3. จาก 100 กิโลกรัม สู่มิวส์ระดับโลก

โทรศัพท์ของรดาวางอยู่ข้างมือ ข้อความแจ้งเตือนจากฮิมปรากฏขึ้นบนหน้าจอ เธอเปิดอ่านข้อความโดยไม่ได้คิดอะไรมากนัก ทว่าพออ่านไปได้เพียงไม่กี่บรรทัด มุมปากกลับยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นชา ‘ตอนนั้นพวกเรายังเด็กก็แค่แกล้งเล่นเฉยๆอย่าคิดมากไปหน่อยเลย’

(ฉันจ้องคำว่าแกล้งเล่นๆแล้วขำตลกดีที่พวกเด็กเกเรพอโตมาก็มองความใจร้ายตัวเองเป็นเรื่องล้อเล่น)

‘เรื่องกอดนั่นแค่ทำขำๆไปงั้นอย่าหลงตัวเองไปหน่อยเลยจะบอกให้ชัดๆเลยนะ ตอนนี้ฉันมีแฟนแล้ว อย่ามาคิดอะไรเกินเลย’ รดานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะออกมาอีกครั้ง คราวนี้เสียงหัวเราะกลับเจือความสมเพชอยู่ไม่น้อย เธอไม่รู้ว่าฮิมไปเอาความมั่นใจมาจากไหน ถึงได้คิดว่าเธอจะยังเก็บเรื่องในอดีตมาคิดเป็นจริงเป็นจัง หรือบางทีเขาอาจเคยชินกับการเป็นคนที่ใครๆ ต่างก็ชื่นชอบ จนหลงคิดไปเองว่าต่อให้เวลาผ่านไปนานแค่ไหน ทุกคนก็ยังต้องหมุนรอบตัวเขาเหมือนเดิม

‘ไม่ต้องห่วง ฉันไม่ทำให้ผิดหวังแน่’

(คิดว่าฉันยังลืมเขาไม่ได้เหรอเลยส่งข้อความมาเหน็บแนมอีก)

‘แฟนฉันก็จะไปที่นั่นด้วยเพราะงั้นก็ระวังตัวไว้ให้ดีล่ะฉันรู้ว่าเธอไม่เคยลืมฉันแต่เรื่องของเราเป็นไปไม่ได้หรอก’

(เขากลัวว่าฉันยังคลั่งรักเขาอยู่ น่าขำชะมัด เขาไม่คู่ควรจะมาตามจีบฉันด้วยซ้ำ พอถึงพรุ่งนี้เขาจะได้รู้ซึ้งว่าฉันหมายความว่าไง) รดาปิดหน้าจอโทรศัพท์ลงและเดินไปที่ระเบียงในหัวก็คิดถึงเรื่องที่ผู้ชายคนนี้เคยทำเอาไว้ เธอเมินความเพ้อเจ้อของเขาแล้วโยนมือมือไว้ข้างๆก็มีเสียงกริ่งประตูดังขึ้น ฮาเปอร์ผู้จัดการของเธอลากถุงชุดเดรสใบใหญ่สองใบเข้ามา ในถุงอัดแน่นไปด้วยชุดราตรีหลากหลายรูปแบบ ตั้งแต่ชุดผ้าไหมเนื้อบางเบาไปจนถึงเดรสปักเลื่อมที่สะท้อนแสงระยิบระยับ เพียงมองผ่านๆ ก็รู้ได้ทันทีว่าแต่ละชุดไม่ใช่เสื้อผ้าที่หาซื้อได้ตามร้านทั่วไป แต่เป็นผลงานที่ยังไม่เคยเปิดตัวต่อสาธารณชนมาก่อน

“งานเลี้ยงรุ่นพรุ่งนี้แล้วนะทำไมถึงใจเย็นจัง ฉันขนชุดที่ยังไม่เปิดตัวมาเป็นโหลเลย เลือกเอาเลย” รดาเหลือบมองถุงเสื้อผ้าสองใบ ก่อนจะลุกขึ้นเดินไปหา

ฮาเปอร์เอาชุดไปแขวน รดายืนอยู่หน้าราวเสื้อผ้าแล้วส่ายหน้า

“มันดูเยอะไปหน่อยนะ”

ฮาเปอร์ยิ้มให้รดาเบาๆอย่างเอ็นดู ผู้หญิงตรงหน้าอาจกลายเป็นคนที่ใครหลายคนต้องการพบปะและจับตามอง แต่ในบางครั้งรดาก็ยังคงทำตัวเรียบง่ายจนแทบลืมไปว่าตัวเองไม่ได้เป็นเพียงหญิงสาวธรรมดาที่สามารถเดินเข้าไปในงานเลี้ยงโดยไม่มีใครสนใจอีกแล้ว

