที่จับหูตะกร้าแดงเถือกและปวดหนึบจนแทบไม่มีแรงกำ ดวงตาเริ่มพร่ามัวเพราะสูญเสียเหงื่อมากเกินไป
ลูกจันก้มลงยกตะกร้าใบที่ห้าสิบขึ้นมา จังหวะที่กำลังหมุนตัวเดินกลับไปที่รถบรรทุก อาการหน้ามืดก็พุ่งจู่โจมกะทันหัน โลกทั้งใบหมุนคว้าง ขาที่อ่อนแรงก้าวพลาดไปสะดุดเข้ากับก้อนหินก้อนใหญ่ที่โผล่พ้นดินขึ้นมา
"เฮ้ย"
ลูกจันร้องเสียงหลง ร่างกายเสียสมดุลถลาล้มไปข้างหน้าพร้อมกับตะกร้าองุ่นในมือ เธอหลับตาปี๋ เตรียมรับแรงกระแทกจากพื้นดินแข็งๆ แต่ทว่าความเจ็บปวดกลับไม่เกิดขึ้น
ทัพที่ยืนจับตาดูเธออยู่ตลอดเวลาพุ่งตัวเข้ามาด้วยความเร็วเหนือแสง เขาวาดวงแขนแกร่งรวบเอวบางเอวคอดของเธอเอาไว้ได้ทันท่วงที ออกแรงดึงร่างเล็กให้ปลิวเข้ามาปะทะกับแผงอกกว้างของเขาสุดแรง ตะกร้าองุ่นหลุดมือร่วงกระแทกพื้นจนผลองุ่นสีม่วงกลิ้งกระจายไปทั่วบริเวณ
ลูกจันลืมตาขึ้นมาด้วยความตกใจ สองมือของเธอกำเสื้อเชิ้ตของเขาแน่นโดยสัญชาตญาณ ใบหน้าหวานซุกอยู่ตรงแผงอกหนาที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม ได้กลิ่นน้ำหอมผู้ชายผสมกับกลิ่นเหงื่ออ่อนๆ ที่เป็นเอกลักษณ์ของนายหัวหมีอย่างชัดเจน เธอเงยหน้าขึ้นมอง ห่างกันแค่คืบเดียวคือใบหน้าคมคายที่กำลังก้มลงมาสบตากับเธอพอดี
ดวงตากลมโตเบิกกว้าง หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวอย่างบ้าคลั่ง ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความตกใจที่เกือบหน้าคะมำ หรือเป็นเพราะอ้อมกอดรัดแน่นที่แสนจะอันตรายนี้กันแน่
ทัพเองก็นิ่งอึ้งไปชั่วขณะ นัยน์ตาคมกริบจดจ้องมองริมฝีปากอิ่มสีระเรื่อที่เผยอขึ้นน้อยๆ อย่างลืมตัว กลิ่นหอมอ่อนๆ คล้ายกลิ่นดอกมะลิจากตัวเธอทำเอาสติของเขาหลุดลอยไปชั่ววินาที
"นี่คุณ ปล่อยฉันนะ" ลูกจันได้สติก่อน เธอเริ่มดิ้นขลุกขลัก ผลักอกกว้างออกสุดแรง
ทัพสะดุ้งสุดตัว รีบคลายอ้อมกอดแล้วดันตัวเธอออกห่างทันที เขาแสร้งทำเป็นกระแอมไอ กลบเกลื่อนเสียงหัวใจตัวเองที่เต้นแรงผิดจังหวะ ก่อนจะตีหน้ายักษ์ใส่เพื่อปกปิดความรู้สึกหวั่นไหวที่เกิดขึ้นเมื่อครู่
"ซุ่มซ่าม ตาบอดหรือไงถึงมองไม่เห็นก้อนหินเบ้อเริ่มขนาดนั้น" ทัพตวาดเสียงดัง ชี้มือไปที่กององุ่นที่ตกกระจายเกลื่อนพื้น "เห็นไหมเนี่ย องุ่นฉันช้ำหมดแล้ว ทำงานไม่ได้เรื่อง มัวแต่เดินเหม่อหาผู้ชายหรือไง"
