All Chapters of โชคชะตานำพารัก: Chapter 1 - Chapter 10

นางไม่ยินยอมให้ตนเองถูกจับหมั้นหมายและแต่งงานกับบุรุษที่เป็นถึงองค์ชายสูงศักดิ์ นางไม่อยากเข้าไปอยู่ในวัง ไม่อยากถูกขังในกรง จึงหนีออกมาเป็นบ่าวชายรับใช้ให้นายน้อยลึกลับผู้หนึ่ง เขาผู้นี้งดงามดุจบุปผา ผู้ซึ่งคล้ายกับนักบวชที่สละแล้วซึ่งกิเลสเขาไม่ยินยอมให้ตนเองถูกจับหมั้นหมายและแต่งงานกับสตรีแปลกหน้า แต่ไฉนคู่หมั้นผู้นี้กลับปลอมตัวมาเป็นบ่าวชายของเขา****************แนะนำตัวละคร(จ้าว)หนิงหลงมังกรผู้รักสงบแต่ชีวิตต้องวุ่นวายเพราะนาง(หยาง)จิวซินนางผู้มีโชคชะตาแห่งความรักโดยไม่รู้ตัว****************คำเตือนนิยายเรื่องนี้ไม่อ้างอิงประวัติศาสตร์ชาติใดทุกตัวละครไม่มีอยู่จริงนักเขียนเน้นเพียงความรักระหว่างพระเอก-นางเอกไร้เนื้อหาหนักหน่วงการศึกสงครามปราศจากการแก่งแย่งชิงดีชิงเด่นในราชสำนักไม่มีปมการเมืองชวนปวดหัวย้ำ! นิยายเรื่องนี้เป็นแนวรักใสๆ ไร้ดราม่าใดๆ นะคะขอให้ทุกท่านมีความสุขและสนุกกับจินตนาการค่ะด้วยรักหลี่หง**************บทนำเมื่อคนสองคนกำลังจะถูกหมั้นหมาย โดยที่ยังไม่เคยได้เห็นหน้า จากการจัดการโดยผู้ยิ่งใหญ่ของแต่ละฝ่าย การหลบหนีจึงเกิดขึ้น แต่ทว่า...ใครไหนเลยจะ

ภายในจวนของหยางเซิง“ถึงแม้จะมิใช่ราชโองการ มิใช่เทียบหมั้น แต่ทว่า...ย่อมต้องเป็นไปตามนั้น”หยางเซิงนำความเรื่องที่ฮ่องเต้จ้าวเฟยเซียนทรงมีพระประสงค์เด็ดขาดที่จะบังคับหมั้นหมายธิดาของตนให้แก่พระโอรสของพระองค์ให้แก่ฮูหยินของเขาได้รับฟังจิ่วฮุ่ยฮูหยินของหยางเซิงได้ฟังข่าวเรื่องการหมั้นหมายของบุตรสาวกับองค์ชายผู้หนึ่งจึงเริ่มออกความคิดเห็น“เช่นนั้นแล้ว เรื่องนี้คงต้องปิดบังจิวซินเอาไว้ก่อนนะเจ้าคะ เมื่อใกล้ถึงเวลาที่จะต้องหมั้นหมายกันจริงๆ แล้ว เราค่อยว่ากัน”ที่กล่าวเช่นนี้เป็นเพราะจิ่วฮุ่ยรู้จักนิสัยของบุตรสาวเป็นอย่างดี“เจ้าคิดว่านางจะพยศไม่ยินยอมใช่หรือไม่?” หยางเซิงเอ่ยปากถามภรรยาหนึ่งเดียวของตนอย่างเข้าอกเข้าใจไม่แพ้กัน“นิสัยของจิวซินท่านพี่เองย่อมรู้ดีมิใช่หรือเจ้าคะ?”จิ่วฮุ่ยเอ่ยคำพร้อมระบายรอยยิ้มอ่อนโอยน“ลูกของเราเคยสัญญาอย่างหนักแน่นว่าจะอยู่ดูแลพวกเราไปจนแก่จนเฒ่าโดยไม่คิดออกเรือน”ทั้งสองไม่นิยมสามภรรยาสี่อนุทั้งยังมีธิดาคนนี้เพียงหนึ่งเดียว นั่นจึงเป็นเหตุผลว่าทำไมจึงเกิดสัญญาผิดแผกอย่างนี้ขึ้นได้หยางเซิงจึงเดินเข้ามาตระกองกอดฮูหยินของเขาพลางเอ่ย “เช่นน

สวนพฤกษาที่ห่างไกลหมู่บ้านออกมาจากตัวเมืองหลวงของแคว้นจ้าวไม่ไกลกันนักบนต้นไม้หนึ่งตั้งตระหง่านอยู่ริมธารที่มีสายน้ำไหลเอื่อยเฉื่อย ให้รู้สึกเย็นฉ่ำกำลังเคลื่อนตัวกระทบแสงวิบวับกับดวงตะวันบนฟ้าบนต้นไม้ต้นนี้นอกจากจะให้ร่มเงาแก่ผู้เดินทางเพื่อใช้หลบเลี่ยงแสงแดดอันแรงกล้าซึ่งแผดเผาแล้ว ยังเป็นที่พำนักพักพิงเพื่อหลบเร้นซ่อนกายให้แก่บุรุษหนุ่มผู้หนึ่ง สำหรับให้เขาได้นั่งทอดอารมณ์ขุ่นเคืองเกี่ยวกับเรื่องราวหลากหลายที่ได้เจอะเจอมาในแต่ละวันบุรุษผู้กำลังนั่งอยู่บนต้นไม้ มีรูปกายที่งดงาม ใบหน้าหล่อเหลา สันจมูกตั้งตรงรับกับริมฝีปากสีแดงสด โครงหน้าคมสันนี้มีความคมคายที่ละมุนละไมยิ่ง ทว่าดวงตาคมเข้มใต้คิ้วเรียวยาวกลับเย็นชามาก เนื่องจากชื่นชอบการแต่งกายด้วยอาภรณ์สีขาวธรรมดา ด้วยเหตุผลที่ว่าไม่ชอบสีสันแสบตา ทั้งยังไม่นิยมชมชอบการอยู่ท่ามกลางคนหมู่มาก โดยเฉพาะในวังหลวงที่มีบุปผาล่อลวงในรั้วในวัง เขา ไม่ ชอบ!เขามีนามว่า จ้าวหนิงหลง องค์ชายที่ใครๆ มักจะคิดว่าเขาเป็นโอรสสุดที่รักของฮ่องเต้จ้าวเฟยเซียน นั่นจึงทำให้เขามีชีวิตในแต่ละวันภายในรั้วพระราชวังอย่างไม่เป็นสุขเท่าใดนักเสด็จแม่ของเขาเป็

