LOGINนางไม่ยินยอมให้ตนเองถูกจับหมั้นหมายและแต่งงานกับบุรุษที่เป็นถึงองค์ชายสูงศักดิ์ นางไม่อยากเข้าไปอยู่ในวัง ไม่อยากถูกขังในกรง จึงหนีออกมาเป็นบ่าวชายรับใช้ให้นายน้อยลึกลับผู้หนึ่ง เขาผู้นี้เป็นบุรุษบริสุทธิ์งดงามดุจบุปผา ผู้ซึ่งคล้ายกับนักบวชที่สละแล้วซึ่งกิเลส เขาไม่ยินยอมให้ตนเองถูกจับหมั้นหมายและแต่งงานกับสตรีแปลกหน้า แต่ไฉนคู่หมั้นผู้นี้กลับปลอมตัวมาเป็นบ่าวชายของเขา #เล่มเดียวจบ
View Moreนางไม่ยินยอมให้ตนเองถูกจับหมั้นหมายและแต่งงานกับบุรุษที่เป็นถึงองค์ชายสูงศักดิ์ นางไม่อยากเข้าไปอยู่ในวัง ไม่อยากถูกขังในกรง จึงหนีออกมาเป็นบ่าวชายรับใช้ให้นายน้อยลึกลับผู้หนึ่ง เขาผู้นี้งดงามดุจบุปผา ผู้ซึ่งคล้ายกับนักบวชที่สละแล้วซึ่งกิเลส
เขาไม่ยินยอมให้ตนเองถูกจับหมั้นหมายและแต่งงานกับสตรีแปลกหน้า แต่ไฉนคู่หมั้นผู้นี้กลับปลอมตัวมาเป็นบ่าวชายของเขา
****************
แนะนำตัวละคร
(จ้าว)หนิงหลง
มังกรผู้รักสงบแต่ชีวิตต้องวุ่นวายเพราะนาง
(หยาง)จิวซิน
นางผู้มีโชคชะตาแห่งความรักโดยไม่รู้ตัว
****************
คำเตือน
นิยายเรื่องนี้ไม่อ้างอิงประวัติศาสตร์ชาติใด
ทุกตัวละครไม่มีอยู่จริง
นักเขียนเน้นเพียงความรักระหว่างพระเอก-นางเอก
ไร้เนื้อหาหนักหน่วงการศึกสงคราม
ปราศจากการแก่งแย่งชิงดีชิงเด่นในราชสำนัก
ไม่มีปมการเมืองชวนปวดหัว
ย้ำ! นิยายเรื่องนี้เป็นแนวรักใสๆ ไร้ดราม่าใดๆ นะคะ
ขอให้ทุกท่านมีความสุขและสนุกกับจินตนาการค่ะ
ด้วยรัก
หลี่หง
**************
บทนำ
เมื่อคนสองคนกำลังจะถูกหมั้นหมาย โดยที่ยังไม่เคยได้เห็นหน้า จากการจัดการโดยผู้ยิ่งใหญ่ของแต่ละฝ่าย การหลบหนีจึงเกิดขึ้น
แต่ทว่า...ใครไหนเลยจะบังอาจฝืนโชคแห่งชะตา...
จ้าวหนิงหลง ได้รับรู้ว่าจะต้องหมั้นหมายและแต่งงานกับสตรีที่ไม่รู้จักมิได้รักใคร่ เขาจึงไม่คิดที่จะยินยอม และด้วยนิสัยเย็นชาไม่เคยยอมใคร ไม่ชอบยุ่งเกี่ยวกับอำนาจในวัง จึงเอาแต่เก็บตัวและปลีกวิเวกไปตามทางเพื่ออยู่อย่างอิสระนอกเขตพระราชวัง กระทั่งได้บังเอิญเห็นหนึ่งในบ่าวชายของตนที่มองอย่างไรก็มิใช่บุรุษและที่สำคัญนางผู้นี้คือว่าที่คู่หมั้นซึ่งบังอาจหนีเขาที่เป็นถึงองค์ชาย
หึ!นางช่างกล้า...จับกดแล้วลอกคราบดีหรือไม่?
หยางจิวซิน แอบได้ยินเรื่องการหมั้นหมายของตนที่จะเกิดขึ้น จึงพยศและหนีออกจากจวน โดยการปลอมตัวเป็นบุรุษเพื่อง่ายต่อการอยู่รอดนอกเขตจวนหยาง นางได้บังเอิญมาเจอกับบุรุษผู้หนึ่งที่ดูอย่างไรก็ไม่ต่างจากผู้ที่สละแล้วซึ่งกิเลส
อา...ท่านผู้นี้ช่างน่าเลื่อมใสยิ่ง!