"นี่คุณ ฉันเกือบจะล้มหัวฟาดพื้นตายอยู่แล้วนะ คุณยังจะมาห่วงองุ่นบ้าบอนี่อีกเหรอ" ลูกจันสวนกลับทันควัน อารมณ์พุ่งปรี๊ดจนลืมความเขินอายไปสนิท "ก็ฉันเหนื่อย ขามันไม่มีแรงแล้ว แดดก็ร้อนเปรี้ยงขนาดนี้ คุณใช้งานฉันอย่างกับทาส ทาสในเรือนเบี้ยยุคโบราณยังได้พักกินน้ำกินท่าบ้างเลย"
"ก็ใครใช้ให้อวดเก่งล่ะ บอกแล้วไงว่าไม่ไหวก็คลานกลับบ้านไป"
"ไม่กลับเว้ย ฉันจะทำต่อให้เสร็จ" ลูกจันก้มลงเก็บผลองุ่นที่ร่วงหล่นใส่ตะกร้าอย่างกระแทกกระทั้น "หักเงินฉันไปเลย ลูกละร้อยใช่ไหม หักไปเลย ฉันไม่แคร์"
"ปากดีไปเถอะ หักเงินเธอจนหมดตัวก็ยังไม่พอจ่ายค่าองุ่นกองนี้หรอก" ทัพบ่นอุบอิบ หมุนตัวเดินหนีไปอีกทางเพื่อซ่อนใบหน้าที่เริ่มเห่อร้อนของตัวเอง "วันนี้พอแค่นี้ เลิกงานได้ พรุ่งนี้ตีห้าเจอกันที่เดิม ถ้าสายอีกฉันจะเบิ้ลงานให้หนักกว่านี้สองเท่า"
ลูกจันมองตามแผ่นหลังกว้างที่เดินลิ่วๆ ออกไปจนลับสายตา เธอถอนหายใจเฮือกใหญ่ ทิ้งตัวลงนั่งบนตะกร้าพลาสติกเปล่าอย่างหมดสภาพ ขาทั้งสองข้างปวดร้าวไปหมดจนแทบจะยืนไม่ไหว แต่ถึงอย่างนั้น ริมฝีปากอิ่มก็เหยียดยิ้มออกมาอย่างผู้ชนะ
"ฉันรอดแล้วโว้ย วันแรกฉันรอดแล้วไอ้หมีควาย"
ลูกจันตะโกนไล่หลังไปดังๆ ก่อนจะค่อยๆ พยุงตัวเองลุกขึ้น เดินขากะเผลกๆ ลากสังขารที่สะบักสะบอมกลับไปยังห้องพักคนงานท้ายไร่
ทัพที่แอบยืนพิงต้นไม้อยู่ไม่ไกล ชะโงกหน้าออกมามองตามร่างเล็กที่เดินกะเผลกไปตามทางดิน เขาส่ายหัวเบาๆ รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากโดยที่เจ้าตัวก็ไม่รู้ตัว ผู้หญิงคนนี้ดื้อรั้น อวดเก่ง และสู้ยิบตา ที่สำคัญเธอไม่เหมือนผู้หญิงหน้าเงินคนที่ทิ้งเขาไปในอดีตเลยแม้แต่น้อย
"เตรียมตัวรับมือกับวันพรุ่งนี้ให้ดีเถอะ ยัยตัวแสบ" ทัพพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะเดินผิวปากกลับไปที่รถจี๊ปคันเก่งด้วยอารมณ์ที่เบิกบานขึ้นอย่างน่าประหลาด
