ตอนที่ 1 ทวงคืนสมบัติพ่อ

"แม่ โฉนดที่ดินของพ่อหายไปไหน"

ลูกจันกระแทกกล่องเหล็กเปล่าลงบนโต๊ะกินข้าวอย่างแรง นงนุชสะดุ้งสุดตัว รีบหันมามองลูกสาวด้วยสีหน้าเลิ่กลั่ก มือที่กำลังเด็ดผักบุ้งสั่นเทา

"จันลูก ใจเย็นก่อนนะ คือว่าแม่"

"ไอ้สมพลมันเอาไปใช่ไหมแม่" ลูกจันจ้องหน้าแม่เขม็ง แววตาสวยหวานตอนนี้เต็มไปด้วยความโกรธจัด

"แหม เสียงดังลั่นบ้านเชียวนะนังลูกจัน" สมพลเดินผิวปากเข้ามาในครัว สายตากรุ้มกริ่มจ้องมองเรือนร่างของลูกเลี้ยงอย่างเปิดเผย "ของแค่นี้ทำเป็นโวยวายไปได้"

"แกเอาโฉนดสวนผลไม้ของพ่อฉันไปไว้ไหน เอาคืนมาเดี๋ยวนี้นะ" ลูกจันพุ่งเข้าไปหา หวังจะกระชากคอเสื้อคนตรงหน้า แต่นงนุชรีบถลาเข้ามาขวางไว้ก่อน

"ลุงเขาแค่ยืมไปหมุนนิดหน่อยเองลูก ถือว่าตอบแทนบุญคุณที่เขาส่งเสียเลี้ยงดูแกมานะจัน"

"บุญคุณอะไรกันแม่ มันเกาะแม่กินไปวันๆ งานการไม่ทำ แถมยังชอบมาทำรุ่มร่ามใส่ฉันอีก แกเอาไปจำนองที่ไหนไอ้สมพล"

"กูเอาไปจำนองกับนายหัวทัพที่สวนผึ้งนู่น ป่านนี้ดอกเบี้ยบานตะไท หลุดจำนองไปแล้วมั้ง" สมพลหัวเราะเยาะ ถ่มไม้จิ้มฟันลงพื้นหน้าตาเฉย

"ไอ้เลว แกขโมยของฉันไปเข้าบ่อน ฉันจะไปตามโฉนดคืนมาเอง แล้วเตรียมตัวไว้เลยนะ ถ้าฉันกลับมา ฉันจะแจ้งความจับแกเข้าคุก"

"ก็ลองดูสิวะ มึงคิดว่านายหัวทัพเขาจะยอมคืนให้มึงง่ายๆ หรือไง เขาเป็นเจ้าของไร่องุ่นที่ใหญ่ที่สุดในราชบุรี ไม่ใช่พวกลิเกหลงโรงที่จะมานั่งฟังมึงบีบน้ำตาหรอกเว้ย"

"ฉันไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหมที่ไหนทั้งนั้น โฉนดนั่นเป็นชื่อฉัน แกแอบอ้างเอาไปจำนอง ยังไงฉันก็ต้องเอาคืน"

ลูกจันสะบัดหน้าพรืด เดินตึงตังออกจากบ้านไปทันที ไม่สนเสียงเรียกของแม่ที่ดังตามหลัง เธอคว้ากุญแจรถมอเตอร์ไซค์คันเก่า บิดมุ่งหน้าสู่โซนสวนผึ้งทันที จุดหมายเดียวในหัวคือต้องทวงสมบัติของพ่อคืนมาให้ได้ ไม่ว่าไอ้นายหัวที่ว่านั่นจะน่ากลัวแค่ไหนก็ตาม

สายลมเย็นของอำเภอสวนผึ้งพัดผ่านระเบียงบ้านพักหลังใหญ่ ทัพนั่งหน้านิ่วคิ้วขมวดอยู่หัวโต๊ะ มือหนาเคาะแฟ้มเอกสารตรงหน้าอย่างหงุดหงิด ฝั่งตรงข้ามมีศิลาเจ้าของคาสิโนและคินเจ้าของรีสอร์ตหรู สองเพื่อนสนิทที่แวะมาหาเขากำลังนั่งจิบกาแฟอย่างสบายใจ

