4. เชิญขำให้เต็มที่

เช้าวันต่อมา

แชทกลุ่มเด้งรัวๆปลุกรดาให้ตื่น พวกเขาเอาเรื่องเดิมพันมาทำมีม รดาท้าว่าตัวเองจะรอดเข้าประตูโรงแรมได้ ทุกคนขำกันจะตายอยู่แล้ว ข้อความใหม่ทะลักเข้ามาจนแทบเลื่อนอ่านไม่ทัน รูปภาพหลายสิบรูปถูกส่งต่อกันไม่หยุด ทั้งมีมล้อเลียน ภาพตัดต่อ และข้อความแซวกันอย่างสนุกปาก ที่สำคัญคือแทบทุกข้อความล้วนมีชื่อของเธอเป็นหัวข้อสนทนา

‘น้ำหนักนางพุ่งถึงหนึ่งร้อยห้าสิบกิโลแล้วเหรอ’

‘โรงแรมเคนซิงตันมีลิฟต์ขนของใหม หวังว่านางจะไม่ทำลิฟต์พังนะ’

‘จูเลียนเขียนพินัยกรรมไว้เลยก่อนนางจะทับนายแบน’

ในที่สุดจูเลียนก็โผล่มา

‘ฉันแค่ล้อเล่นน่าแฟนฉันก็จะมาด้วย รดาก็ควรจะเจียมตัวไว้หน่อย’

แยมมี่แท็กฉัน ‘ฮิมแค่สมเพชที่เธอแอบชอบเขาอย่ามโนไปเองหน่อยเลย’ นางส่งรูปเสื้อพละตัวเก่าของฉันมาด้านหลังยังแปะป้ายว่านังหมูตอนห้ามกินเด็ดขาด ฉันเคยคิดว่าตัวเองลืมเรื่องพวกนั้นไปแล้ว อย่างน้อยก็พยายามบอกตัวเองเช่นนั้นมาตลอดหลายปี แต่ดูเหมือนสำหรับคนบางคน ความทรงจำอันน่าอับอายของฉันจะยังเป็นของเล่นที่พวกเขาเก็บรักษาไว้อย่างดี เพื่อรอหยิบออกมาใช้หัวเราะเยาะกันอีกครั้งในวันที่มีโอกาส

‘คืนนี้ก็ใส่มันมาสิรดาจะได้ดูว่าเธออ้วนขึ้นแค่ใหนแล้ว’

ภาพหมูที่ยืนอยู่บนตาชั่งถูกส่งเข้ามาในแชต นิ้วของรดาชาวาบจนแทบไม่มีความรู้สึก เธอจ้องมองตัวเลขบนหน้าจออยู่นาน ภาพตรงหน้าพร่าเลือนไปชั่วขณะ ไม่ใช่เพราะเธอจำไม่ได้ว่าภาพนี้หมายถึงอะไร แต่เพราะเธอจำได้ดีเกินไปว่าครั้งหนึ่งตัวเองเคยถูกทำให้อับอายแค่ไหน ห้าปีก่อน พวกเขาบังคับให้เธอสวมชุดหมูตัวนั้น ก่อนจะลากเธอไปยืนกลางโรงอาหารต่อหน้านักเรียนทั้งโรงเรียน เสียงหัวเราะดังขึ้นตั้งแต่เธอก้าวเข้าไป ทุกสายตาจับจ้องมาที่ร่างของเธอ บางคนยกโทรศัพท์ขึ้นถ่ายคลิป บางคนหัวเราะจนตัวงอ ขณะที่เธอได้แต่ยืนกำมือแน่น พยายามกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลออกมาต่อหน้าคนเหล่านั้น

“เก้าสิบเก้ากิโลทำลายสถิติใหม่”

เสียงประกาศในวันนั้นยังคงติดอยู่ในความทรงจำ ราวกับเหตุการณ์ทั้งหมดเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน เธอยังจำได้ว่าตัวเองอยากหนีไปจากตรงนั้นมากแค่ไหน อยากหายตัวไปจากสายตาของทุกคน อยากให้พื้นใต้เท้าเปิดออกแล้วกลืนเธอลงไปเสียให้รู้แล้วรู้รอด แต่ไม่มีใครคิดจะช่วยแม้แต่คนเดียว สำหรับพวกเขา ความอับอายของเธอเป็นเพียงความบันเทิง เป็นเรื่องตลกที่เอาไปเล่าต่อได้ไม่รู้จบ

