ตอนที่10 สตรีเกินคาด 1

นางรีบนั่งลงด้วยท่วงท่าสวยงามลืมไปเลยว่าปลอมตัวอยู่  พลางลูบๆ คลำๆ รอบตั่งอย่างนึกรักใคร่หลงใหล

อืม...ที่นี่ช่างเป็นสถานที่ดั่งสวรรค์โดยแท้ เจ้านายรูปงาม สถานที่สวยงาม บรรยากาศร่มรื่น มีต้นไม้มีดอกไม้ ทุกสิ่งทุกอย่างเหมาะเจาะสบายตาสบายใจเมื่อได้พิศได้ชื่นชม

อา...คิดไม่ผิดเสียจริงที่ปลอมตัวมาอยู่ที่นี่

นางขออยู่นานๆ ได้หรือไม่?

หวังว่าท่านพ่อจะยังไม่ออกตามล่าหานางให้กลับไปแต่งงานนะ

จิวซินคิดไปนั่งยิ้มในหน้าไปอย่างเพลิดเพลิน

ท่ามกลางแสงแดดอ่อนๆ ใต้ร่มไม้ร่มรื่น นางเพียงนั่งเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าในยามที่อาทิตย์ใกล้อัสดง พลางหลับตาพริ้มคลี่ยิ้มงดงามรับสายลมยามเย็นไล้เบาๆ ที่ผิวข้างแก้มนวลเนียนเปล่งปลั่งล้อเล่นกับแสงแดดทอประกาย เกิดเป็นภาพเกินบรรยายในสายตาของใครบางคน

ใครบางคนนั้นกำลังยืนสังเกตพฤติกรรมของนางอยู่ไกลๆ

เขายืนมองนางเป็นเวลานานแล้ว...

อาภรณ์ของบุรุษเพศไม่ได้ช่วยอันใดให้แก่นางเลยจริงๆ

จ้าวหนิงหลงคิดอย่างนั้นในใจ นางจะใส่อาภรณ์บุรุษเพื่ออะไร ในเมื่อนางช่าง...

 แต่ก่อนที่จ้าวหนิงหลงจะคิดอะไรลึกซึ้งมากกว่านั้น เขาหรี่ตามองไปยังสตรีในอาภรณ์บุรุษนามว่าอาซินอย่างนึกเข่นเขี้ยวขึ้นมาทันใด

ด้วยเพราะว่าตรงตั่งมุมนั้นมันเป็นมุมโปรดของเขา เป็นมุมที่เขาไม่เคยให้ใครได้เข้าไปนั่ง

แล้วดูนาง...

นั่งไปยิ้มไปนั่นคืออันใด?

ไยนางอารมณ์ดียิ่ง!?

จิวซินยังคงนั่งคลี่ยิ้มอ่อนหวานคล้ายเมากำยานอยู่อย่างนั้น โดยมิได้รู้สึกรู้สาอันใดกับเจ้าของที่ทาง ซึ่งกำลังมองมาทางนางด้วยสายตาคมดำแฝงความหวงแหนอย่างต้องการห้ำหั่นเพื่อตั่งตัวโปรด

เขากำลังเดินเข้ามาทางจิวซินอย่างเยือกเย็น แววตาเย็นเยียบ

ในขณะที่จิวซินยังคงเงยหน้ารับแสงตะวันยามเย็นอย่างรื่นเริง

ทันใดนั้นหญิงสาวพลันเจ็บแปลบที่ตรงช่วงหัวไหล่บริเวณที่นางใช้แบกถังน้ำในวันนี้ เนื่องจากนางใช้ฝ่ามือยันไว้กับตั่งนานจนเกินไป รอยระบมจากการทำงานแบกหามจึงเริ่มออกอาการ

จิวซินขมวดคิ้วมุ่นแต่ยังคงเงยหน้าหลับตาพริ้มอยู่อย่างนั้น พลางเอื้อมมืออีกข้างหนึ่งขึ้นลูบๆ คลำๆ บริเวณหัวไหล่ก่อนจะล้วงเข้าสาบเสื้อไปบีบเนื้อนวลของตนเบาๆ

นางสัมผัสได้ถึงรอยถลอกตรงช่วงไหล่ของตัวเอง รอยยาวเชียว

มิน่าเล่า ถึงเจ็บแปลบยิ่งนัก!

เมื่อคิดได้อย่างนั้นจิวซินจึงเปิดผ้าตรงสาบเสื้อออกกว้าง ก่อนจะค่อยๆ เปิดเปลือกตาเพื่อเอียงหน้าชำเลืองมองช่วงบ่าเปลือยของตน

หญิงสาวเปิดสาบเสื้อช่วงลำคอออกจนเผยผิวช่วงไหล่กลมมนในขณะที่ใครบางคนเดินมาจนถึงตัวของนางพอดิบพอดี

นางปรือตาหมายจะเอียงใบหน้าลงมองช่วงไหล่ของตัวเอง         กลับเจอกับสัมผัสอุ่นร้อนจากฝ่ามือใหญ่ตรงช่วงหัวไหล่พร้อมสบสายตาเข้ากับใครบางคนที่กำลังก้มลงมาพอดิบพอดี

จ้าวหนิงหลงที่เดินเข้ามาจนถึงตัวของบ่าวชาย หมายจะจับดึงตัวนางออกจากตั่งอันหวงแหน

หากแต่จังหวะที่เขาก้มหน้าลงมาเพื่อจะเอื้อมมือขึ้นจับช่วงไหล่แล้วดึงตัวนางออกไป จู่ๆ นางก็เปิดช่วงบ่าขาวนวล เผยผิวขาวเนียน ในขณะที่ฝ่ามือของเขาเข้าจับกุมตรงหัวไหล่ของนางพอดิบพอดี

สรรพสิ่งคล้ายกับชะงักงันอยู่กับที่ สายลมคล้ายกับหยุดเดินทาง

กาลเวลาคล้ายกับหยุดหมุนกันเลยทีเดียว

ทั้งสองถึงกับเบิกตามองสบอย่างอึ้งงันแข็งค้างกลางอากาศ คล้ายกับภาพวาดในบัดดล

จิวซินกะพริบตาปริบๆ สู้สายตาคมที่กำลังก้มหน้าลงมา

ทว่าจ้าวหนิงหลงกลับไม่กล้ากะพริบตา เขาพลันกลายร่างเป็นเสาหินไปเสียแล้ว

เพียงอึดใจจิวซินก็ได้สติด้วยเกรงว่าความลับที่ปลอมตัวเป็นชายจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ ร่างงามเร็วกว่าความคิด รีบดีดตัวลุกผึงขึ้นมา 

จ้าวหนิงหลงยังไม่ทันได้กะพริบตาหรือหลบเลี่ยง ร่างเล็กของบ่าวชายตรงหน้าก็ลุกพรวดพราดขึ้นมาจนปลายคางของเขากระแทกเข้ากับศีรษะของนางอย่างแรง

“โอ้ย!”

ทั้งสองอุทานออกมาอย่างพร้อมเพรียงในขณะที่ปลายจมูกของพวกเขาแนบชิดจนริมฝีปากเกือบจะติดกัน

จิวซินยังคงรั้งสติของตนเอาไว้ได้อย่างดีเยี่ยม ความคล่องแคล่วลื่นไหลอันไร้ที่ติในทุกสถานการณ์ยังคงเบ่งบานได้อย่างน่าชม นางจึงรีบเอ่ยออกมาก่อนที่คุณชายของนางจะนึกเอะใจสงสัยอันใด