ณ คฤหาสน์ใหญ่โตแห่งหนึ่ง จะว่าเป็นตำหนักก็ไม่ใช่ จะว่าเป็นจวนก็ไม่เชิง เพราะว่ามันมิได้อยู่ในเขตของพระราชวัง และมิได้ตั้งอยู่ในอาณาเขตของเมืองหลวง ทั้งยังมิใช่ขุนนางแห่งราชสำนักเป็นเจ้าของอยู่อาศัยจิวซิน จิ้นเหอ และลู่ชิง ยืนชื่นชมความงามของคฤหาสน์แห่งนี้ด้วยความเพลิดเพลินอยู่ตรงด้านหน้าของประตูอันใหญ่โตของคฤหาสน์“นี่เป็นคฤหาสน์ของคุณชายหนิง” จิ้นเหอผู้เป็นบุตรชายหนึ่งเดียวของพ่อบ้านที่นับว่ามีตำแหน่งใหญ่สุดในบรรดาบ่าวไพร่ของคฤหาสน์แห่งนี้เอ่ยแนะนำอย่างภาคภูมิใจ“คุณชายหนิงของเราเป็นผู้รักสงบ ทั้งยังเป็นบุรุษเรียบง่าย ไม่สุงสิงกับใคร ไม่ชอบให้ผู้ใดรบกวน ปกครองบ่าวไพร่ด้วยเมตตาธรรม ประหนึ่งเทพเซียนจำแลง ทุกคนในคฤหาสน์จึงอยู่กันอย่างสุขสงบ นี่ๆ ข้าจะพาเจ้าให้มาแอบเป็นบ่าวชายของที่นี่ รับรองปลอดภัย หายห่วง” จิ้นเหอยกยิ้มภูมิใจยามกล่าวประโยคที่ทำให้จิวซินอมยิ้มออกมา“ดีปานนั้นเชียว อา...นั่นล่ะที่ข้าต้องการ อาเหอสหายรัก” จิวซิน ตอบกลับพลางตบไหล่อาเหอ ลืมความขุ่นเคืองก่อนหน้าจนสิ้น“เจ้าไม่อึดอัดหรือจิวซินที่ต้องปลอมตัวเป็นบุรุษ แป้งก็ไม่ได้ผัด อาภรณ์งดงามก็ไม่ได้สวม

ทำไมจิวซินถึงคิดได้อย่างนั้นน่ะหรือก็เพราะว่าบุรุษผู้นี้มีผิวพรรณเนียนละเอียดลออ ใบหน้างดงามกระจ่างใส ดวงตาของเขาทอประกายอบอุ่น อาภรณ์ที่เขาใส่เป็นสีขาวสะอาดตาหาได้มีลวดลายรบกวนความขาวเนียนละเอียดทั้งเรือนร่างของเขาได้ไม่ ท่วงท่าของเขายามยืนก็ดูสงบเรียบนิ่งทั้งยังเยือกเย็นให้ความรู้สึกเย็นยะเยือกมากมาย เย็นสบายนัยน์ตาอย่างที่สุดทุกอย่างของเขาจำลองมาจากพระอาจารย์ในอารามหลวงที่นางเคยไปนั่งสนทนาธรรมอยู่ด้วยกัน ความน่าเลื่อมใสนั้น...ยากล่วงล้ำนักอืม...กลิ่นกายของเขาให้ความรู้สึกสบายจมูกยิ่ง กลิ่นกายสะอาด ผิวพรรณสะอาด ดวงตาสะอาด อา...“จะสิงร่างข้าหรือไร?” เสียงทุ้มต่ำพลันดังทำเอาจิวซินถึงกับผงะผู้ถูกกล่าวหาจะสิงร่างผู้อื่นกำลังคิดเพลิดเพลินจนเดินเข้ามาเกือบจะแนบชิดกับแผงอกของบุรุษตรงหน้าตั้งแต่เมื่อไร?จิวซินถามตนเองในใจเมื่อได้สติกลับมาเจ้าของประโยคเมื่อครู่เป็นบุรุษรูปงามราวเทพเซียนที่กำลังยืนตระหง่านอยู่ตรงหน้าของจิวซินนั่นเองหากเดาไม่ผิดเขาคงเป็นเจ้าของคฤหาสน์แห่งนี้อย่างแน่นอนอืม...เช่นนั้นแล้ว เขาก็เป็นเจ้านายของนางอย่างไม่ต้องสงสัยเมื่อจิวซินคิดได้อย่างนั้นจึงส่งยิ้มเจิดจ้า