สองเดือนต่อมาบรรยากาศยามเย็นภายในไร่องุ่นกว้างใหญ่ถูกเนรมิตให้กลายเป็นสถานที่จัดงานแต่งงานในฝัน ดอกกุหลาบสีขาวและสีพีชบานสะพรั่งประดับประดาไปทั่วบริเวณ ลานหญ้าสีเขียวถูกจัดวางด้วยโต๊ะอาหารยาวประดับหลอดไฟสีส้มอบอุ่น งานวิวาห์ของนายหัวทัพและลูกจันถูกจัดขึ้นอย่างเรียบง่ายแต่หรูหรา โดยมีเพียงแขกเหรื่อคนสนิท เพื่อนฝูง และคนงานในไร่ที่มาร่วมแสดงความยินดีจันยืนยิ้มหวานต้อนรับแขกอยู่หน้าซุ้มดอกไม้ หญิงสาวสวยสะกดสายตาในชุดเจ้าสาวสีขาวบริสุทธิ์แบบเปิดไหล่ อวดผิวสีน้ำผึ้งเนียนละเอียดและลำคอระหง กระโปรงยาวฟูฟ่องเข้ารูปช่วงเอวทำให้เธอดูราวกับเจ้าหญิง ในขณะที่เจ้าบ่าวร่างยักษ์ยืนอยู่เคียงข้าง ทัพหล่อเนี้ยบในชุดสูทสากลสีเข้ม ผมที่เคยปล่อยปรกหน้าถูกเซ็ตเปิดหน้าผาก เผยให้เห็นใบหน้าคมคายที่หล่อเหลากระชากใจแต่ถึงจะหล่อแค่ไหน พญามัจจุราชก็ยังคงคอนเซปต์หน้าตึงไม่เปลี่ยน ทัพคอยดึงผ้าคลุมไหล่ผืนบางรวบปิดลาดไหล่เนียนของเจ้าสาวอยู่แทบจะทุกๆ ห้านาที นัยน์ตาคมกริบตวัดมองแขกเหรื่อผู้ชายในงานที่เผลอมองเมียเขาด้วยสายตาพิฆาต"พี่ทัพ เลิกทำหน้ายักษ์สักทีเถอะค่ะ วันนี้วันแต่งงานของเรานะ แขกกลัวจนไม่กล้าเดินเข้ามาถ
แสงแดดยามสายสาดส่องลงมากลางแปลงองุ่นที่ทอดยาวสุดลูกหูลูกตา อากาศร้อนอบอ้าวไม่ได้ทำให้คนงานในไร่ย่อท้อต่อการเก็บเกี่ยวผลผลิต แต่สิ่งที่ทำให้ทุกคนต้องลอบมองแล้วอมยิ้มกันเป็นแถว คือภาพของนายหัวทัพ พญามัจจุราชแห่งไร่องุ่นที่กำลังยืนถือร่มคันใหญ่กางบังแดดให้เมียเด็ก แถมมืออีกข้างยังถือพัดลมพกพาตัวจิ๋วคอยเป่าลมใส่หน้าให้ไม่ห่าง"พี่ทัพ ไม่ต้องกางร่มให้จันแล้วค่ะ จันมองลูกองุ่นไม่ถนัดเลย" จันบ่นกระปอดกระแปด พยายามดันร่มคันใหญ่ให้พ้นทาง"ไม่ได้ แดดแรงขนาดนี้เดี๋ยวเมียพี่ก็หน้ามืดเป็นลมกันพอดี ทำงานไปเลยไม่ต้องบ่น ผัวจะดูแลเอง" ทัพตอบหน้าตาย ขยับร่มตามติดหนึบไม่ยอมห่างบรื้น! เอี๊ยด!เสียงเครื่องยนต์กระหึ่มดังก้องไปทั่วบริเวณ ก่อนที่รถซูเปอร์คาร์สีดำเงาวับจะแล่นเข้ามาจอดเทียบที่หน้าแปลงองุ่นอย่างโฉบเฉี่ยว ประตูรถเปิดออกพร้อมกับร่างสูงโปร่งของ ศิลา เพื่อนสนิทสายแบดบอยเจ้าของคาสิโนชื่อดังที่ก้าวลงมาพร้อมแว่นกันแดดแบรนด์เนมศิลาดึงแว่นกันแดดลงมาเกยไว้บนสันจมูก เบิกตาโตมองภาพเพื่อนรักจอมโหดที่กำลังยืนเป่าพัดลมให้ผู้หญิงตัวเล็กๆ ด้วยความตกตะลึง"เชี่ย! ไอ้ทัพ มึงโดนของเขมรหรือเปล่าวะเนี่ย สภาพพญามั
