บทที่ 1.8

ห้าเดือนแรกของการทำงานผ่านไปอย่างหนักหน่วง การปรับตัวครั้งยิ่งใหญ่ทำให้หยางหลินอดทึ่งตัวเองไม่ได้ ส่วนความสัมพันธ์อันแน่นแฟ้นของสองครอบครัวก็กำลังไปได้สวย ซึ่งนั่นทำให้เหมยเซียนวางใจ เพราะนัยหนึ่งในระหว่างที่ลูกสาวห่างจากอ้อมอก ถึงอย่างนั้นก็จะมีสวีลั่วคอยเป็นหูเป็นตาให้

เหลียนเซียนกับเฉียวอิงเดินเข้ามาภายในห้องพักระหว่างเวลาพักเที่ยง ในมือมีของกินหลายอย่างมาด้วย เมื่อเห็นว่าเพื่อนสาวเอาแต่ง่วนอยู่กับงาน งาน งาน และงาน ก็ถอนหายใจพร้อมกับส่ายหน้า

“ถามจริงนี่ถึงฤดูกาลประกาศพนักงานดีเด่นแล้วเหรอไง” เหลียนเซียนแดกดัน

“ได้ก็ดีสิ” หยางหลินหัวเราะ

“พวกเราจะไปเที่ยวกันช่วงวันหยุด เธอจะไปด้วยหรือเปล่า” เฉียวอิงวางถุงของกินแล้วหันมาถาม “ถ้าจะให้ดีพาสุดหล่อคนนั้นมาด้วยจะดีมาก”

“ช่วงไหนนะ” ยังคงก้มหน้าอยู่เอกสาร

“อาทิตย์หน้าน่ะ วันหยุดยาวสามวัน” เหลียนเซียนเดินไปดึงเอกสารออกมาจากมือหยางหลิน “อาทิตย์หน้าเหรอ” หยางหลินเงยมามองเหลียนเซียนและหันหน้าไปมองปฏิทินในที่สุด

“ไม่ได้หรอก ช่วงวันหยุดอาทิตย์หน้าตรงกับวันเกิดพี่อวิ๋น”

หยางหลินยิ้มเมื่อนึกถึงกล่องของขวัญที่เธอออกไปเดินเลือกซื้อ หลังจากวางแผนกับคุณนายโม่ว่าจะจัดงานวันเกิดเซอร์ไพร์สโม่อวิ๋น

“เธอนี่นะติดจังกับบ้านคุณนายโม่คนนี้น่ะ น่าจะแต่งงานกับบ้านนั้นซะเลย” เหลียนเซียนประชด

“อะไรใครจะแต่งงาน” ซวงซวงที่เดินออกมาจากห้องน้ำเอ่ยถาม เมื่อได้ยินประโยคสุดท้ายที่เหลียนเซียนประชดหยางหลิน

“เปล่าหรอก” หยางหลินยอมแพ้พร้อมกับวางเอกสารในมือ หลังจากถูกก่อกวนจนไม่มีทำงานต่อ สี่สาวพูดคุยกันถึงการออกไปเที่ยวในช่วงวันหยุดนี้ แต่หยางหลินกลับยังคงยืนยันว่าคงไปด้วยไม่ได้

“จริงสิเสี่ยวหลิน อเล็กซ์รออยู่ที่ห้องสาม เขาบอกว่าหลังพักเที่ยงให้ตามไป” ซวงซวงมีท่าทีเหมือนเพิ่งจะนึกขึ้นได้

“คราวนี้อะไรอีกละ” หยางหลินหน้านิ่วคิ้วขมวด “ไม่รู้ฉันคิดไปเองมั้ย พักหลังๆ มานี้รุ่นพี่เข้มงวดจนฉันนั่งไม่ติดแล้ว”

เหลียนเซียนยักไหล่ “แค่จ้องตาเขาแล้วทำตาปริบๆ พยายามใสซื่อเข้าไว้ รับรองเขาทำอะไรเธอไม่ลงแน่ๆ”

เฉียวอิงกลอกตา “พยายามใสซื่ออะไรกัน เสี่ยวหลินของเราต้องพยายามด้วยเหรอไง”

“ก็นั่นสินะ”

“ฉันยังอยู่ตรงนี้นะ จะนินทาช่วยรอให้ฉันออกไปก่อนได้มั้ย” หยางหลินย่นหน้า

“เฮ้อ...” เหลียนเซียนถอนหายใจมองตามแผ่นหลังเพื่อนสาว

“อะไร” เฉียวอิงเลิกคิ้ว

“ก็เรื่องอเล็กซ์กับเสี่ยวหลินของเราไง คนหนึ่งก็ใสซื่อ อีกคนก็ท่ามากจนน่ารำคาญ”

“จะว่าไปก็น่าเห็นใจเขานะ ได้ยินมาว่าเขาเป็นรุ่นพี่ที่มหาวิทยาลัยเดียวกัน เสี่ยวหลินเคารพนับถือเขาราวกับอาจารย์คนหนึ่ง เกรงใจยิ่งกว่าหัวหน้าเสียอีก จะให้คิดกับเขาแบบนั้นก็คงยากอยู่นะ” ซวงซวงกล่าวอย่างเข้าอกเข้าใจ

“เอาจริงๆ นะ ตอนแรกฉันก็คิดว่าเสี่ยวหลินของเราเหมาะสมกับอเล็กซ์อยู่หรอก แต่ตอนนี้ฉันเอนเอียงไปทางสุดหล่อแซ่โม่มากกว่า ฉันนึกออกแล้วว่าเขาหน้าเหมือนใคร” ซวงซวงทำท่าทีคล้ายฝันกลางวัน

“ใคร”

“โม่เฉวียน สุดหล่อของดีเมืองกว่างโจวของเราไง!!”

