บทที่ 1.6

หยางหลินคล้ายดูออกว่าสวีลั่วมีแผนจับคู่ตนกับโม่อวิ๋น โม่อวิ๋นเองก็เหมือนจะเข้าใจดี เขายังเย้าแม่ตัวเองเล่นๆ ว่ากำลังทำตัวเป็นแม่สื่อ

“พี่ว่าแม่คงอยากจับคู่เธอกับพี่ใหญ่มากกว่า แต่ดูตารางงานของเขาแล้ว...” โม่อวิ๋นส่ายหน้า

“ฉันยังอย่างมีชีวิตที่สงบสุขนะคะ”

โม่อวิ๋นชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะหัวเราะออกมา “นั่นสินะ แฟนคลับเขาน่ากลัวน้อยเสียเมื่อไหร่”

หลังอาหารค่ำสวีลั่วย้ำแล้วย้ำอีกให้โม่อวิ๋นส่งหยางหลินกลับบ้านอย่างปลอดภัย กำชับว่าหากหญิงสาวว่างให้มาเยี่ยมเยียนที่บ้านให้ได้ อีกทั้งยังมอบของว่างกับของกินมากมายให้กลับมากินที่อพาร์ทเม้น

คืนวันนั้นหยางหลินมากระจ่างก็เป็นตอนที่ผู้เป็นแม่โทรศัพท์มาหา

“ลูกว่าโม่อวิ๋นเขาเป็นยังไงบ้างจ้ะ” เหมยเซียนถามอย่างมีนัย

“ก็ดีนี่คะ พี่เขาก็ใจดี ทำไมเหรอคะ” หญิงสาวอมยิ้มเพราะรู้ดีว่าแม่ของตนกับคุณป้าโม่ต้องพูดคุยกันก่อนหน้านี้แน่นอน

“เปล่าจ้ะ แม่แค่อยากรู้”

“คุณนายหยางคะ” หญิงสาวถอนหายใจออกมาเสียงยาว “หนูรู้นะคะว่าแม่กับคุณป้ากำลังทำอะไรอยู่ เราเพิ่งจะเจอกันวันแรกเองนะคะ”

“แม่ก็ไม่ได้ว่าอะไรนี่จ้ะ”

“แม่เปิดสปีกเกอร์อยู่เหรอคะ”

“ใช่จ้ะ”

“พ่อคะ ดูคุณนายหยางสิคะ” หยางหลินรีบฟ้องเพราะรู้ว่าพ่อของเธอเองก็อยู่ข้างๆ

“พ่อก็ว่าเขาหล่อดีนะ” หยางเซิงกล่าวเสียงจริงจัง “พ่อเคยเจอเขานะ นิสัยดีไว้ใจได้”

“พ่อกับแม่อยากให้หนูมีแฟนขนาดนั้นเชียว”

“เจ้าเด็กคนนี้ เพื่อนลูกบางคนแต่งงานไปแล้วก็มีนะ”

“พ่อคะการที่หนูไม่มีแฟนมันแปลกขนาดนั้นเลยเหรอคะ”

“มันก็ไม่แปลกหรอกลูก แต่พ่อว่ามันน่าจะดีกว่าถ้าลูกจะทำอย่างอื่นไปด้วยนอกจากเรียนหนังสือกับทำงานน่ะ อย่างเช่นการออกไปเที่ยวอะไรทำนองนั้น”

พูดจบทุกคนก็เลยเงียบไปกระทั่งสามคนหลุดหัวเราะออกมาพร้อมกัน

“ไม่เวิร์คแฮะ” หยางเซิงเอ่ย

“มันใช้ไม่ได้ผลกับหนูพ่อกับแม่ก็รู้ หนูรับรองร้อยเปอร์เซ็นว่าตอนนี้หนูยังไม่มีแฟนค่ะ พ่อกับแม่วางใจได้เลย ถ้ามีแล้วหนูจะบอกพ่อกับแม่แน่นอน” หยางหลินหัวเราะหลังจับได้ว่ากำลังถูกล้วงความลับ “แต่หนูคิดว่าพี่อวิ๋นเขาก็นิสัยดีนะคะ เพียงแต่เราเพิ่งจะเจอกันเท่านั้นเอง”

หญิงสาวรู้ว่าผู้ใหญ่สองฝ่ายพยายามทำอะไร และแน่ใจว่าโม่อวิ๋นเองก็รู้ตัวดีพอๆ กับเธอว่าทั้งสองกำลังโดนจับคู่

หลายวันต่อมาหยางหลินได้รับโทรศัพท์จากโม่อวิ๋น เขาหัวเราะลั่นเมื่อถูกรู้ทันว่าผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายให้เขาโทรหาหญิงสาว เขาเองก็ยอมรับว่าถูกรบเร้าดังนั้นจึงคิดว่าคล้อยตามไปก่อน

“ไหนๆ เราก็โดนมัดมือชกแล้ว พี่ว่าเราสองคนออกไปหาอะไรกินดีกว่า อยู่บ้านมีหวังโดนแม่บ่นไม่เลิกแน่”

“ก็มีแฟนซะสิคะ” หยางหลินเย้า

“ยังไม่เจอคนที่ใช่น่ะสิ อีกอย่างพี่ยังอยากอยู่คนเดียวอยู่เลย”

“ถามจริง?”

