Tous les chapitres de : Chapitre 1 - Chapitre 10

“เสี่ยวเหยียนเหยียนอย่าวิ่งสิลูกเดี๋ยวหกล้ม”เสียงอุทานพร้อมกับร่างรีบคว้าเด็กชายวัยสี่ขวบที่วิ่งไปข้างหน้าอย่างตื่นเต้น ทำเอาหยางหลินยิ้มพร้อมกับรุนรถเข็นสัมภาระออกมาจากช่องผู้โดยสารขาเข้าบรรยากาศท่ามกลางผู้คนที่ท่าอากาศยานนานาชาติกว่างโจวไป๋อวิ๋น ยังคงวุ่นวายและคึกคัก เหมือนกับวันนั้น...วันที่หยางหลินเพิ่งมาเยือนครั้งแรก“พี่เสี่ยวเหยียนอย่าวิ่งสิคะ”เด็กสาวที่หน้าตาเหมือนกันกับเด็กชายคนแรกกล่าวตามผู้เป็นแม่ มองปราดเดียวก็รู้ว่าทั้งสองคนเป็นฝาแฝดกันอย่างไม่ต้องสงสัย“เร็วๆ สิฮะแม่ เร็วเข้าเสี่ยวเซวียนเซวียน คุณป้าอยู่ตรงหน้านั่นแล้ว” เหยียนเหยียนตะโกนพร้อมกลับหันมามองด้านหลังอย่างตื่นเต้น เมื่อเห็นว่าเหลียนเซียนยืนรออยู่ไม่ไกล“คุณป้าครับ!” เหยียนเหยียนตะโกนเรียกพร้อมกับวิ่งเข้าไปหาเป้าหมาย“คุณป้า!” ตอนนี้แม้แต่เซวียนเซวียนเองก็รีบวิ่งเข้าไปกอดเหลียนเซียน เพื่อนรักของผู้เป็นแม่ซึ่งเคยเดินทางไปเยี่ยมที่อเมริกาสี่ปีแล้วที่หยางหลินตัดสินใจเดินทางไปหาพี่ชายที่อเมริกา ทั้งนี้ก็ไปให้พ้นบางสิ่งที่ทำให้เธอเจ็บปวด ใครบางคน ทว่าท่ามกลางความเจ็บปวดนั้น ก็ยังมีสองชีวิตน้อยๆ ที่ช่วยทำให้เธอผ่

“เราไปแล้วนะคะคุณพ่อ” เซวียนเซวียนกับเหยียนเหยียนหันไปบอกกรอบรูปใบเล็กที่ตั้งอยู่บนโต๊ะ มันเป็นรูปแต่งงานของหยางหลินกับโม่เฉวียนนั่นเองก่อนหน้านี้เมื่อเธอค้นรูปนี้ออกมา เด็กทั้งสองแย่งกันจนถึงกับทะเลาะกันหลายครั้ง ดังนั้นเธอจึงเอาไปใส่กรอบวางไว้ให้ในห้องนอนของทั้งสองคนละอัน แต่วันนี้น่าจะเป็นเหยียนเหยียนที่ถือออกมาวางเอาไว้ที่ห้องรับแขกที่ร้านทำผมในห้างสรรพสินค้าชื่อดัง เซวียนเซวียนกำลังถูกจับแต่งหน้าอ่อนๆ เพื่อให้เหมาะกับชุดนางฟ้าตัวน้อยส่วนเหยียนเหยียนนั้นหล่อเหลาอยู่ในชุดสูท พร้อมที่จะถ่ายรูปแล้วหยางหลินรับโทรศัพท์ก่อนเดินออกไปคุยข้างนอกร้าน เธอไม่รู้เลยว่าเหยียนเหยียนมองเห็นใครบางคนเดินผ่านหน้าร้านทำผมไป ก่อนจะได้คิดอะไรเด็กน้อยก็วิ่งตามออกไปโดยที่ไม่มีใครเห็น“พ่อฮะ”เหยียนเหยียนวิ่งเข้าไปกอดใครบางคนจากด้านหลังโม่เฉวียน... อดีตนักแสดงนำชายดีเด่นหลายปีซ้อนซึ่งตอนนี้ผันตัวไปทำงานเบื้องหลังชายหนุ่มหันกลับมามองพร้อมกับก้มลงมองเด็กน้อยที่ใบหน้าละม้ายคล้ายคลึงกับเขางงๆ“เด็กที่ไหนกัน” แอนจี้อุทานเมื่อได้ยินว่าเด็กชายตรงหน้าเรียกโม่เฉวียนว่าพ่อ ทั้งยังกอดขาเอาไว้ไม่ยอมปล่อย“ตามหา