แม้หยางจิวซินจะคิดอย่างนั้นแต่นางมีคู่หมั้นแล้วคงต้องตัดใจ
***************
จากใจนักเขียน
‘โชคชะตานำพารัก’
เรื่องนี้ตัวเอกไม่ยินยอมถูกจับให้แต่งงานตามคำสั่งทั้งสองฝ่าย ทว่ากลับแอบหลงรักกันโดยไม่รู้ตัวเสียอย่างนั้น โดยฝ่ายชายชมชอบโปรยเสน่ห์ใส่ฝ่ายหญิงด้วยแผนชายงามแบบเนียนๆ ด้วยความหมั่นไส้หวังแก้แค้นที่นางบังอาจหนีเขา
จนสุดท้ายแอบรักแบบหัวปักหัวปำจนถอนตัวถอนใจไม่ขึ้น
เรื่องราวความรักชุลมุน เจ้าหนีข้าตาม ยามหลบมิเคยเลี่ยงพ้น จึงเกิดขึ้นอย่างวุ่นวายแต่สดใส
ขอให้มีความสุขกับนิยายสายซุกซนซ่อนรักละมุนละไมที่มีฉากสนุกสนานให้ชุ่มฉ่ำหัวใจนะคะ
ด้วยรัก...
หลี่หงจิวซินเชิดคาง ยอมรับอย่างมาดมั่น หึงโหดด้วยล่ะ หึ!ท่าทางน่ากลัวเช่นนั้นพลันเรียกเสียงหัวเราะจากผู้มาเยือนเข่อเฉินถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนสืบเท้าเข้าหาจิวซิน ยอบกายคารวะนอบน้อม ก่อนเอ่ยยาวเหยียดตามตรง“พี่สาวอย่าเพิ่งรังเกียจข้าเลย ข้าแค่ไม่นิยมบุรุษหลายภรรยา ไม่ประสงค์เป็นพระสนมให้ฮ่องเต้ สืบได้ว่าหลังเรือนองค์ชายสี่โล่งยิ่ง ข้าจึง...”จิวซินเลิกคิ้วสูง แค่นเสียงหึ “ไม่อยากเป็นสนม เจ้าจึงเฟ้นหาบุรุษรักเดียวใจเดียวเพื่อช่วงชิงรึ? บังอาจนัก สิ้นคิด!”ได้รับคำกล่าวแดกดันดูแคลนเช่นนั้น เข่อเฉินพลันหัวเราะร่า นางโบกมือไปมา ปฏิเสธพัลวัน“ไม่ใช่ๆ ข้าแค่อยากแต่งเข้าตำหนักองค์ชายสี่ แต่มิได้ต้องการแต่งกับองค์ชายสี่เสียหน่อย และข้าก็ทำสำเร็จแล้วด้วย”กล่าวจบเข่อเฉินพลันหัวเราะอย่างชั่วร้ายเซี่ยจื่อเย่ผู้นั้น ไม่รอดมือนางแล้วล่ะ หึหึ! สามเดือนต่อมา งานแต่งของหญิงบรรณาการเผ่าทุ่งหญ้าจึงเกิดขึ้น และผ่านไปอย่างราบรื่น เซี่ยจื่อเย่ได้รับบรรดาศักดิ์โหวพร้อมรับภรรยาเข้ามาอย่างงุนงง จ้าวหนิงหลงยกยิ้มเจ้าเล่ห์ให้จิวซิน“ข้าทำดีหรือไม่เล่า?”เขาเอ่ยอย่างภาคภูมิใจ หวังให้ภรรยาเอ่ยปากชม พลางกระชับอ้
นางยืนยันคำเดิมว่าต้องการแต่งเข้าตำหนักองค์ชายสี่ส่วนได้เป็นฮูหยินคนที่เท่าใดนั้นนางไม่เกี่ยงฮ่องเต้องค์ปัจจุบันจึงไม่มีเหตุผลให้ปฏิเสธ แม้ต้องการรับเป็นพระสนมเข้าตำหนักในก็ยังไม่อาจกระทำตามอำเภอใจตั้งแต่ยืนมองริ้วขบวนจอมทัพ กระทั่งตะวันคล้อยต่ำ จิวซินก็ยังไม่เห็นจ้าวหนิงหลงกลับมาหากัน นางจึงไม่รอเขาอีก เพียงอุ้มบุตรชายหายตัวเข้าไปในตำหนักส่วนพระองค์ปิดประตู