"มึงจะเอายังไงกับที่ดินแปลงนี้วะไอ้ทัพ" ศิลาชี้ไปที่แฟ้มเอกสาร "ไอ้ผีพนันสมพลมันขาดส่งดอกมาสามเดือนแล้วนะ มันเอาเงินไปละลายในบ่อนกูหมดเลย"

"ยึดสิวะ รออะไร" ทัพตอบเสียงแข็ง "คนสันดานแบบนั้น ปล่อยไว้ก็รกโลก กูเกลียดที่สุดพวกปลิงสูบเลือดสูบเนื้อคนอื่น รวยทางลัดด้วยการเกาะคนกินเนี่ย น่าขยะแขยง"

"มึงยังฝังใจเรื่องแม่มึงไม่เลิกอีกเหรอวะ" คินถอนหายใจยาว "พ่อมึงก็เสียไปนานแล้ว ตัวมึงเองตอนนี้ก็รวยล้นฟ้า มีทั้งไร่องุ่น มีโรงบ่มไวน์ส่งออกตั้งหลายร้อยไร่ มึงจะไปแค้นฝังหุ่นอะไรนักหนา"

"กูไม่ได้แค้น กูแค่เกลียด" ทัพเอนหลังพิงเก้าอี้ แววตาดุดันขึ้นอย่างเห็นได้ชัด "กูเห็นพ่อกูดิ้นรนแทบตายกว่าจะลืมตาอ้าปากได้ แต่ผู้หญิงคนนั้นกลับหนีความจนไปแต่งงานใหม่กับคนรวย ทิ้งกูกับพ่อไว้ให้อดมื้อกินมื้อ กูถึงเกลียดไอ้พวกที่เห็นแก่เงินจนยอมแลกทุกอย่างไงล่ะ"

"เออ กูเข้าใจมึง งั้นกูให้ทนายจัดการโอนชื่อที่ดินแปลงนี้เป็นของมึงเลยนะ" ศิลาส่ายหัวเบาๆ

"จัดการไปเลย กูจะเอาที่ตรงนั้นมาไถกลบทำลานจอดรถแทรกเตอร์ให้คนงาน"

"ปล่อยฉันนะ ฉันบอกให้ปล่อย ฉันจะเข้าไปพบนายหัวของพวกนาย"

เสียงเอะอะโวยวายหน้าห้องทำงานทำเอาสามหนุ่มหยุดคุยกัน ทัพขมวดคิ้วมุ่น เตรียมจะอ้าปากด่าลูกน้องที่ปล่อยให้คนมารบกวน แต่ประตูห้องกลับถูกผลักออกอย่างแรงจนกระแทกผนัง

"นายหัวครับ ผู้หญิงคนนี้บุกเข้ามา" ลูกน้องร่างบึกบึนสองคนพยายามรั้งแขนหญิงสาวตัวเล็กที่ดิ้นรนสุดฤทธิ์

"ฉันจะคุยกับเขาเดี๋ยวนี้" ลูกจันสะบัดตัวสุดแรงจนหลุดจากการเกาะกุม หอบหายใจแรง ยืนประจันหน้ากับชายร่างยักษ์ไว้หนวดเคราครึ้มที่นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน

"ปล่อยไป พวกมึงออกไปก่อน" ทัพโบกมือไล่ลูกน้องด้วยท่าทีรำคาญใจ สายตาคมกริบกวาดมองผู้บุกรุกตั้งแต่หัวจรดเท้า รูปร่างบอบบาง ผิวขาวเนียนละเอียด หน้าตาจิ้มลิ้มเหมือนเด็กสาว แต่แววตาที่จ้องมองมากลับแข็งเหี้ยมและดื้อดึงไม่เบา

"คุณคือทัพใช่ไหม" ลูกจันเชิดหน้าขึ้น ถามเสียงห้วน

"ที่นี่เขามีมารยาทเรียกฉันว่านายหัวทัพ แต่ดูจากสภาพการแต่งตัวและการบุกรุกเข้ามาแบบไม่มีมารยาทแล้ว เธอคงไม่รู้จักคำว่ากาลเทศะสินะ" ทัพตอบกลับด้วยน้ำเสียงกวนประสาท แกล้งกวาดสายตามองเสื้อยืดสีซีดกับกางเกงยีนส์ขาดๆ ของเธอ

