บทที่ 1.7

โม่อวิ๋นไม่เห็นว่าเป็นเรื่องเสียหาย อีกทั้งเขาเอ็นดูหยางหลินอยู่บ้าง แม้ไม่ใช่ในแบบที่แม่กับพ่อต้องการ แต่เขาก็รู้สึกสบายใจเหมือนพาน้องสาวออกมาเที่ยว เพราะรู้ดีว่าอีกฝ่ายไม่มีใครที่กว่างโจว

“ฉันละไม่เข้าใจจริงๆ ว่าพวกผู้ใหญ่คิดอะไรอยู่”

“แม่พี่เอาแต่พูดเรื่องเธอไม่หยุด ตั้งแต่ปีนั้นที่ไปเที่ยวฉางซา แม่เอาแต่บอกว่าเธอน่ารักอย่างนั้นอย่างนี้ ยังบอกด้วยว่าถ้าพี่ใหญ่ไม่ได้เป็นคนมีชื่อเสียง แม่จะให้เธอกับพี่ใหญ่นัดบอดเจอกันซะเลย” โม่อวิ๋นพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“งั้นตอนนั้นฉันก็โชคดีน่ะสิคะที่พี่เขาเป็นนักร้อง”

“คงจะอย่างนั้น” ทั้งสองพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน

“พี่ก็ชอบเธอนะแต่ชอบแบบน้องสาวเพราะพี่ไม่มีน้องสาว งั้นเธอมาเป็นน้องสาวพี่แล้วกัน ตกลงตามนี้นะ”

“ตกลงตามนี้ค่ะ”

“เรื่องผู้ใหญ่พี่จะจัดการเอง”

เมื่อโม่อวิ๋นพูดอย่างนั้นหยางหลินก็พยักหน้าอย่างวางใจ “ความจริงแบบนี้ก็ดีค่ะ ที่นี่ฉันรู้จักคนไม่มากมีพี่คอยช่วยก็อุ่นใจดี อย่าลืมมารับฉันไปเที่ยวบ้างนะคะ ฉันยังไม่ค่อยคุ้นกับเมืองกว่างโจว”

“แน่นอนอยู่แล้ว

ความพยายามที่จะจับคู่ของคุณนายทั้งสองล้มเหลวในที่สุด เพราะทั้งเห็นชัดว่าโม่อวิ๋น และหยางหลินกลายมาเป็นคู่หูพี่น้องที่เข้าขากันได้เป็นอย่างดี

แม้จะผิดหวังที่ทุกอย่างไม่เป็นอย่างที่หวัง แต่คุณนายทั้งสองก็รู้สึกดีที่ลูกๆ เข้ากันได้ดี แถมยังสนิทกันเอามากด้วย

เรื่องงานที่พิพิธภัณฑ์เป็นไปอย่างราบรื่น หลายเดือนถัดมาหยางหลินเริ่มปรับตัวเข้ากับกว่างโจวได้แล้ว ทั้งยังแวะเวียนไปเยี่ยมครอบครัวตระกูลโม่อยู่เสมอ กระทั่งในช่วงเทศกาลสำคัญที่หญิงสาวไม่ได้กลับฉางซาเพราะเพิ่งเข้าทำงาน คุณนายโม่ก็ส่งโม่อวิ๋นมารับหยางหลินไปค้างที่บ้าน

ทุกครั้งที่ไปที่บ้านตระกูลโม่ หยางหลินยังคงไม่ได้พบกับโม่เฉวียน หลายครั้งได้แต่แอบคิดว่าเขาเองก็คงไม่อยากโดนจับคู่จึงไม่อยากจะพบเธอ ซึ่งนั่นก็นับว่าเป็นเรื่องดีสำหรับหญิงสาว

หยางหลินเดินออกมาจากพิพิธภัณฑ์หลังเลิกงาน วันนี้เพื่อนที่ทำงานด้วยกันต่างก็ตกลงกันว่าจะไปกินมื้อค่ำใกล้ๆ แถวนี้ก่อนกลับบ้าน ดังนั้นจึงต่างคนก็ต่างมายืนรอกันด้านหน้าทางออก ถึงอย่างนั้นกลุ่มที่ออกมากันกลับยืนซุบซิบกันอย่างสนุกปาก

“มีหนุ่มหล่อมาพร้อมรถหรูยืนรอที่ทางเข้าไม่รู้แฟนใคร” เฉียวอิงรีบกระซิบบอกเสียงเบา

หยางหลินมองตามสายตาของเพื่อนร่วมงานกระทั่งเห็นร่างสูงที่ยืนพิงรถสีขาวอยู่ไกลๆ เขาโดดเด่นถึงขนาดนี้หญิงสาวจึงมั่นใจทันทีที่เห็น

“เขาหล่อมากเลยใครน่ะ” เหลียนเซียนทำท่าทางราวกำลังละลายแต่เมื่อสุดหล่อโบกมือมา ทุกคนต่างก็อ้าปากค้างตาโต

“เสี่ยวหลินทางนี้”

หยางหลินถอนหายใจออกมาเสียงเบา โม่อวิ๋นหล่อเหลาจนทำเอาเพื่อนร่วมงานเธอต่างก็มองจนตาค้างไปแล้ว “วันนี้คงไปด้วยไม่ได้แล้วนะ ไว้วันหลัง...”