เฉียวอิงตาโตคล้ายเพิ่งนึกขึ้นได้เหมือนกัน “นั่นสิ ฉันก็ว่าเหมือนเคยเจอเขาที่ไหน ที่แท้คุ้นหน้าเพราะเขาหน้าเหมือนเสี่ยวเฉวียนเฉวียนของฉันนี่เอง เอ๋ แซ่โม่เหมือนกันด้วยนี่!!”

           

เมื่อหยางหลินเดินมาจนถึงห้องตัวอย่างที่สามก็เจอเข้ากับอเล็กซ์ที่ยืนรออยู่แล้ว เขายิ้มเมื่อเห็นว่าหญิงสาวเดินเข้ามาหา

“มาแล้วเหรอ เข้ามาสิมาดูตัวอย่างที่เพิ่งถูกส่งมาจากทางเหนือ แจกันหลายใบเพิ่งตรวจสอบเสร็จ เอกสารอยู่ในนั้นดูว่ามีอะไรต้องแก้ไขมั้ย เราจะจัดแสดงอาทิตย์หน้า”

“ค่ะ”

หยางหลินเดินเข้าไปนั่งลงและเริ่มทำงานทันที หญิงสาวไม่ได้สังเกตเลยว่าอเล็กซ์เหมือนมีอะไรอยากจะพูด

“วันหยุดนี้มีแผนจะไปไหนแล้วหรือยัง ไปเที่ยวนอกเมืองกับเหลียนเซียนก็ดีนะ”

“ไม่ละค่ะ”

“ทำไมละ” อเล็กซ์เอ่ยถามด้วยย้ำเสียงแปลกๆ หยางหลินหันไปมองเขาด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยคำถาม “เอ่อ...พี่แค่เสียดายแทนครั้งนี้เพื่อนร่วมงานหลายคนเองก็ไป พี่เองก็คิดว่าจะไปด้วย”

“ฉันมีนัดแล้วน่ะสิคะ”

“นัดสำคัญหรือ”

“ก็สำคัญค่ะ” หญิงสาวพยักหน้าโดยไม่สังเกตเห็นประกายความผิดหวังจากชายหนุ่ม

“ไว้โอกาสหน้าคงไม่สายไปมั้งคะ” พูดจบก็รื้อเอกสารออกมาตรวจเตรียมตัวทำงานเต็มที่

อเล็กซ์อ้าปากอยากจะพูดบางอย่างแต่เขาเรียบเรียงออกมาไม่ถูก ไม่รู้จะเริ่มต้นยังไง และไม่รู้จะกล่าวในฐานะไหนดี มองดูหญิงสาวก้มหน้าก้มตาทำงานเขาได้แต่ยอมแพ้และถอนหายใจเสียงเบา

เช้าวันสุดสัปดาห์หยางหลินตื่นขึ้นมาพร้อมกับอาการครั่นเนื้อครั่นตัวและอาการปวดหัวอย่างแรง เมื่อลุกจากที่นอน พร้อมเงยหน้ามองนาฬิกาบนผนัง ก็พบว่าตัวเองตื่นสายตะวันโด่งจนเกือบสิบโมง

มือถือที่มีสายเรียกเข้ากว่าสิบสาย ครึ่งหนึ่งเป็นของสวีลั่ว ส่วนอีกครึ่งเป็นของอเล็กซ์

ฝ่ายหลังไม่รู้ว่าจะอะไรกับเธอหนักหนา หลังๆ มานี้เขามักจะคอยโทรหาแต่กลับไม่ค่อยคุยอะไรมากนัก อาจเพราะเขาเป็นคนไม่ช่างคุยดังนั้นแม้จะโทรมาบ่อยแต่กลับนับประโยคสนทนาได้

“คุณป้าคะหนูตื่นสาย เดี๋ยวจะรีบอาบน้ำแต่งตัวแล้วนั่งรถไปเอง ค่ะ ไปถูกค่ะ ได้ค่ะ” หลังวางสายจากสวีลั่วหยางหลินตัดสินใจไม่โทรกลับกาอเล็กซ์แต่รีบอาบน้ำทันที

ตอนนี้รู้ถึงผลพวงของการอ่านหนังสือจนดึก และนอนไม่พอมาหลายวันแล้ว เนื่องจากร่างกายที่กำลังประท้วงออกมาอย่างเห็นได้ชัด เธอกำลังจะเป็นไข้…

หยางหลินกรอกกาแฟดำเข้าไปอย่างเร่งรีบ มันทำให้เธออาการดีขึ้นมาเล็กน้อย เพียงพอให้มีสติครบถ้วนตอนที่ขึ้นเมล์ไปลงใกล้ๆ ถนนแถวบ้านตระกูลโม่

นี่เป็นครั้งแรกที่เธอนั่งรถไปเอง เพราะทุกครั้งโม่อวิ๋นจะเป็นคนขับรถมารับ แต่วันนี้เธอไม่อยากจะให้โม่อวิ๋นรู้ว่าเธอกับคุณนายโม่วางแผนให้เขาประหลาดใจกับปาร์ตี้วันเกิด