ตอนที่ 8 ค่าทำขวัญหลักล้าน

มุกดาเบิกตาโตแทบถลนออกมานอกเบ้ากับยอดเงินที่เด้งเข้าบัญชีหลังจากเทวาโทรแจ้งให้ตรวจสอบยอดที่เจ้านายของเขาโอนเข้าบัญชีเธอ

“ค่าทำขวัญหลักล้านเลยเหรอ?”

แต่ก็เลือกที่จะขอบคุณผ่านทางเทวาเช่นเดียวกัน การหลีกเลี่ยงไม่เจอหน้าเขาน่าจะเป็นการดีที่สุด ไม่รู้เหมือนกันว่าตัวเองกลัวการเผชิญหน้ากับเขาทำไมกัน ทั้งที่เรื่องคืนนั้นก็ยังไม่ถูกเคลียร์แสดงว่าเขาปล่อยผ่าน หรือไม่ก็จำไม่ได้ หรือไม่ก็ไม่รู้ว่าเป็นเธอ แต่มันก็ยังคาใจเธออยู่

สิ่งที่เธอกังวลว่าเขาจะถามความจริงจากยวนใจนั้นก็ตัดทิ้งไปได้เลย เพราะหลังจากที่ยวนใจกลับมาทำงานตามปกติและได้หายไปอีกครั้งพร้อมกับนาฬิกาเรือนหรู และของมีค่าในห้องนอนของภูวนาถในครั้งที่เจ้าของบ้านป่วยและเข้ารักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาล และหล่อนก็ไม่กลับมาที่บ้านอัครเทพอีกเลยตามคำบอกเล่าของขนุน

หรือกลัวว่าเขาจะรู้ว่าภูวภัสคือลูกของเขา

กลัวว่าเขาจะอ้างสิทธิ์เลี้ยงดูลูกตามกฎหมาย เขามีเงินมากมายจะทำอะไรก็ได้ แล้วเธอล่ะเงินจะจ้างค่าทนายยังคิดแล้วคิดอีก

และกลัวว่าเขาจะพรากลูกไปจากเธอ

อีกอย่างเขากับเธอไม่ได้มีความพิศวาสต่อกัน เรื่องในคืนนั้นมันเกิดขึ้นเพราะอุบัติเหตุไม่มีทางที่เขาจะยอมรับเธอ และที่สำคัญเขาก็มีคนรักอยู่แล้ว หลังจากวันนั้นผ่านมาห้าปี เขาเปลี่ยนคู่ควงไม่ซ้ำหน้าปีละสองสามคนหลังจากเลิกรากับลลิตาไป จากข่าวที่เธอตามดูเขาอยู่ในหน้าข่าวธุรกิจของแวดวงไฮโซ

หากเขาได้สิทธิ์เลี้ยงดูลูกจริง ๆ แล้วภรรยาของเขาใจร้ายกับภูวภัสล่ะเธอจะทำยังไง คิดไม่ตกได้แต่ถอนหายใจเท่านั้น มีทางเดียวคืออย่าพาลูกเข้าใกล้เขาเท่านั้นเป็นพอ

ห้องผู้บริหารที่ปราศจากเสียงสนทนาใดๆ เงียบสงัดจนได้ยินเสียงเข็มนาฬิกาหรูเรือนใหญ่ที่ปักอยู่ข้างผนังหมุนเดินเป็นจังหวะ ชายหนุ่มที่หลับตาพิงพนักเก้าอี้นวมหลังโต๊ะทำงานและความคิดมากมายที่วิ่งวกวนอยู่ในหัว

ไม่เข้าใจตัวเองทำไมภาพสองแม่ลูกนั้นยังติดตาอยู่ตลอด และยังมีคำถามบ้าๆ ที่สลัดไม่ออกในหัวอีกเช่นกัน หลังจากอ่านประวัติผู้ป่วยตัวน้อยที่เขาขอเป็นเจ้าของไข้ และรับผิดชอบค่าใช้จ่ายในการรักษาตลอดชีพของภูวภัส

และประวัติของแม่เด็กโดยละเอียดที่เทวาวางไว้บนโต๊ะทำงานตามคำสั่งของเขา

เด็กชายอายุสี่ขวบ

เขาและเธอไม่ได้เจอกันห้าปี

และตลอดระยะเวลาห้าปีเธอไม่มีคนรักเป็นตัวเป็นตนเลยสักคน ไม่เคยมีผู้ชายมาอาศัยอยู่ที่บ้านกับเธอเช่นเดียวกัน เช่าบ้านอยู่กับลูกเพียงสองคนเท่านั้น มีแค่เพื่อนบ้านสองตายายที่ช่วยเลี้ยงภูวภัสตั้งแต่แรกเกิด

คลอดลูกก็ไม่มีพ่อเซ็นรับรอง เด็กใช้นามสกุลเดียวกับแม่

“แล้วพ่อเด็กเป็นใคร?”