คนทั้งโรงอาหารพากันหัวเราะเยาะเธอ ตอนนี้พวกเขาอยากให้เธอโดนซ้ำรอยเดิม

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นในขณะที่ฉันกำลังนั่งอ่านกำหนดการของงานเลี้ยงรุ่น ชื่อของแยมมี่ปรากฏอยู่บนหน้าจอ ฉันมองมันอยู่ครู่หนึ่งก่อนกดรับสาย ไม่ทันได้เอ่ยทักทาย เสียงของอีกฝ่ายก็พุ่งเข้ามาทันที น้ำเสียงเจือความเยาะเย้ยอย่างที่ฉันคุ้นเคยมาตลอดหลายปี

“รดาเธอจะมาจริงๆเหรออย่าหาว่าฉันไม่เตือนนะแฟนฮิมเป็นครูสอนโยคะเอวหล่อนยังเล็กกว่าต้นขาเธออีก”

ฉันแนบโทรศัพท์ไว้ข้างหู พลางเหลือบมองเงาสะท้อนของตัวเองบนกระจกหน้าต่าง แยมมี่คงกำลังยิ้มอย่างมีความสุขอยู่ปลายสาย เพราะแค่คิดถึงน้ำเสียงของเธอ ฉันก็พอจะจินตนาการออกว่าอีกฝ่ายกำลังทำสีหน้าแบบไหน

“เตรียมเสื้อพละตัวนั้นไว้รึยังล่ะ”

“หึ…แน่นอนอยู่แล้ว งานปาร์ตี้ต้องมีตัวตลกมาสร้างสีสันสิตอนนั้นเธออ้วนเป็นหมูคนถึงคุยกับเธอเพราะเห็นเป็นตัวตลกใช่ใหมล่ะ”

“จำได้ด้วยเหรอว่าเสื้อตัวไหน?” ฉันถาม

“จะลืมได้ยังไงล่ะ!” แยมมี่หัวเราะเสียงดัง “ตอนนั้นเธอดังไปทั่วโรงเรียนเลยนะ ใครๆ ก็รู้จักรดา สาวอ้วนที่วิ่งตามจีบฮิมน่ะ พูดตรงๆนะ ถ้าไม่มีเรื่องนั้น เธอคิดว่าจะมีใครสนใจเธอหรือไง?”

น้ำเสียงของแยมมี่เต็มไปด้วยความสะใจ ราวกับเธอกำลังรอให้ฉันร้องไห้หรือโกรธจนควบคุมตัวเองไม่ได้เหมือนในอดีต เธอคงหวังจะได้ยินฉันถามกลับว่าทำไมถึงต้องทำกับฉันแบบนั้น หรือไม่ก็ขอร้องให้เธอหยุดพูดถึงเรื่องเก่า ๆเสียทีแต่เธอคงลืมไปแล้วว่า เวลาหลายปีที่ผ่านมาไม่ได้มีเพียงเธอที่เติบโตขึ้น

“พูดจบหรือยัง?” ฉันถามด้วยน้ำเสียงสงบ

“อะไรนะ?”

“ฉันถามว่าพูดจบหรือยัง ถ้าจบแล้ว ฉันจะได้วางสาย”

“รดา!” น้ำเสียงของแยมมี่เปลี่ยนไปทันที “เธอคิดว่าตัวเองเป็นใครถึงมาทำเสียงแบบนี้ใส่ฉัน? ฉันอุตส่าห์โทรมาเตือนดี ๆนะ ถ้าไปแล้วโดนคนอื่นหัวเราะเยาะ อย่ามาร้องไห้ทีหลังแล้วกัน”

ฉันยิ้มบาง ๆ ให้กับคำขู่ที่ฟังดูคุ้นหู

“ไม่ต้องห่วง ฉันไปแน่”