บทที่ 2 เจ้ากรรมนายเวร

อดีต

ผับHT

"โฮปกูยืมห้องมึงหน่อย"ชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ยืนคุยกับเพื่อน มีลูกน้อง 2 คนหิ้วแขนผู้ชายอีกคนอยู่ข้างหลัง

"มึงจะทำอะไร "โฮปถามด้วยความสงสัย มองไปทางด้านหลังของเพื่อนสนิท

"เคลียร์ปัญหานิดหน่อย"

"มึงฉุดใครมา"

"มึงไม่ต้องถามมาก"พอเพื่อนซักไซ้เข้ามากๆ เริ่มจะหงุดหงิด แสดงอาการออกทางสีหน้าและคำพูด

"เออ ห้องที่สองนะมึง ห้องแรกห้องนอนกู"

"ขอบใจมาก"

"มึงจะพากูไปไหน ปล่อยกู"ผู้ชายที่โดนหิ้วแขนโดนลากตามผู้ชายร่างใหญ่ที่เดินนำไป

"พวกมึงออกไป"ลากผมเข้ามาในห้อง ผู้ชายร่างใหญ่ไล่ลูกน้องออกไป

"มึงลากกูมาทำไม"

"มึงกินเด็กกู"เหตุผลสั้นๆ ที่ออกจากปากผู้ชายคนนั้น

"คนไหนเด็กมึง"ถามออกมาด้วยความที่ไม่รู้จริงๆ เพราะผมก็คนเจ้าชู้คนหนึ่งกินไปทั่ว เหมือนกัน

"คนที่มึงลากไปกินเมื่อกี้ไง"

"แล้วไงเขาเล่นกับกูเอง"ตอบความจริงเด็กผู้ชายคนนั้นมาอ่อยผมเอง

"ทำให้กูไม่ได้ปลดปล่อยวันนี้ไง มึงต้องมาเป็นที่ระบายให้กู"ดูมันพูดเข้าใครจะให้เอาง่ายๆ ให้ผมเอาจะง่ายกว่า

"มึงอย่ามาพูดเล่นแบบนี้"

"กูไม่เคยพูดเล่น"น้ำเสียงจริงจัง

"มึงไปหาใหม่สิวะ"

"กูหาอยู่นี่ไง"สายตาจ้องมองมาทางผมเลิกคิ้วขึ้นสูง

"อย่าบอกว่ากู"ผมซี้นิ้วเข้าหาตัวเองกดเสียงต่ำ

"ใช่"

"กูเป็นรุก"

"กูไม่ได้อยากรู้ รู้แค่ว่ามึงต้องให้กูเสียบ"

"มึงอย่ามาตลก"

"เปิดสิวะ"ผมรีบเดินไปที่ประตูห้อง แต่โดนล็อกจากด้านนอก

"หึ"ผู้ชายสูงใหญ่หัวเราะในลำคออย่างพอใจ

"มึงปล่อยกู" มันจับผมไปกดลงที่นอนจากนั่นไม่ต้องพูดถึงเอาจนผมสลบ

จากวันนั้นผมนึกว่าจะหมดเวรหมดกรรมจากมัน

ไม่รู้ผมไปทำกรรมอะไรไว้มันตามไม่เลิก ตามอยู่นั่นแหละจับผมกด กดเสร็จผมก็หนี มันก็ตามเจอก็จับกด พอมีอะไรกันบ่อย เจอกันหลายๆ ครั้งความสัมพันธ์เกิดขึ้น จนได้คบกันอยู่กันมาจน 3 ปีอย่างที่เห็นตอนยังไม่คบก็พอรู้ว่ามันโหดและเถื่อน พอคบกันโอ้โหทั้งขี้หึงทั้งขี้หวงเจ้าอารมณ์ขี้โมโหมีในตัวมัน

โซน อายุ 29 ปี เป็นช่างสัก ใบหน้าคม ผิวขาว หุ่นล่ำ มีซิกแพ็ก มีรอยสักที่แขนข้างซ้าย ใจร้อน ปากร้าย  ดุ

ปัจจุบัน

"พี่โซนอย่าเดินเข้ามา"โซนเดินลงมาจากชั้นบนของร้าน กำลังจะถึงตรงที่ธีร์กับเซฟแต่งรถอยู่

"พวกมึงเป็นอะไรธีร์"ธีร์กับเซฟอายุน้อยกว่าผม1ปี ทำงานเก่งขยันมาก

"เดียวผมจะซวยเอา เฮียปราบมาหึงผมกับพี่อีก"ความขี้หึงของไอ้ปราบทำให้ผมอยู่ยาก ไม่มีใครกล้าคุยไม่กล้าอยู่ใกล้ผมเลย

"กูแค่จะมาดูพวกมึงแต่งรถถึงไหนแล้ว"

"ยืนดูห่างๆ ก็ได้พี่"