อีกทั้งคืนนั้นเมื่อห้าปีที่แล้วเขาไม่ได้ป้องกันอะไรเลย

ภาพถ่ายตัวเองสมัยเป็นเด็กที่ค้นดูในอัลบั้มรูปที่บ้านเมื่อคืนนี้ ใบหน้าของเขาและภูวภัสมันคล้ายกันมากเหมือนคำพูดของคุณหมอในวันนั้นไม่ผิดเพี้ยน

เมื่อสงสัยก็ต้องหาคำตอบคนอย่างภูวดลไม่ชอบรีรออะไรไปให้เสียเวลา

“สวัสดีครับคุณลุง”

ภูวภัสยกมือไหว้ภูวดลที่นั่งรออยู่ม้านั่งใต้ต้นร่มไม้ในโรงเรียนด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยคำถามหลังจากที่คุณครูบอกว่ามีคนมารอพบและเดินมาส่ง

ชายหนุ่มพยักหน้าและยิ้มรับไหว้เด็กน้อยพร้อมพินิจพิจารณาใบหน้าที่ละม้ายคล้ายตัวเองเสียเต็มประดากับภาพถ่ายในช่วงเยาว์วัย

“เป็นยังไงบ้างหายดีหรือยัง?”

“หายดีแล้วครับ”

“ไหนดูซิ”

พูดพลางขยับเข้าใกล้จับมือเด็กน้อยพลิกไปมาตรวจดูร่างกาย มือจับศีรษะลูบเรือนผมอย่างอ่อนโยนและลูบสางอยู่หลายรอบกว่าเส้นผมที่หลุดร่วงของภูวภัสจะติดมือมา

“ลุงกำลังปรึกษากับหมอว่าจะพยายามรักษาอาการแพ้ของเธอให้ลดความเสี่ยงลง เมื่อโตขึ้นเธออาจจะหายก็ได้นะ”

“จริงเหรอครับ?” ภูวภัสถามอย่างตื่นเต้น

“จริงสิ”

“ขอบคุณนะครับ”

“แม่มุกบอกว่าลุงดลให้ทุนการศึกษาผมด้วย ให้ทำไมเหรอครับ?”

“แทนคำขอโทษมั้ง” ส่งยิ้มให้

“ลุงทำเธอป่วยนี่ อีกอย่างครูประจำชั้นของเธอบอกว่าเธอเป็นเด็กดีมาก”

พูดเอาใจเด็กชายตรงหน้ามือของเขายังจับมือนุ่มนิ่มของเจ้าตัวเล็กอยู่ อีกมือของภูวดลล้วงหยิบที่ตัดเล็บในกระเป๋ากางเกงขึ้นมาจับนิ้วน้อยๆ คลี่ออกและตัดเล็บของภูวภัสอย่างเนียนๆ โดยปากก็ชวนคุยไปเรื่อย

“ตัดเล็บให้ผมทำไมครับ?”

“ก็เธอเล็บยาว พอดีซื้อที่ตัดเล็บมาใหม่”

ก็แค่เด็กโกหกยังไงก็ได้ ภูวภัสทำหน้าสงสัยไม่เห็นจะยาวตรงไหนแม่เพิ่งตัดให้ไม่กี่วันมานี้เอง

ภูวดลยื่นกล่องเกมรุ่นใหม่ที่หาข้อมูลมาแล้วว่ากำลังเป็นที่นิยมของเด็กๆ ในตอนนี้

“ซื้อมาฝากแทนคำขอโทษที่ทำให้เธอต้องเข้าโรงพยาบาล”

ภูวภัสตาลุกวาวเมื่อเห็นของที่ชายหนุ่มส่งให้

“ว้าว…”

“ขอบคุณครับลุงดล” รีบรับกล่องเกมมาถือในมือพลิกไปมาสำรวจดูด้วยความตื่นเต้นและยังไม่ยอมหุบยิ้มเสียที

ภูวดลยื่นซองกระดาษที่เตรียมมา วางบนโต๊ะทำงานของหมอเอกภูมิ

“ขอผลเร็วที่สุด” หมอเอกภูมิหยิบมาเปิดดูสิ่งที่อยู่ด้านใน

“ของใคร?”

“แกจะรู้ไปทำไม?”

