ตอนที่ 3 เซ็กซี่มากผัวกู

ผู้ชายคนนั้นในวงไพ่ดึงโซนเกือบล้มลง

"เฮ้ย "โซนโมโหผลักอีกฝ่ายกลับจนเซล้ม

"แพ้ก็ยอมรับสิวะอย่าจะมาหาเรื่องทำไม"จากที่อารมณ์ดีๆ ต้องมาอารมณ์กับพวกแพ้แล้วพาล

"ได้ตังค์หลายเกมจะชิ่งหนี"ผู้ชายคนนั้นชี้หน้าโซน เดินเข้ามาประชิดตัวลงไม้ลงมือ โซนสวนกลับทันที ไม่รอให้ตัวเองถูกกระทำอยู่ฝ่ายเดียว

ปัก! ตูบ! ปัก! เกิดการชุลมุนทะเลาะกัน วุ่นวายไม่รู้ใครเป็นใคร ทุกคนในบ่อนตกใจแตกตื่น

"หยุดกูบอกให้หยุด"เสียงเจ้าของบ่อน ไม่มีใครฟังเลย จนผมต้องไปจับโซนแยกออกมา ตอนแรกผมเดินตรวจดูความเรียบร้อยของบ่อนอยู่อีกฝั่ง ได้ยินเสียงคนทะเลาะกันเสียงดังโวยวาย ผมรีบเดินมาอย่างไว้กลัวไอ้โซนมีปัญหากับคนในบ่อน พอมาถึงก็เป็นอย่างที่ผมคิด ไอ้โซนอยู่ในกลุ่มที่ทะเลาะกัน

"มึงเป็นอะไรทะเลาะกับลูกค้าในบ่อน"ผมจับแขนดึงโซนให้มายืนอยู่ข้างๆ

"กูไม่ได้ทะเลาะมันหาเรื่องกูก่อน"พูดสวนกลับจนลำคอขึ้นเอ็น ผมไม่ผิดพวกนั้นมาทางเรื่องผมเอง

"คนของคุณเล่นได้ทุกเกมโกงหรือเปล่าก็ไม่รู้"

"พูดอย่างนี้ก็สวยสิ"โซนผวาตัวเข้าไปอีกครั้ง แต่ถูกมือหนาของคนข้างๆดึงรั้งไว้

"โซนหยุดก่อเรื่องให้กูปวดหัวสักที"ประโยคที่ปราบพูดออกมาทำให้ผมน้อยใจ เหมือนสำหรับมันผมเป็นตัวปัญหา

"มึงก็มีแต่โทษกู"โซนสะบัดแขนออกสีหน้าไม่พอใจเดินไปจากตรงนั้น

"เฮ้อ"ปราบถอนหายใจออกแรงส่ายหน้าเบาๆ ไปมา

"ลีจัดการให้กูด้วย"พูดเสร็จเดินตามโซนไป

"ครับเฮีย"

โซนเข้ามาที่ห้องทำงานของปราบ เดินไปนั่งเก้าอี้ประจำตำแหน่ง ทิ้งตัวนั่งลงหลังพิงสีหน้าไม่ค่อยดี อารมณ์ร้อน หายใจออกถี่ๆ เพื่อนคลายให้ใจเย็นลง

"โซนไม่ใช่กูไม่เชื่อมึง"ปราบเดินมายืนพิงโต๊ะทำงานข้างๆ โซนที่นั่งเก้าอี้อยู่

"-"โซนไม่พูดอะไรมีเพียงสายตาที่ช้อนขึ้นมามองคนที่ยืนอยู่

"โซนกูไม่อยากให้มึงมีปัญหาในบ่อนเพราะพวกมีอิทธิพลมาเล่นในบ่อนกูเยอะ มึงจะโดนหมายหัวเอา มึงต้องมาบ่อนกับกูตลอดไม่อยากให้มีเรื่องไม่ใช่ว่ากูปกป้องมึงไม่ได้ แต่ทางที่ดียังมีศัตรูจะดีกว่า"

"กลัวคนอื่นมาทำร้ายกู แต่มึงเลี้ยงกูด้วยหมัดด้วยลำแข็งตลอด"

"ใครก็ห้ามแตะมึง กูทำมึงได้คนเดียว"

"ฟังเหมือนจะดีนะ"

"ทำไมทำหน้าแบบนั้นไม่พอใจอะไร"

"แต่มึงชอบตัดสินว่ากูผิดก่อนเสมอโดยที่ไม่ถามกู"

"เอาเป็นว่าต่อไปกูจะถามมึงก่อน"

"แค่ขอโทษพูดยากนักหรือไง"ปราบเป็นคนที่พูดคำว่าขอโทษยากมาก ด้วยความที่มันดูเถื่อนคุมลูกน้องจำนวนมากมันดูแข็งกระด้างอ่อนโยนกับใครไม่เป็น

"ขอโทษแล้วมึงจะหายหน้าบูดบึ้งแบบนี้ใช่ไหม"

"-"