แต่งตัวแบบนี้ท่ามกลางคนในสนามบิน แถมแฟนคลับบางคนกำลังวิ่งตรงมาทางนี้ชัดเลย!!! ดาราตัวเป็นๆ เธอต้องรีบเผ่นก่อนจะโดนเหยียบจนแบนติดพื้น“ขอบคุณค่ะ” หยางหลินรีบรับกระดาษในมือของเขามาแล้วเร่งฝีเท้าออกไปให้ห่างชายร่างสูงมากที่สุด ขืนอยู่มีหวังได้ซวยขึ้นมาแน่ๆหญิงสาวรักความสงบอย่างเธอ ไม่มีทางรับมือกับแฟนคลับสาวๆ ของดารานักแสดงได้แน่ๆ เห็นอยู่ทุกวันในทีวี เธอจะไม่ยอมตกเป็นเหยื่อความเข้าใจผิดอย่างแน่นอน“เสี่ยวเฉวียน นายมาทำอะไรตรงนี้” เสียงใครบางคนเรียกชื่อเขาด้วยความสนิทสนม“ครับพี่ ไปเดี๋ยวนี้”‘โม่เฉวียน’ ละสายตาจากแผ่นหลังลนลานไปมองเจ้าของเสียง แต่เมื่อหันกลับมาอีกครั้งคนก็หายตัวไปแล้ว “นั่นมัน...ที่อยู่กับเบอร์โทรบ้านของเราหรือเปล่า เอ หรือว่าจะดูผิด”เขาพึมพำกับตัวเองพร้อมก้าวเท้าออกเดิน ถึงอย่างนั้นเท้าข้างหนึ่งกลับเหยียบเข้ากับสร้อยข้อมือเชือกหนังสีแดงที่ถูกร้อยเอาไว้กับแหวนเงิน เมื่อหยิบขึ้นมาดูก็มองเห็นข้อความสลักอยู่บนแหวน‘LITTLE LIN’“นั่นอะไร ว้าว สร้อยข้อมือสวยดีนี่ จากแฟนคลับเหรอ” เจียงรุ่ยนักแสดงรุ่นน้องต้นสังกัดเดียวกับเขาเดินตามมาโม่เฉวียนไม่ตอบแต่ยัดมันลงไปในกระเป๋าแล้

โม่อวิ๋นไม่เห็นว่าเป็นเรื่องเสียหาย อีกทั้งเขาเอ็นดูหยางหลินอยู่บ้าง แม้ไม่ใช่ในแบบที่แม่กับพ่อต้องการ แต่เขาก็รู้สึกสบายใจเหมือนพาน้องสาวออกมาเที่ยว เพราะรู้ดีว่าอีกฝ่ายไม่มีใครที่กว่างโจว“ฉันละไม่เข้าใจจริงๆ ว่าพวกผู้ใหญ่คิดอะไรอยู่”“แม่พี่เอาแต่พูดเรื่องเธอไม่หยุด ตั้งแต่ปีนั้นที่ไปเที่ยวฉางซา แม่เอาแต่บอกว่าเธอน่ารักอย่างนั้นอย่างนี้ ยังบอกด้วยว่าถ้าพี่ใหญ่ไม่ได้เป็นคนมีชื่อเสียง แม่จะให้เธอกับพี่ใหญ่นัดบอดเจอกันซะเลย” โม่อวิ๋นพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง“งั้นตอนนั้นฉันก็โชคดีน่ะสิคะที่พี่เขาเป็นนักร้อง”“คงจะอย่างนั้น” ทั้งสองพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน“พี่ก็ชอบเธอนะแต่ชอบแบบน้องสาวเพราะพี่ไม่มีน้องสาว งั้นเธอมาเป็นน้องสาวพี่แล้วกัน ตกลงตามนี้นะ”“ตกลงตามนี้ค่ะ”“เรื่องผู้ใหญ่พี่จะจัดการเอง”เมื่อโม่อวิ๋นพูดอย่างนั้นหยางหลินก็พยักหน้าอย่างวางใจ “ความจริงแบบนี้ก็ดีค่ะ ที่นี่ฉันรู้จักคนไม่มากมีพี่คอยช่วยก็อุ่นใจดี อย่าลืมมารับฉันไปเที่ยวบ้างนะคะ ฉันยังไม่ค่อยคุ้นกับเมืองกว่างโจว”“แน่นอนอยู่แล้วความพยายามที่จะจับคู่ของคุณนายทั้งสองล้มเหลวในที่สุด เพราะทั้งเห็นชัดว่าโม่อวิ๋น และหยางหลินกล

โม่เฉวียนขยับลงจากเตียงด้วยท่าทีเกียจคร้าน หลังจากการทำงานหนักตลอดสามเดือน ในที่สุดเขาก็ได้พักและได้นอนหลับเต็มอิ่มจากนี้ตารางงานของเขาจะไม่แน่นเท่าช่วงสามเดือนที่ผ่านเพราะซีรีส์เรื่องล่าสุดเพิ่งปิดกล้อง จะเหลือก็แค่เดินสายถ่ายรายการต่างๆ เพื่อโปรโมทนิดๆ หน่อยๆก่อนหน้านี้หลายเดือนเขาแจ้งกับผู้จัดการเอาไว้แล้วว่าอยากขอหยุด เขารับปากคุณนายโม่เอาไว้แล้วว่าจะกลับบ้านเพื่อร่วมงานเลี้ยงวันเกิดของน้อยชายให้ได้ ดังนั้นสองวันนี้จึงนับเป็นวันหยุดของเขาหลังจากอาบน้ำและเดินออกมาดูข่าวสารทั้งทางทีวีและสื่อออนไลน์ เขากลับได้รับโทรศัพท์จากฮานน่า คนรักเก่าของเขาที่ต่างคนต่างก็ตกลงที่จะเลิกรากันไปด้วยดี เนื่องจากในยามที่คบกันนั้นหญิงสาวกำลังเป็นนักแสดงที่เริ่มโด่งดัง ส่วนเขาเป็นเพียงแค่นักร้องหน้าใหม่ที่ยังไม่เป็นที่รู้จักโม่เฉวียนยอมรับว่าค่อนข้างลำบากใจที่จะออกไปพบคนรักเก่า เนื่องจากทั้งคู่เลิกรากันไปหลังจากที่ฮานน่านั้นยอมรับสภาพที่คบกันแบบเปิดเผยไม่ได้เธอเป็นฝ่ายบอกเลิกเขา ทั้งยังจากไปอย่างไม่ไยดี แม้ว่าเขาจะบอกว่าให้เธอคบกันโดยที่ไม่ต้องเปิดเผยก็ได้ฮานน่ากับเขาคบกันมาตั้งแต่เรียนจบมัธยมปลาย