“อ้าวไอ้นี่…ไม่บอกฉันก็ไม่ทำให้แก” หมอเอกเล่นตัวยั่วโมโหเพื่อนเล่น

“งั้นปีนี้แกก็ไม่ต้องรับทุนวิจัย”

“โอ้โฮ…ไอ้ดล”

“ไปทำใครท้องล่ะมึง ทำเป็นมาปิด”

“แค่สงสัยน่ะ” ภูวดลตอบสั้น ๆ

“โดนผู้หญิงจับเหรอ?

“เปล่า…แค่สงสัยอาจจะไม่ใช่ก็ได้”

“พลาดว่างั้น?”

“อือ” ขี้เกียจจะอธิบายรอให้เรื่องมันชัดเจนก่อนดีกว่า

“โอเค ฉันจะเร่งมือให้ก็แล้วกัน”

ดูจากสีหน้าจริงจังของเพื่อนก็ไม่อยากจะแซวต่อแล้ว ผู้หญิงแต่ละคนของภูวดลเขาก็รู้จักแทบทุกราย แต่ก็ไม่เห็นจะมีใครตั้งท้องและคลอดเลยสักราย แต่เพื่อนไม่อยากบอกก็ช่างแม่ง เดี๋ยวมันอัดอั้นจนทนไม่ไหวก็แจ้นมาระบายเอง ตามนิสัยของเพื่อนรักที่รู้จักกันเป็นดิบดี

มุกดาคิ้วย่นเข้าหากันหลังจากคำบอกเล่าของลูกจบลง

“ซื้อเกมให้ และตัดเล็บให้ด้วยอย่างงั้นเหรอ”

เขาจะทำอะไรของเขานะ มีคำถามมากมายที่ผุดขึ้นชวนให้ใจคอไม่ดีเอาเสียเลย และขออย่าให้เป็นอย่างที่คิดเลย

รถหรูจอดเทียบที่ลานจอดรถของโรงพยาบาลพร้อมร่างสูงที่เดินตรงไปที่ห้องหมอเอกภูมิหลังจากที่โทรให้มาฟังผลการตรวจดีเอนเอ

ใบหน้าหล่อเหลานิ่งอึ้งไปชั่วขณะกับผลตรวจที่รอคอยมาตลอดสัปดาห์

“มีความเป็นไปได้ 99.99%”

“ขอแสดงความยินดีด้วยแกเป็นพ่อคนแล้ว”

หมอเอกภูมิวางเอกสารผลการตรวจตรงหน้าเขา ภูวดลหยิบขึ้นมาอ่านด้วยใจจดจ่อ

ทำไมเธอไม่ยอมบอกเรื่องนี้กับเขานะ ไม่สิ เธอตั้งใจปกปิดเรื่องนี้ต่างหาก เธอมีเหตุผลบ้าบออะไรของเธอ ตลอดระยะเวลาสี่ปีลูกของเขาโตมายังไง ตอนตั้งท้องเธอได้ดูแลตัวเองและลูกดีพอแค่ไหนถึงได้มีภาวะเสี่ยงการแพ้อาหารแบบนี้ ทั้งที่ตัวเองก็ยังแพ้ในตอนเป็นเด็ก

เด็กจะกินอิ่มนอนหลับหรือเปล่า ได้รับสารอาหารครบถ้วนหรือไม่ ภูวภัสต้องเหงาและโดดเดี่ยวแค่ไหน จากแววตาที่เขาเคยได้สัมผัสกับเด็กน้อยก่อนหน้านั้น กล้าดียังไงถึงปล่อยให้ลูกเขาลำบากไปกับเธอด้วย ยัยนี่เพี้ยนไม่ใช่เล่น

“สวัสดีค่ะคุณเทวา มีอะไรหรือเปล่าคะ?” หญิงสาวกดรับสายเข้าปนความแปลกใจนิด ๆ ที่ผู้ช่วยของภูวดลโทรหา

(“บอสมีเรื่องของน้องภูอยากคุยกับคุณมุกครับ”)

มุกดาเงียบไปสักครู่คาดเดาสิ่งที่เขาจะคุยกับเธอ

“เอ่อ ขอเป็นช่วงเย็นนะคะโทรมาได้เลยค่ะตอนนี้มุกทำงานไม่ค่อยสะดวกค่ะ”

(“เลิกงานเดี๋ยวผมไปรับคุณมุกนะครับบอสอยากคุยต่อหน้าครับ”)

“แต่มุกต้องไปรับลูกค่ะคงไม่สะดวก ไว้วันหลังละกันนะคะ”

เธอพยายามบ่ายเบี่ยง

(“งั้นช่วงพักกลางวันที่ทำงานของคุณมุกก็ได้ครับ”)

“ต้องขอโทษจริง ๆ ค่ะ มุกไม่สะดวกให้มาที่ทำงาน” เงียบและลุ้นคำตอบจากปลายสาย

(“ไม่เป็นไรครับไว้เจอกันที่โรงพยาบาลพรุ่งนี้ก็ได้ครับ”)