ดับตะเกียง กล่อมลูกนอนอย่างเงียบเชียบเงียบเหงาทางฝั่งจ้าวหนิงหลงเขากำลังปวดหัวเกินจะกล่าว ยิ่งเห็นหญิงบรรณาการส่งสายตาพร่างพราวให้ก็แทบกระอักเลือดออกมาท้ายที่สุดเขาพลันสะบัดแขนเสื้อเดินจากพระราชวังมาพร้อมกับแม่ทัพคู่ใจแม่ทัพของเขามีนามว่าเซี่ยจื่อเย่จ้าวหนิงหลงจำได้ว่าผู้ที่เขาส่งไปปราบชนเผ่าทุ่งหญ้าจนได้สัญญาพันธมิตรพร้อมตัวหญิงบรรณาการนางนั้นกลับมาคือเซี่ยจื่อเย่ผู้นี้จ้าวหนิงหลงหรี่ตา เพ่งพิศลูกน้องคนสนิทนิ่งๆเซี่ยจื่อเย่เป็นบุรุษเย็นชา กิริยาหยาบกระด้าง แววตาที่มองผู้คนราวกับแช่แข็งทะเลสาบได้ ทว่ายามนี้แม้ถูกเจ้านายจ้องมองเนิ่นนาน กลับยังคงรักษาสีหน้าได้ราบเรียบไร้ความรู้สึก แม่ทัพหนุ่มมิใช่บุรุษที่จักถูกอิสตรีล่อล
จิวซินเงยหน้าจากแผงอกหนา “มิใช่จัดตารางเฉพาะสาวงามรึ?”“ย่อมไม่” ฝ่ามืออุ่นลูบไล้หน้าท้องของภรรยาอย่างรักใคร่ ตรงนี้มีอีกหนึ่งชีวิตที่เขาห่วงใย “ข้ายังสั่งเพิ่มนางกำนัลเข้ามาอีกหลายคน เพื่อช่วยกันดูแลเจ้ายามที่ข้าไม่อยู่”เขานิ่งชั่วครู่ ก่อนเอ่ยอีกว่า “อ้อ...ข้าส่งข่าวให้ซีผิงและหลิงฉีมาคอยคุ้มกันเจ้าด้วย พวกนางคือองครักษ์หญิงของเจ้า เผื่อว่านางกำนัลบางคนจากตำหนักฮองเฮาคิดไม่ซื่อกับเจ้าขึ้นมา ศิษย์น้องหญิงทั้งสองจะได้จัดการทันที”“ท่านพี่...” การดูแลจัดการรัดกุมเช่นนี้ แน่ชัดแล้วว่าสามีต้องเดินทางไกล ทั้งยังเนิ่นนานเกินทำใจ จิวซินถึงขั้นร้องไห้โฮแล้วไม่ง่ายเลยกับการปลอบประโลมภรรยา ราตรีนั้น จ้าวหนิงหลงทั้งกอดทั้งจูบพัลวัน เสียงสะอึกสะอื้นกลับยังคงดังกระซิกๆ มิเจือจางการเดินทางมาเยือนในเจ็ดวันให้หลังจิวซินอุ้มครรภ์อายุสามเดือนยืนส่งสามีอยู่บนหอสูงกลางเมือง จ้าวหนิงหลงเคลื่อนขบวนจากไปแล้ว หากแต่นางก็ยังคงยืนอยู่เช่นนั้น ตะวันตกดินถึงทำใจกลับตำหนักได้เวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า แม้จะมีจดหมายส่งมาไม่เคยขาด ทว่าจิวซินยังคงนับวันรอจ้าวหนิงหลงทุกลมหายใจย่างเข้าฤดูใบไม้ผลิ จิวซินเจ็บท้องค