"ถ้าจะให้กูยืนดูห่างๆ กูยืนดูจากระเบียงข้างบนก็ได้ ไม่เดินลงมาถึงนี่ให้เหนื่อยหรอก"

"ทะเลาะกับเฮียอีกแล้วหรือพี่"

"ผีเข้าสิงมันตามเคย"

"รอบนี้ได้แผลอีกแล้วดิ"

"เท่าที่มึงเห็นนี่แหละรอยประทับบนใบหน้ากู"

"-"

"วันนี้เข้ากี่คัน"

"วันนี้ 15 คัน เบาๆ พี่"

"มากูช่วย"

"แต่ว่า…"

"ไม่เป็นอะไรหรอก ปราบมองลงมาก็เห็นว่ากูช่วยงานพวกมึงไม่ได้ทำอะไร" โซนจับอะไรประกอบส่วนนั้นส่วนนี้ช่วยทำให้เสร็จเร็วขึ้น

"โซน" เสียงมัจจุราชมาแล้ว

"โซน" เสียงดังกว่าเดิม

"มึงจะเสียงดังทำไมเถื่อนกูอยู่แค่นี้"

"ไปบ่อน"

"กูไม่ไปไม่ได้เหรอวะ"

"กูไม่ได้ขอความคิดเห็นจากมึง มึงต้องไปกับกู"

"เถื่อน"

"มึงจะนั่งบิ๊กไบค์หรือจะนั่งรถยนต์"

"บิ๊กไบค์"

"ลุก"โซนท่าทางฟึดฟัดไม่สบอารมณ์แต่พูดอะไรไม่ได้เดินตามไปที่รถอย่างว่าง่าย

"ลีเรียบร้อยดีไหม" ลีเป็นลูกน้องคนสนิทของผม อายุน้อยกว่า 2 ปี ทำงานด้วยกันมานานจนรู้ใจกันไปซะทุกอย่าง ลีโหดพอๆ กับผม

"เรียบร้อยครับ"

"โซนไปรอที่ห้องทำงาน"

"มึงจะลากกูมาทำไมถ้าให้ไปรออยู่ที่ห้อง"น้ำเสียงไม่พอใจ

"มึงจะไปไหน"

"กูขอเล่นไพ่แก้เครียดสักหน่อย"นึกสนุกยังไงไม่รู้อยากเล่นไพ่ ถามลองเชิงดูเผื่อไอ้ปราบอนุญาต ปกติไม่ค่อยยอมให้ผมเล่น มันให้เหตุผลว่าเล่นบ่อยเดียวติด รู้ทั้งรู้ว่าไม่ดีมันจะเปิดบ่อนทำไม ก็อย่างว่าแหละเงินทั้งนั้น

"อย่าก่อเรื่องนะมึง"แสดงว่าอนุญาตให้เล่นได้ จัดไปสนุกแน่งานนี้

"ได้อีกแล้วเกมนี้จ่ายมาเลย"โซนโกยเงินที่กองอยู่ตรงกลางโต๊ะมาตรงหน้าของตัวเอง

"ดวงดีจังได้อีกแล้วจ่ายมาเลยครับ จ่ายมาเลย"ทั้งวงจ้องมองโซนอย่างไม่พอใจชนะไปหลายเกมแล้ว จนคนที่นั่งร่วมวงจะหมดตัวกันอยู่แล้ว

"ตานี้เป็นของพี่แล้วไอ้น้อง ตองเค"คนในวงทิ้งไพ่ลงบนโต๊ะ

"ขอโทษครับพี่ของผม ตองเอ็ด"โซนทิ้งไพ่ลงอย่างผู้ชนะ ยิ้มกว้างออกมาด้วยความพอใจ

"นี่มึงกินทุกเกมแบบนี้โกงหรือเปล่าวะ"ผู้ชายที่นั่งเล่นในวงเอ่ยทักท้วงขึ้นมา

"โกงที่ไหนอย่ามากล่าวหากันนะพี่"ฝีมือล้วนๆ โกงที่ไหน ผมหอบเงินขึ้นมากอดไว้ที่อกกำลังจะเดินออกจากวงไพ่

"มึงจะไปไหน"คนในกลุ่มตะโกนออกมา

"พอแล้วขี้เกียจเล่น"ผมตอบด้วยท่าทีสบายๆ

"ได้แล้วจะหนีเหรอว่ะ พวกกูยังไม่ได้คืนเลย"ผู้ชายคนนั้นลุกขึ้นยืนแล้วโวยวาย

"ไม่ได้หนีแต่ไม่เล่นแล้ว"ผมหันหลังจะเดินออก อยู่ๆ โดนกระชากแขนจากด้านหลังโดยที่ผมไม่ได้ตั้งตัว เงินหลุดออกจากอกที่ผมกอดไว้หล่นกระจายลงเต็มพื้น แต่ที่ทำให้ผมโมโหคือมันกระชากแรงจนผมเกือบเซล้มขนาดผมตัวใหญ่ยังประคองตัวเองไม่อยู่