"มึงเจ็บตรงไหนหรือเปล่า"เปลี่ยนเรื่องสุดท้ายมันก็เลี่ยงที่จะเอ่ยคำว่าขอโทษ

"โดนหมัดนิดหน่อย แต่ไม่หนักเท่าหมัดมึง ขอบใจยังดีที่เป็นห่วง"

"ถ้าไม่ให้กูห่วงมึงจะให้กูห่วงใคร"

"ให้มันจริงเถอะเถื่อน มึงตรวจบ่อนเสร็จยัง กูอยากกลับแล้ว"

"เสร็จแล้ว ไปกินข้าวที่บ้านหรือร้าน"

"ที่บ้าน อยากกินกับข้าวฝีมือมึง"ปราบทำอาหารอร่อย นานทีจะทำให้ผมกินเพราะไม่มีเวลา งานมันเยอะ

"วันหลัง วันนี้กูเหนื่อย"

"เถื่อน"หน้าหงอยกดเสียงต่ำ

"เออๆ กูทำให้กินก็ได้"สุดท้ายผมก็ต้องใจอ่อนให้มัน

"จริงนะ"หน้าตาท่าทางดีใจ

"ขากลับแวะซื้อของที่ตลาดก่อน"

แวะซื้อของสดที่ตลาดเสร็จกลับมาถึงบ้านก็มืดแล้ว บ้านหลังนี้ผมอยู่กับปราบแค่สองคน พ่อแม่ของปราบอยู่บ้านอีกหลังอยู่คนละที่ เขารับรู้เรื่องของปราบกับผม เขาไม่เข้ามายุ่งเพราะคิดว่าโตกันแล้วตัดสินใจกันเอง อีกอย่างปราบเป็นคนหาเงินเข้าบ้านรับผิดชอบทุกอย่าง ส่วนพ่อแม่ผมไม่ต้องพูดถึงยังไม่รู้ เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าผมชอบผู้ชาย ยังไม่อยากพูดถึงไม่อยากคิดมากตอนนี้ถึงเวลาค่อยมาว่ากัน

"เถื่อนใกล้เสร็จหรือยังกูหิว"เดินเข้าไปในครัวลูบท้องตัวเองให้คนที่กำลังตั้งหน้าตั้งตาทำกับข้าวดู แต่ทุกอย่างต้องหยุดชะงักลง ถ้าหยุดหายใจด้วยได้คงตายไปแล้ว

"ใกล้แล้ว"

"อึก"โซนกลืนน้ำลายลงคอตาจ้องไม่กะพริบ

"มองอะไรโซน"

"เปล่า!!"ตอบเสียงสูง

"ทำอย่างกับไม่เคยเห็น"ยิ้มกรุ้มกริ่ม

" ค..เคยก็ไม่เหมือนกัน"ตอบเสียงตะกุกตะกัก

"ไม่เหมือนยังไง "ยัง ยังไม่หยุดถามอีกไอ้เถื่อน

"ถอดเสื้อซิกแพคเป็นลอน ยืนทำกับข้าวใครไม่มองก็บ้าแล้ว"ใส่กางเกงยีนเอวต่ำเห็นขอบชั้นในลายสวยเซ็กซี่มีเสน่ห์ฉิบหายผัวกู คิดในใจแต่เผลอยิ้มออกมา จนไอ้ปราบจับพิรุธได้

"นี่มึงคิดไม่ซื่อกับกูอยู่เหรอโซน ระวังจะไม่ได้กินข้าว"

"อยากกินอย่างอื่นแทนข้าวซะแล้วสิ"เอาสิมึงสู้มา กูสู้กลับนะปราบ

"ได้ทีเอาใหญ่ มายกกับข้าวไปที่โต๊ะ"

"ไม่สนใจจริงเหรอเถื่อน"มือลูบไร้ตรงกล้ามแขนเป็นมัดๆ

"ทีแบบนี้ทำเป็นซ่า พอกูเอามาร้องขอชีวิต"

"โห้!!ไอ้เถื่อนไม่เอาแล้วก็ได้"

"ยกกับข้าวออกไปที่โต๊ะได้แล้ว โซนกูพูดสองรอบแล้ว ไหนบอกว่าหิว"

"หยอกนิดหยอกหน่อยก็ไม่ได้"โซนยกจานชามสลัดตูดเดินออกไปเลย

"หึ"ปราบหัวเราะในลำคอ นานทีไอ้โซนจะมีมุมอ้อนขี้เล่นแบบนี้ ปกติไม่ทะเลาะกันก็ตีกัน

"เถื่อนตักข้าวให้หน่อย"ยกจานข้าวที่กินไปแล้วจนเกลี้ยงจานยื่นไปตรงหน้าปราบ

"กินไปกี่จานแล้วโซน"

"สามจานเอง ใครบอกมึงทำกับข้าวอร่อย"บุคลิกไอ้ปราบไม่เหมือนคนทำอาหารเป็นเลยขัดกับลุคเถื่อนๆ ของมันจริงๆ

"กูเห็นมึงกินเยอะแบบนี้กูก็มีความสุขแล้ว"

"อยากให้กูกินเยอะๆ ทำให้กูกินบ่อยๆ สิ"

"โซนมึงก็รู้ว่ากูไม่มีเวลา"

"อืม"