แสงแดดยามเช้าสาดส่องลอดผ้าม่านเข้ามาภายในห้องนอนกว้าง แต่บนเตียงคิงไซส์กลับมีร่างของคนสองคนนอนตระกองกอดกันกลมจนแทบจะกลายเป็นร่างเดียว ลูกจันขยับตัวตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกหนักอึ้งบริเวณหน้าอก เมื่อลืมตาขึ้นก็พบว่าสาเหตุมาจากศีรษะทุยของคนตัวโตที่ซุกหน้าซุกตาอยู่กับเนินอกของเธอ แขนแกร่งรัดเอวเธอไว้แน่นราวกับงูเหลือมรัดเหยื่อจันถอนหายใจยาว พยายามใช้มือเล็กดันศีรษะของทัพให้ออกห่าง"พี่ทัพ ลุกได้แล้วค่ะ เช้าแล้วนะ"เสียงหวานเอ่ยเรียกคนขี้เซา แต่แทนที่ทัพจะยอมลุก เขากลับยิ่งซุกใบหน้าเข้าหาความนุ่มหยุ่นมากยิ่งขึ้น ปลายจมูกโด่งสันกดฝังลงบนร่องอกอิ่มพร้อมกับสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ แถมยังส่งมือหนามาลูบคลำสะโพกมนอย่างเอาเปรียบ"อืม ขอชื่นใจอีกห้านาทีนะเมียจ๋า" ทัพครางอู้อี้ในลำคอ ไม่ยอมลืมตา"ไม่ต้องมาห้านาทีเลยค่ะ หยุดล้วงเดี๋ยวนี้นะ" จันตีมือปลาหมึกที่เริ่มเลื้อยเข้ามาในเสื้อนอนของเธอเสียงดังเพียะ "พี่ทัพ! จะหื่นอะไรแต่เช้า คนงานเขามารอกันเต็มหน้าไร่แล้วนะ รีบไปลุกอาบน้ำเลยค่ะ จันจะไ
รถเอสยูวีคันหรูของนายหัวทัพแล่นเข้ามาจอดเทียบที่หน้าภัตตาคารชื่อดังประจำจังหวัด ทัพทำตามสัญญาที่ให้ไว้เมื่อเช้าว่าจะพาลูกจันออกมาเปิดหูเปิดตาและหาของอร่อยกินเพื่อชดเชยพลังงานที่เสียไปกับสมรภูมิบนโต๊ะทำงาน ชายหนุ่มก้าวลงจากรถแล้วเดินอ้อมมาเปิดประตูให้เมียรักอย่างเอาใจใส่ ทัพในชุดเสื้อเชิ้ตปลดกระดุมบนรับกับกางเกงสแล็คสีเข้มดูหล่อเหลาเอาเรื่อง ส่วนลูกจันก็สวยสะดุดตาในชุดเดรสสีครีมที่เขาเป็นคนเลือกให้ทัพจับมือเล็กมากุมไว้หลวมๆ แล้วพาเดินเข้าไปในร้าน พนักงานต้อนรับรีบปรี่เข้ามาพาเศรษฐีใหญ่ประจำจังหวัดไปนั่งที่โต๊ะวีไอพีมุมส่วนตัวที่สุดของร้านทันที"สั่งเลยจัน อยากกินอะไรสั่งมาให้หมด ผัวเลี้ยงเอง" ทัพดันเมนูอาหารปกหนังไปตรงหน้า ยักคิ้วกวนๆ ให้คนที่กำลังกวาดสายตามองราคาอาหารที่แพงหูฉี่"แพงจังเลยค่ะพี่ทัพ จานนึงตั้งหลายร้อย" ลูกจันบ่นอุบอิบตามประสาคนที่ประหยัดอดออมมาตลอดชีวิต"ระดับนายหัวทัพ เลี้ยงเมียคนเดียวให