"ฉันไม่ได้มาเพื่อเรียนมารยาทกับคุณ ฉันชื่อลูกจัน เป็นเจ้าของโฉนดที่ดินที่ไอ้สมพลเอามาจำนองไว้"

"อ้อ ลูกเลี้ยงของไอ้ผีพนันนั่นเอง" ทัพกระตุกยิ้มมุมปาก ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างใหญ่โตของเขากดดันให้ลูกจันดูตัวเล็กลงไปถนัดตา "แล้วไง จะมาขอร้องให้ฉันยืดเวลาหนี้หรือไง หรือแม่เธอส่งมาให้ช่วยบีบน้ำตาขอความเห็นใจ บอกไว้ก่อนนะว่าฉันไม่ใช่สถานสงเคราะห์ พวกปลิงเกาะคนอื่นกินฉันไม่ต้อนรับ"

"ฉันไม่ได้มาขอร้อง และฉันก็ไม่ใช่ปลิง ฉันมาทวงโฉนดของพ่อฉันคืน โฉนดนั่นเป็นชื่อฉัน ไอ้สมพลมันขโมยมา คุณรับจำนองของโจร รู้ตัวบ้างไหม"

"ของโจรตรงไหน" ทัพหัวเราะในลำคอ เดินอ้อมโต๊ะทำงานมายืนประจันหน้ากับเธอ "ใบมอบอำนาจมีลายเซ็นเธอครบถ้วน บัตรประชาชนก็ตรง จะมาอ้างว่าเป็นของโจรได้ยังไง ยัยเด็กเมื่อวานซืน"

"ก็ไอ้สมพลมันปลอมลายเซ็นฉันไง คุณเป็นนักธุรกิจประสาอะไรถึงดูไม่ออก หรือว่าตั้งใจจะฮุบที่ดินคนอื่นอยู่แล้วเลยแกล้งโง่"

ทัพกัดกรามกรอด ไม่เคยมีใครกล้าด่าเขาฉอดๆ แบบนี้มาก่อน "ปากดีนักนะ ไม่มีเงินมาไถ่คืนแต่สาระแนมาเดินกร่างในถิ่นคนอื่น หน้าด้านไปหน่อยไหม"

"ใครบอกว่าฉันจะไม่มีเงิน ฉันจะหามาคืนคุณแน่ ขอแค่คุณอย่าเพิ่งยึดที่ดินผืนนั้น มันเป็นสมบัติชิ้นเดียวของพ่อฉัน"

"หนี้ก็คือหนี้ ดอกเบี้ยทบต้นมาตั้งเท่าไหร่แล้ว เงินตั้งล้านห้า เธอจะเอาปัญญาที่ไหนมาหาคืนฉัน ยืนขายพวงมาลัยสิบปีจะพอหรือเปล่าก็ไม่รู้"

"ล้านห้า บ้าไปแล้ว ไอ้สมพลมันบอกว่าเอามาแค่ห้าแสนเองนะ"

"นั่นมันเงินต้น ดอกเบี้ยร้อยละยี่สิบต่อเดือน คิดว่าฉันเปิดธนาคารการกุศลหรือไง" ทัพยื่นหน้าเข้าไปใกล้จนลูกจันต้องเผลอถอยหลังหนี "ไม่มีเงินมาจ่าย ฉันก็ยึดที่ จบ"

"คุณมันหน้าเลือด ไอ้หน้าหนวดใจดำ"

"ขอบใจที่ชม" เขาหัวเราะหึๆ ยิ่งเห็นเธอโกรธจนหน้าแดงเขาก็ยิ่งรู้สึกสนุก "ถ้าอยากได้โฉนดคืนนัก ก็เอาตัวเธอมาแลกสิ"

"ไอ้คนฉวยโอกาส ไอ้โรคจิต" ลูกจันง้างมือเตรียมจะฟาดหน้าหล่อๆ ที่กวนประสาทนั่น แต่ทัพไวกว่า เขาคว้าข้อมือเล็กไว้ได้ทันแล้วบีบแน่นจนเธอหน้านิ่ว

"ด่าอีกสิ ด่าคำนึงฉันบวกดอกเบี้ยเพิ่มหมื่นนึง"

"ปล่อยฉันนะเว้ย ไอ้บ้า"

"สองหมื่น"

"นี่คุณ"