“ตกลงท่านรับสาวงามพวกนั้นเข้าตำหนักหรือ?”แม้บอกว่าจะคุยกันด้วยดี แต่ก็อดเสียงเข้มมิได้ นางไม่พอใจมาก“ข้าขอเหตุผลดีๆ สักหลายข้อนะ”จ้าวหนิงหลงสูดปากเพราะคนงามทำแผลให้จนเลือดซึมออกมา “ข้ามีเพียงเหตุผลเดียวให้เจ้า”หญิงสาวแค่นเสียงฮึ “ว่ามา ข้ารอฟังอยู่”ดุจริงเชียว! ชายหนุ่มโอดครวญในใจ เสี่ยวเมาของเขากลายร่างเป็นแม่เสือร้ายเสียแล้ว มิใช่ลูกแมวตัวน้อยอีกต่อไปจ้าวหนิงหลงยิ้มอ่อน กดจมูกกับแก้มเนียนอย่างเข่นเขี้ยว“ข้ารับนางกำนัลเหล่านั้นไว้เพราะไม่ต้องการสร้างปัญหาให้เจ้า หากส่งกลับไปฮองเฮาย่อมไม่พอพระทัยและอาจผิดใจกับวังเสียนหรง ยามที่ข้าไม่อยู่พระนางอาจมาสร้างความลำบากให้เจ้า”เหตุผลของเขาทำจิวซินนิ่งอึ้งมิใช่เพราะประโยคที่บอกว่ารับคนเข้ามา หากแต่เป็นวาจาที่ว่า ‘หากเขาไม่อยู่’ ต่างหากที่ทำนางตกใจนัก“ท่านหมายความว่าอย่างไร? ท่านกำลังจะไปที่ใดหรือ?”จ้าวหนิงหลงเอื้อมวงแขนดึงจิวซินเข้ากอด ก่อนอธิบายเสียงเนิบ“ความวุ่นวายในตำหนักบูรพาก่อนหน้านี้บั่นทอนความเชื่อมั่นในตัวรัชทายาทไม่น้อย ครั้งหนึ่งเสด็จพ่อยังคิดจะปลดเขา แล้วให้ข้ารับตำแหน่งรัชทายาทแทน เป็นข้าเองที่ไม่ยอม จึงเสนอตัวเองออกไ
ชายหญิงรีบเดินเข้ามาทำความเคารพผู้อาวุโสทันที“ท่านแม่...”จิ่วฮุ่ยแย้มยิ้มมีความสุข “มาเถิด แม่ทำอาหารไว้รอเยอะเชียว ของโปรดทั้งสิ้น”ทั้งสามรับมื้ออาหารกลางวันร่วมกันอย่างแช่มชื่น พูดคุยรื่นรมย์ กระทั่งบ่ายคล้อย จิวซินจึงให้มารดาได้พักผ่อน ส่วนนางกับจ้าวหนิงหลงก็เดินทางไปคฤหาสน์หนิงต่อ“คืนนี้พัก
“ท่านพี่ เบาๆ หน่อย”จ้าวหนิงหลงไม่ตอบ เพียงบดกรามแน่น พรมจูบภรรยาอย่างต้องการปลอบโยน เพราะเขาผ่อนแรงลงยากลำบากจริงๆจิวซินถึงขั้นเห็นดาวพราวพร่าง ตัวกระตุกเกร็งสุขสมอย่างที่สุด“อื้อ...” นางหอบหายใจ เนิ่นนานค่อยเอ่ย “พอก่อน ไม่ไหวแล้ว”บัดนี้จิวซินตระหนักได้อย่างถ่องแท้ ว่าคุณชายหนิงผู้บริสุทธิ์งด
ด้านจ้าวหนิงหลง หลังจากสั่งการเสร็จก็ปิดประตูลงแล้วเดินกลับไปยอบกายบนเตียง เห็นอีกคนยังขดตัวนอนหลับฝันหวานจึงไม่คิดปลุกแบบปกติ เพียงถอดชุดคลุมออกแล้วเหวี่ยงไปอย่างไม่ไยดี สอดตัวเข้าไปในผ้าห่มผืนเดียวกัน เอื้อมมือลูบคลำผิวเนียนนุ่มลื่นอย่างหลงใหลไม่น่าเชื่อก็ต้องเชื่อ เขากลายเป็นบุรุษมักมากในกามกับ
เมื่อใคร่ครวญโดยละเอียดรอบคอบ จ้าวหนิงหลงจึงเอ่ยปากเสียงขรึม “พี่ใหญ่ ข้าจะเข้าร่วมกับท่าน”ผู้ที่เหมาะสมครองบัลลังก์ต่อจากเสด็จพ่อมีเพียงบุรุษตรงหน้า จ้าวหนิงหลงจึงไม่ลังเลที่จะร่วมมือกับอีกฝ่ายเพื่อเป้าหมายเนรเทศองค์ชายรองไปถิ่นทุรกันดารแดนไกลการแต่งงานใกล้เข้ามาทุกที วันนี้หยางเซิงได้กลับเข้า












reviews