"พี่ทัพ! หยุดก่อนค่ะ" จันรีบยกมือขึ้นดันแผงอกกว้างของคนที่กำลังซุกไซ้ซอกคอเธออย่างเอาแต่ใจ "นี่มันห้องทำงานกระจกนะคะ ขืนใครเดินผ่านไปมาเห็นเข้า จันจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน"ทัพชะงักริมฝีปากที่กำลังขบเม้มลาดไหล่เนียน ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมาสบตา แววตาเต็มไปด้วยความขัดใจ แต่พอเห็นใบหน้าหวานที่แดงก่ำและตื่นตระหนก เขาก็ยอมผละออกห่างอย่างเสียไม่ได้"ขัดใจผัวเก่งจริงๆ"ทัพบ่นอุบอิบ ก่อนจะเอื้อมมือไปคว้ารีโมทคอนโทรลบนโต๊ะทำงานมากดปุ่มครืด...ม่านทึบสีเข้มที่ซ่อนอยู่บนเพดานค่อยๆ เลื่อนลงมาปิดทับกระจกใสรอบห้องทุกบานอย่างรวดเร็ว แสงสว่างจ้าจากภายนอกถูกตัดขาด บรรยากาศภายในห้องทำงานกว้างขวางเปลี่ยนเป็นมืดสลัวลงทันตาเห็น เหลือเพียงแสงสีส้มอ่อนๆ จากโคมไฟมุมโต๊ะทำงานที่สาดส่องกระทบใบหน้าคมคายและขับเน้นผิวสีน้ำผึ้งของคนบนโต๊ะให้ดูเย้ายวนยิ่งขึ้น
แสงแดดยามสายสาดส่องเข้ามาในห้องนอนกว้างขวาง ร่างบอบบางบนเตียงคิงไซส์พยายามขยับตัวลุกขึ้น แต่เพียงแค่ขยับนิดเดียวความปวดร้าวก็แล่นริ้วไปทั่วทั้งร่างจนต้องนิ่วหน้าหลุดเสียงครางออกมาเบาๆ ร่องรอยสีแดงกุหลาบที่ประทับอยู่ตามผิวเนื้อเนียนละเอียดเป็นหลักฐานชั้นดีถึงความพ่ายแพ้ในสมรภูมิรักเมื่อคืนที่ผ่านมา"จะรีบลุกไปไหน หืม เมียพี่"เสียงทุ้มพร่าดังขึ้นที่ข้างหู พร้อมกับวงแขนแกร่งที่ตวัดรัดเอวคอดบางเข้ามากอดแนบอก ทัพตื่นอยู่ก่อนแล้ว ชายหนุ่มนอนตะแคงเท้าคางจ้องมองใบหน้าหวานด้วยแววตาฉ่ำเยิ้มและเต็มเปี่ยมไปด้วยความคลั่งรัก"พี่ทัพ ปล่อยจันนะ จันปวดไปหมดแล้ว ขยับตัวแทบไม่ไหวเลยเนี่ย" จันบ่นอู้อี้ หน้าแดงแปร๊ดเมื่อนึกถึงบทเรียนรักที่เขาสอนให้ตลอดทั้งคืน"ปวดมากเลยเหรอคนดี มา เดี๋ยวผัวอุ้มไปอาบน้ำเอง"ทัพไม่รอให้จันได้ปฏิเสธ ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ผุดลุกขึ้นนั่ง แล้วช้อนตัวร่างบอบบางขึ้นอุ้มแนบอกอย่างง่ายดายราวกับเธอเป็นเพียงปุยนุ่น ด้วยสรีระที่สูงใหญ่กำยำและมัดกล้ามเนื้อที่อัดแน่น ทำให้จันดูตัวเล็กจิ๋วไปถนัดตาเมื่ออยู่ในวงแขนแกร่งของเขา"ว้าย พี่ทัพ! ปล่อยจันลงนะ จันเดินเองได้" จันร้องเสียงหลง รีบตวัด