“ไม่ล้อเล่นแล้วพี่รอข้างล่างนะ”

“เอ๋” เมื่อเดินไปที่หน้าต่างมองเห็นรถสีขาวคันหรูที่มาจอดอยู่หน้าหอพัก โม่อวิ๋นเปิดประตูรถออกมาพร้อมโบกมือให้ “เร็วจัง”

“มาเถอะ พี่รู้จักร้านอร่อยแถวนี้”

“ขอสิบนาทีค่ะ”

“ได้จ้ะ”

สิบนาทีตรงเป๊ะที่หยางหลินวิ่งลงมาจนถึงชั้นล่าง หญิงสาวเดินตรงไปที่รถคันหรูพร้อมเบิกตามองด้วยความชื่นชม “นี่รถพี่เหรอคะ สวยจัง” ไม่รู้เรื่องรถหรอกรู้แต่ว่าสวยดี...

โม่อวิ๋นยักไหล่ “มีพี่ชายทั้งหล่อทั้งรวยนี่นะ”

“รถพี่เฉวียนเหรอคะ”

ได้ยินหญิงสาวเรียกพี่ใหญ่ของตัวเองอย่างสนิทสนม โม่อวิ๋นยิ้มเจ้าเลห์ “พี่ว่าเธอกับพี่ใหญ่น่าจะได้เจอกันสักครั้ง”

“ไม่ละคะ” หยางหลินยิ้มแหย

“เอาเถอะพี่ก็แค่เสียดาย เขาน่าจะได้เจอคนที่ดีกว่า... ช่างเถอะ เอาเป็นว่าตอนนี้พี่ยังจนอยู่ไม่มีปัญญาซื้อรถแพงขนาดนี้หรอก คืนนี้ต้องแวะไปรับพี่เขาที่สนามบิน เขาเอารถมาฝากไว้ชั่วคราว ขึ้นรถสิไหนๆ เราก็จะออกเดทแล้วนี่”

“พี่นี่จริงๆ เลยนะคะ รู้ทั้งรู้ว่าเป็นแผนของคุณป้ากับคุณแม่”

ด้วยนิสัยขี้เล่นของโม่อวิ๋น บวกกับนิสัยเข้ากับคนง่ายอย่างหยางหลิน ทำให้แม้ทั้งคู่จะเพิ่งรู้จักกันไม่นาน แต่ก็คุ้นเคยกันได้อย่างรวดเร็ว

สองหนุ่มสาวออกไปเดินเล่น จากนั้นก็ทานข้าวด้วยกัน นานเข้าจึงพบว่าทั้งคู่มีความชอบหลายอย่างคล้ายคลึงกัน

ถึงอย่างนั้นความชอบที่เหมือนกัน ก็ใช่ว่าจะสามารถพัฒนาความสัมพันธ์ ให้เป็นไปอย่างที่บุพการีทั้งสองฝ่ายหมายมั่นปั้นมือ เพราะทั้งชายหนุ่มและหญิงสาวต่างก็รู้ดีว่าไม่ได้รู้สึกต่อกันอย่างที่ผู้ใหญ่คาดหวังเอาไว้

“เราจะบอกพวกคุณป้ากับคุณแม่ว่ายังไงละคะ”

“บอกว่าเราเดทกันอย่างราบรื่นไงล่ะ” ชายหนุ่มกล่าวทีเล่นทีจริง “ดูท่าแม่พี่จะเป็นเอามาก เผลอๆ อาจจะมากกว่าคุณน้าเสียอีก” โม่อวิ๋นถอนหายใจ

“ไม่หรอกค่ะ คุณแม่ของฉันเองก็ดูท่าจะชอบพี่เอามากๆเลย”

“แล้วคุณพ่อของเธอละ”

“รายนั้นไม่ต้องพูดถึงหรอกค่ะ คุณแม่ว่ายังไงคุณพ่อก็ว่าอย่างนั้นแหละค่ะ”

“งั้นเหรอ งั้นก็บอกไปตามความจริงนี่แหละว่าเราเพิ่งจะรู้จักกัน คนที่เขาคบกันจริงจังยังต้องการเวลาเลย พวกท่านคงไม่เร่งรัดหรอก ปฏิเสธไปตอนนี้ก็เสียแรงเปล่า เอาเป็นตามนี้ละ”