ตอนที่9 บ่าวชายเจ้าเล่ห์ไม่ควรห่างกาย 2

บ่าวชายเม้มปากพลางส่งสายตาให้กันก่อนผงกศีรษะ

“ข้าจะจัดการหญ้าพวกนี้เอง” บ่าวชายคนแรกรีบขันอาสา

“ข้าด้วยๆ” คนที่สองพลันเอ่ยตาม เขาช่างทำหน้าที่คล้อยตามคนแรกได้อย่างดีเยี่ยม

จิวซินพยักหน้าหงึกหงักอมยิ้มพร่างพราย นางประสานหมัดตอบรับอย่างนอบน้อม “ลำบากพี่ชายแล้ว”

บ่าวชายคนแรกฉุกคิดอยู่อึดใจก่อนกล่าว “ว่าแต่ เจ้าจะออกไปเอาเหล้ารสเลิศนี้กับคุณชายหนิงหรือ?”

จิวซินเริ่มกะพริบตาอีกครา

อา...นางพลาดเสียแล้ว นางลืมไปว่าตนเองมาเป็นเพียงบ่าว   หาใช่นายหญิงที่สามารถสั่งเหล้าชั้นดีมาเก็บเอาไว้ในตู้ไม้สลักทองคำให้ท่านพ่อเหมือนเช่นเคยไม่

แต่ยังไม่ทันเอ่ยแย้ง เสียงของบ่าวชายอีกคนพลันเอ่ยแทรก

“คุณชายของเรา เหล้าไม่ร่ำนารีไม่ยุ่ง แล้วเหตุใดถึงได้สั่งให้เจ้าหาเหล้าให้ดื่มกินกันนะ ช่างน่าแปลกยิ่งนัก”

จิวซินได้ยินพลันหูผึ่ง

เหล้าไม่ร่ำ นารีไม่ยุ่ง คุณชายของนางน่ะหรือ?

อา...

นางคิดไม่ผิดจริงๆ

เขาช่างน่าเลื่อมใสยิ่ง

น่าเลื่อมใสจริงๆ

จิวซินคิดในใจอย่างปลื้มปริ่ม บังเกิดความรู้สึกนับถือในตัวของคุณชายรูปงามผู้เป็นเจ้านายอย่างไม่อาจห้ามใจ

“ว่าอย่างไร?” เสียงของบ่าวชายคนเดิมยังคงกดดัน “ไม่ใช่ว่าเจ้าโกหกพวกเราหรอกหรือ? เรื่องเหล้าน่ะ ข้าจริงจังนะ”

จิวซินได้ยินพลันได้สติขึ้นมาจากห้วงความคิดที่กำลังนึกชมชอบเจ้านายของตน นางจึงรีบเอ่ย “อะไรกันเล่าพี่ชายทั้งสอง สุราดีปานนั้น ใครเขาจะป่าวประกาศว่า ข้าจะดื่มแล้วนะ...กันเล่า”

จิวซินหรี่ตาโกหกหน้าตายเอ่ยคำอย่างไหลลื่นต่อเนื่องว่า “คุณชายดื่มเหล้าจำต้องให้พวกพี่ชายเห็นหรืออย่างไร แต่เอาเถิด ข้าจักแอบเอาใส่กาเล็กๆ มาฝากพวกพี่ชายให้ได้จิบพอได้รู้รสชาติว่าเลิศล้ำเป็นเช่นไร หากตายไปจะได้ไม่เสียชาติเกิด มาเถอะ มามา มาถอนหญ้า”

นางกล่าวยาวเหยียดพลางกอดไหล่ของบ่าวชายทั้งสองเดินไปตามทางที่มีต้นหญ้าได้อย่างแนบเนียน

บ่าวชายทั้งสองถึงกับย่อเข่าลงตามแรงกดจากฝ่ามือของจิวซินโดยไม่รู้ตัว พวกเขาพากันถอนหญ้าอย่างมึนๆ เนิ่นนานก็ยังถอนอยู่

จิวซินยกยิ้มชอบใจด้วยใบหน้าเจ้าเล่ห์ พลางยืนกอดอกคุมเชิงให้ยอดหญ้าได้ตายกันอย่างสงบอยู่อย่างนั้น

ในขณะที่จ้าวหนิงหลงเองมองเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดเช่นกัน

เขายืนกอดอกมองจิวซินอยู่เป็นนาน

ภายในเรือนตรงมุมทางเดินของคฤหาสน์กว้างขวาง บุรุษหนุ่มชุดขาวยืนกอดอกเงียบเชียบ เขาเพียงยืนมองบ่าวชายนามว่าอาซินอยู่อย่างนั้น แอบมองนางมาตั้งแต่บนยอดไม้ในป่าใหญ่จนกระทั่งนางกลายมาเป็นบ่าวชายและทำงานไปยิ้มไปได้ทั้งวี่ทั้งวัน

ในความคิดของจ้าวหนิงหลงนึกขัดเคืองใจที่จิวซินกล้าปลอมตัวหนีเขา หาญกล้าที่จะเป็นแค่บ่าวชาย ทั้งยังเจ้าเล่ห์ร้ายกาจ ถึงขั้นบังอาจหว่านล้อมล่อลวงบ่าวชายคนอื่นๆ ในคฤหาสน์ของเขา

แววตาคมหรี่แคบ นางร้ายกาจถึงเพียงนี้ ควรทำอย่างไร

บุรุษหนุ่มนิ่งคิดก่อนสรุปว่าไม่มีทางปล่อยนางไปง่ายๆ จักต้องจัดการนางให้อยู่ข้างกายไม่ให้ห่างหายไปที่ใด หากเขาปล่อยให้นางได้ห่างหายไกลตา นางอาจจะกระทำการอย่างย่ามใจจนกระทั่งบ่าวรับใช้ในคฤหาสน์ของเขาต้องกลายเป็นทาสของนางจนหมดเป็นแน่

เขาไม่อาจยอม...

*********************

หลังจากที่ต้นหญ้าได้ตายลงอย่างสงบเกือบทั้งหมดแล้ว

โดยที่จิวซินไม่ต้องลงมือลงแรงทำแต่อย่างใด เพียงยืนกอดอกมองอยู่ห่างๆ ไม่นาน นางพลันตัดสินใจแอบย่องหนีให้ห่างจากบ่าวชายทั้งสองออกมาได้อย่างรวดเร็วไม่เห็นแม้ฝุ่น

หญิงสาวย่างเท้าเดินหลบมุมตามทางเดินของเรือนต่างๆ เรื่อยมาจนเจอเข้ากับมุมสงบมุมหนึ่งมีตั่งยาวให้นั่งภายใต้ต้นไม้ต้นหนึ่ง รอบตั่งตัวนี้มีมวลบุบผาเต็มไปหมด มีผีเสื้อบินล้ออวดปีกสวยหลายตัว

อา...สวรรค์!

จิวซินคิดในใจด้วยดวงตาเริ่มพองโตสีหน้าสุกใสคลี่ยิ้มบางเบา  ท้ายที่สุดรอยยิ้มในหน้าก็ยิ่งกว้าง จนกลายเป็นเบิกบาน

นั่นเพราะตั่งตัวนี้ควรค่าแก่การนั่งทำสมาธิยิ่งนัก นั่งอ่านตำรา หรือคัดบทสวดมนต์ก็คงดียิ่ง

หญิงสาวคิดอย่างนั้นพลันเดินปรี่เข้ามาหาตั่งตัวนี้อย่างไม่มีรีรอ