“พรุ่งนี้สองทุ่มเธอต้องเซ็นสัญญาทางการนะต่อด้วยงานเปิดตัวที่เพนต์เฮาส์เคนซิงตัน” ฮาเปอร์ย้ำพลางจัดชายกระโปรงของชุดหนึ่งให้เข้าที่ “จะใส่แค่เสื้อฮูดไปงานไม่ได้ จริงใหม”

เธอหยิบชุดสีเงินขึ้นมาดูแล้วส่ายหน้า “ดูเรียบไป”

เธอหยิบชุดเดรสกำมะหยี่สีดำออกมาแล้วยิ้ม เนื้อกำมะหยี่ทิ้งตัวพอดีเป๊ะ คอวีเว้าลึกเน้นเอวคอด “ชุดนี้แหล่ะ รับรองพวกหยิ่งยโสนั่นต้องตะลึงแน่”

รดาไม่ได้พูดอะไร เธอเดินไปหยุดอยู่หน้ากระจกบานสูงที่ตั้งอยู่มุมห้อง แสงไฟสีอุ่นตกกระทบเรือนร่างของหญิงสาวในชุดลำลอง เผยให้เห็นเอวคอดและสัดส่วนที่สมดุลกันอย่างพอดี เธอมองภาพสะท้อนของตัวเองนิ่งนาน ราวกับกำลังพยายามทำความรู้จักกับผู้หญิงคนนี้อีกครั้ง

ผู้หญิงในกระจกดูโฉบเฉี่ยว มั่นใจ และมีเสน่ห์ในแบบที่ไม่จำเป็นต้องพยายามเรียกร้องความสนใจจากใคร รูปร่างของเธอเปลี่ยนไปมากจนคนที่ไม่ได้พบกันหลายปีอาจจำแทบไม่ได้ จากน้ำหนักหนึ่งร้อยกิโลกรัมในวันนั้น วันนี้เธอเหลือเพียงห้าสิบสองกิโลกรัมเท่านั้น

ไม่มีใครรู้ว่าช่วงเวลาอันมืดมนที่ต้องคอยหลบกระจกมันเป็นยังไง พวกเขาไม่รู้หรอกว่า ลูมิแยร์ทาเลนต์ บริษัทโมเดลลิงระดับแนวหน้าที่มีชื่อเสียงในวงการแฟชั่น เคยปฏิเสธรดามาแล้วถึงสามครั้ง ไม่ว่าจะเป็นการส่งประวัติส่วนตัว ผลงาน หรือแม้แต่การเข้าพบเพื่อพูดคุยกับผู้บริหาร ทุกครั้งล้วนจบลงด้วยคำตอบที่สุภาพแต่ชัดเจนว่าเธอยังไม่เหมาะสมกับมาตรฐานของบริษัท ทว่าตอนนี้บริษัทแห่งนั้นกลับเป็นฝ่ายยื่นสัญญาระดับท็อปอย่างมิวส์ให้เธอด้วยตัวเอง ตำแหน่งที่ไม่ใช่ใครก็สามารถก้าวขึ้นไปยืนได้ และยังเป็นสัญญาที่เปิดโอกาสให้เธอเข้าสู่วงการแฟชั่นระดับนานาชาติอย่างเต็มตัว

ฮาเปอร์ยัดตารางงานใส่มือฉัน “เซ็นสัญญาตอนเช้าลองชุดตอนบ่ายถึงโรงแรมเคนซิงตันตอนหนึ่งทุ่ม สองทุ่มตรงเราจะประกาศการเซ็นสัญญาของเธอไปทั่วโลก”

รดากวาดสายตามองตารางงาน งานเลี้ยงรุ่นจัดที่ชั้นสาม งานเปิดตัวจัดที่เพนต์เฮาส์ ชั้นนึงอยากฉุดเธอกลับไปสู่อดีตแต่อีกชั้นจะพาฉันก้าวสู่อนาคตใหม่

(โชคดีนะ ที่พรุ่งนี้พวกเขาจะได้รู้สักทีว่าฉันไม่ใช่คนเดิมที่ยอมให้ถูกรังแกอีกแล้ว)

รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนริมฝีปากของรดา เธอไม่ได้หวังให้ใครมาคุกเข่าขอโทษ ไม่ได้ต้องการคำยอมรับจากคนที่เคยเหยียบย่ำเธอ และยิ่งไม่คิดจะเสียเวลาพิสูจน์คุณค่าของตัวเองด้วยการโต้เถียงกับใคร เพราะความสำเร็จที่เธอมีในวันนี้จะเป็นคำตอบที่ชัดเจนกว่าคำพูดใดๆ