"สามหมื่น" ทัพเลิกคิ้วท้าทาย ก้มหน้าลงไปใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน "ว่าไง จะยอมขัดดอกไหมล่ะยัยเด็กสวนผลไม้ งานในไร่ฉันมีให้ทำเยอะแยะ ทั้งล้างคอกม้า แบกปุ๋ย เก็บองุ่น หรือถ้ากลัวเหนื่อย จะเลือกงานสบายๆ บนเตียงในห้องนอนฉันก็ได้นะ"

"ถุย" ลูกจันถ่มน้ำลายลงพื้นเฉียดรองเท้าหนังราคาแพงของเขาไปแค่นิดเดียว "ฝันไปเถอะ ฉันยอมทำงานงกๆ ในไร่ของคุณจนตัวตาย ดีกว่าต้องมาเกลือกกลั้วกับคนทุเรศๆ อย่างคุณ"

ศิลาและคินที่นั่งดูเหตุการณ์อยู่เงียบๆ ถึงกับหลุดขำพรืดออกมาพร้อมกันจนทัพต้องหันไปตวัดสายตาดุๆ ใส่

"ตกลงตามนี้" ทัพหันกลับมาจ้องตากับลูกจันอีกครั้ง ยอมปล่อยมือเธอให้เป็นอิสระ "ถือว่าเธอเสนอตัวมาทำงานล้างหนี้เองนะ พรุ่งนี้ตีห้า ไปรายงานตัวที่โรงบ่มไวน์ท้ายไร่ ถ้าสายแม้แต่นาทีเดียว หรือคิดจะหนีล่ะก็ ฉันจะเอาโฉนดที่ดินของพ่อเธอไปโยนเข้าเครื่องย่อยกระดาษทันที"

"เตรียมโฉนดของฉันไว้ให้ดีก็แล้วกัน" ลูกจันเชิดหน้าขึ้น กัดฟันพูดทีละคำ "ฉันปลดหนี้หมดเมื่อไหร่ ฉันจะเอาเงินฟาดหน้าคุณ แล้วแย่งโฉนดเดินออกจากไร่เฮงซวยนี่ให้ดู"

"หึ ฉันจะรอดูว่าเธอจะทนได้สักกี่น้ำ ยัยเด็กอวดดี"

"จำคำพูดตัวเองไว้ก็แล้วกัน ไอ้หมีควาย"

ลูกจันสะบัดหน้าพรืด เดินกระทืบเท้าตึงตังออกจากห้องไป ปล่อยให้ทัพยืนมองตามแผ่นหลังเล็กๆ นั่นด้วยความรู้สึกที่ยากจะคาดเดา เขาไม่เคยเจอผู้หญิงคนไหนที่กล้าต่อปากต่อคำแถมยังด่าเขาสาดเสียเทเสียแบบนี้มาก่อน ปกติเจอหน้าเขาก็มีแต่คนกลัวจนหัวหด

"กูว่างานนี้มึงเจอของจริงแล้วว่ะไอ้ทัพ" คินเดินเข้ามาตบไหล่เพื่อนเบาๆ "ด่ามึงเป็นหมีควายเลยนะเว้ย โคตรเจ็บ ฮ่าๆๆ"

"หุบปากไปเลยพวกมึง" ทัพปัดมือเพื่อนออก เดินกลับไปนั่งที่โต๊ะทำงาน "กูก็แค่อยากจะดัดนิสัยพวกปากดี คิดว่าเก่งนักหรือไง เดี๋ยวเจอแดดเจอฝนในไร่เข้าไปสักวันสองวันก็คงร้องไห้วิ่งกลับบ้านไปฟ้องแม่แล้ว"

"แต่น้องเขาก็ใจเด็ดดีนะเว้ย ตัวแค่นั้นกล้าบุกมาด่ามึงถึงที่" ศิลาเสริมพลางยิ้มขำ "ระวังเถอะมึง แกล้งเขาไปแกล้งเขามา จะตกหลุมรักเด็กมันซะเอง"

"ไม่มีทาง ผู้หญิงหน้าเงินครอบครัวปลิงแบบนั้น กูไม่มีวันเอามาทำเมียเด็ดขาด" ทัพประกาศกร้าว แววตาเด็ดเดี่ยว "พรุ่งนี้กูจะใช้งานยัยเด็กนั่นให้หนักจนคลานกลับบ้านแทบไม่ทันเลยคอยดู"