“ใครน่ะหล่อจังมีแฟนแล้วงุบงิบไม่ให้เรารู้เหรอ” เฉียวอิงมองหยางหลินตาโต

“เปล่านะ”

“แล้วเขาเป็นใครน่ะ”

“เขาเป็น...ญาติ”

“งั้นฉันขอ” เหลียนเซียนลูบหน้าและยกมือขึ้นสางผม

“ข้ามศพฉันไปก่อน” เฉียวอิงหยิบแป้งตลับขึ้นมาซับใบหน้า หยางหลินได้แต่อดขำไม่ได้แต่เมื่อกำลังจะเดินเข้าไปหาโม่อวิ๋น อเล็กซ์ก็เดินเข้ามาสมทบอีกคน

“รุ่นพี่มาทำอะไรคะ ไม่ใช่บอกว่าไม่ว่างหรือไง” หยางหลินมองเขาด้วยท่าทางประหลาดใจ ปกติรุ่นพี่คนนี้มักจะอยู่เงียบๆ ไม่ค่อยสุงสิงกับใคร แต่ทำไมวันนี้ถึงออกมารวมกลุ่มกับทุกคนได้

“มารอเธอนั่นแหละ ไม่ใช่บอกว่าจะไปกินมื้อค่ำกับทุกคนหรอกเหรอ อีกอย่างฉันยังมีงานต้องปรึกษา อาทิตย์หน้าจะมีแจกันโบราณยุคราชวงศ์ฉินส่งมา เรา...”

“โถ่รุ่นพี่คะ” เฉียวอิงตัดบท “นี่มันหกโมงครึ่งแล้วนะคะ เลิกงานแล้วค่ะ เรื่องงานเอาไว้วันจันทร์ค่อยว่ากันอีกที” พูดจบก็ลากหยางหลินให้เดินตรงไปยังสุดหล่อที่ยืนรออยู่

“พี่อวิ๋น มาได้ไงคะ”

เหลียนเซียนมองเห็นท่าทางหงุดหงิดของอเล็กซ์ก็ได้แต่ถอนหายใจ “ก็พี่เอาแต่มอง หลายเดือนแล้วไม่ทำอะไร เสี่ยวหลินก็ของใสซื่อขนาดนี้ทำไงได้ละคะ”

อเล็กซ์มองเหลียนเซียนนิ่ง “ไม่เกี่ยวกับเธอ”

“ค่ะ” เหลียนเซียนแบมือสองข้างออกมาข้างหน้า “งั้นฉันขอตัวนะคะ มื้อเย็นวันนี้ขอบายเพราะดูเหมือนเสี่ยวหลินของเรามีราชรถมาเกยแล้ว เสี่ยวหลินไม่ไปฉันก็ไม่ไป กลับก่อนนะคะ บายค่ะทุกคน”

หยางหลินแนะนำเฉียวอิงให้โม่อวิ๋นรู้จักด้วยท่าทีอึดอัด หญิงสาวที่พยายามให้ท่าชายหนุ่มอย่าง ช่างทำให้คนอื่นรู้สึกตะขิดตะขวงใจดีแท้... ยังดีที่เสียงมือถือของโม่อวิ๋นดังขึ้น เขากดรับและพูดไม่กี่ประโยคก็ส่งมือถือให้หยางหลินแทนคำอธิบายทั้งหมด

“ครับแม่ รอเดี๋ยวนะครับเสี่ยวหลินอยู่ตรงหน้าผมแล้ว รับสายนี้สิแม่อยากคุยกับเธอ”

จบประโยคโม่อวิ๋นก็มองไปยังร่างสูงของชายหนุ่มอีกคนที่ยืนห่างออกไป ดูเหมือนแม้จะไกลขนาดนี้แต่เขาก็รับรู้ถึงความไม่เป็นมิตรของชายอีกคนในทันที ดังนั้นมันช่วยไม่ได้จริงๆ ที่เขาจะหมั่นไส้กับท่าทีของอเล็กซ์ ทั้งที่เขาเองก็บริสุทธิ์ใจกับน้องสาวของเขาคนนี้

“คุณป้าคะ ไปค้างที่บ้านเหรอคะ? ดีเลยสุดสัปดาห์นี้ยังคิดเลยว่าจะไปเยี่ยมคุณป้าที่บ้าน แต่ต้องไปที่อพาร์ทเม้นก่อนนะคะ ยังไม่ได้เตรียมตัวเลย”

โม่อวิ๋นทำท่าโอเค ก่อนมองอเล็กซ์ที่ดูแปลกใจกับความสนิทสนมของทั้งสองคน

“งั้นเราไปกันเลยมั้ย พี่ขอกาแฟสักถ้วยตอนเธอเก็บกระเป๋าละกัน”

“ได้ค่ะ ทุกคนฉันมีธุระคงไม่ได้ไปกินมื้อค่ำกับทุกคนนะคะ”

มองดูหยางหลินขึ้นรถไปกับโม่อวิ๋น อเล็กซ์ได้แต่รู้สึกหงุดหงิด ตั้งแต่หญิงสาวเข้ามาทำงานในพิพิธภัณฑ์ เขาก็เป็นคนสอนงานทั้งยังดูแลอีกฝ่ายตั้งแต่ต้น รู้เรื่องของหญิงสาวเกือบทั้งสิ้นเพราะหยางหลินเก็บความรู้สึกไม่เก่ง เรื่องที่หญิงสาวมีแฟนเขาเองก็ไม่เคยได้ยิน หลายเดือนมานี้ก็ไม่เคยเห็นมารับมาส่ง ดังนั้นเขาจึงทึกทักไปเองว่าอีกฝ่ายไม่มีใคร

“หรือว่าฉันใจเย็นเกินไปอย่างที่เหลียนเซียนว่า ฉันควรเดินหน้าจีบ...แต่เขา...เป็นแฟนเสี่ยวหลินจริงๆเหรอ”