“เอ่อ…คุณเทวาคะ คือ”

แต่ไม่ทันเสียแล้ว มุกดาถอนหายใจพร้อมกับความกังวลมากมายที่เกิดจากการคาดเดาเรื่องที่เขาจะพูดกับเธอในวันพรุ่งนี้ เธอลืมไปเสียสนิทว่าเขาเป็นเจ้าของไข้ของภูวภัส ตารางนัดหมายและอาการต่างๆ ของภูวภัสต้องถูกรายงานให้เขารับทราบทุกเรื่องอยู่แล้ว

เทวาแค่อยากจะประเมินคู่สนทนาเท่านั้น หล่อนไม่มีเหตุผลที่ต้องบ่ายเบี่ยงด้วยซ้ำ ก็แค่คุย จากข้อมูลที่เจ้านายให้หาก็น่าจะเข้าใจได้ว่าต้องมีอะไรในกอไผ่แน่นอน และการหาคำตอบเป็นเรื่องที่สนุกสำหรับเทวา

“อะไรนะคนที่แกให้ตรวจดีเอนเอคือน้องภูเหรอวะ?

หมอเอกเสียงดังลั่นห้องทำงานกับคำบอกเล่าของเพื่อนเมื่อครู่

“นี่แกจะแหกปากทำไมวะ?” บ่นพร้อมกับคิ้วที่ย่นเข้าหากันบวกความรำคาญเพื่อน

“กูตกใจนี่หว่า”

“แล้วแกไปคบกันตอนไหนวะ?”

“ไม่ได้คบ”

“แล้วท้องได้ไง อย่าบอกนะว่าแกเป็นปลากัด แค่จ้องก็ท้องได้”

ภูวดลนิ่วหน้าชำเลืองมองเพื่อนรักด้วยหางตาพร้อมส่ายหน้ากับเรื่องไร้สาระที่เขาพูด

“เออ…ไม่อยากพูดก็ไม่ต้องพูด”

ขี้เกียจเซ้าซี้ และเล่ารายละเอียดทั้งหมดของมุกดาที่เป็นคนไข้ของโรงพยาบายอยู่แล้วตามที่เขาขอให้หาข้อมูลมาให้ ไม่ว่าจะอยากได้อะไรก็ไม่ใช่เรื่องยากสำหรับผู้บริจาคทุนรายใหญ่ของโรงพยาบาลอย่างภูวดล

ข้อมูลของคนไข้ มุกดา พิกุลเดช ตั้งแต่ฝากครรภ์ยันคลอดลูก และภูวภัสที่เข้ารับการรักษาอาการแพ้อาหารบ่อยครั้ง หมอเอกที่ยังไม่มีครอบครัวแต่ต้องมานั่งให้คำปรึกษาเพื่อนรักว่าจะดำเนินการต่อไปอย่างไรดีกับเรื่องที่เกิดขึ้น

มุกดาเดินเข้ามาในร้านกาแฟของโรงพยาบาลตามเวลานัด นั่งลงตรงข้ามโต๊ะกับชายหนุ่มตรงหน้า ต่างฝ่ายต่างสบตากันและดูท่าทีของกันและกันอีกเช่นเคย

ส่วนเทวาที่มีหน้าที่เป็นพี่เลี้ยงจำเป็นนั่งห่างออกไปอีกมุมแค่พอมองเห็น และกำลังเล่นเกมกับภูวภัสอย่างสนุกสนานพร้อมเสียงหัวเราะสดใสของเด็กน้อยที่ดังแว่วมาเป็นระยะให้ได้ยิน ทำให้หัวใจของผู้เป็นพ่อพองโตอย่างประหลาด

“เข้าเรื่องเลยก็แล้วกันนะฉันไม่ชอบอ้อมค้อมให้เสียเวลา” น้ำเสียงหนักแน่นมองใบหน้าคู่สนทนาด้วยแววตาจริงจัง

“ค่ะ”

“ฉันอยากดูแลภูวภัส”

“….”

“หมายความว่ายังไงคะ?”

“ดูแลทุกอย่าง ทุกเรื่องที่เกี่ยวกับภู” เอ่ยชื่อลูกเหมือนคนคุ้นเคย

“คุณดลก็ดูแลแล้วนี่คะ ให้ทุนการศึกษาจนกว่าจะเรียนจบ ค่ารักษาพยาบาลตลอดชีพ แค่นี้ก็พอแล้วค่ะ”

“เธอต้องการแค่นั้น?”

“ค่ะ...แค่นี้ก็มากพอแล้ว”

“แล้วความเป็นพ่อล่ะ?”

“….”