จูบจำเป็น

   ผ่านมาก็จะเป็นปีแล้วน้ำชาคิดว่าคงลืมความรักห่วยๆที่ผ่านมาของตัวเองได้ ทว่าพอเมาทีไรไม่รู้ทำไมต้องอยากจะร้องไห้ขึ้นมาทุกที เธอไม่ได้คิดถึง ไม่ได้อยากกลับไปหาเขา เพียงแค่ความปวดร้าวมันยังคงฝังอยู่ในใจลึกๆเท่านั้นเอง

     “เฮ่อ!” ริมฝีปากสวยพ่นลมหายใจออกมาพลางมองใบหน้าของตัวเองที่สะท้อนในกระจกอีกครั้ง น้ำชาไม่ได้ใส่ใจผู้หญิงอีกหลายคนที่ยืนอยู่หน้ากระจกเช่นกันเพราะไม่ได้รู้จัก

   กลัวก็อย่างเดียวคือเพื่อนเธอสองคนนั้นจะตามเข้ามาในเวลานี้ ขอบตาแดงแบบนี้เธอต้องโดนจับได้แน่ว่าแอบมาร้องไห้ แถมอาจจะต้องถูกดุอีกต่างหาก

   น้ำชาไม่อยากให้เพื่อนต้องเป็นห่วง คิดได้ดังนั้นจึงคว้าแป้งพัฟจากกระเป๋าขึ้นมาตบเข้าที่หน้าทาลิปสติกอีกสักหน่อย ทุกอย่างดูดีเข้าที่แล้วจึงค่อยเดินออกจากห้องน้ำไป

   ร่างระหงในชุดกางยีนส์รัดรูปเอวต่ำคู่กับเสื้อครอปสีดำตัวจิ๋วกำลังเดินทอดน่องไปตามทางเดินที่มีแสงไฟสลัว ใบหน้าสะสวยบวกกับรูปร่างโดดเด่นของเธอเป็นที่เตะตาต้องใจของใครหลายคนที่เดินผ่าน หากแต่น้ำชาไม่คิดจะสนใจใคร ใครจะว่าเธอหยิ่งยังไงก็ช่างน้ำชาไม่สน…

   ทว่าอยู่ๆสองขาเรียวนั้นก็ต้องหยุดเดินอย่างกะทันหัน…

     “น้ำชา!”

   เสียงเรียกชื่อและน้ำเสียงที่ฟังดูคุ้นหูดังแว่วมาจากที่ไม่ไกลเท่าไรนักทำให้เธอต้องตัดสินใจเปลี่ยนทิศทางเดินใหม่ด้วยจังหวะการก้าวเท้าที่เร่งรีบกว่าเดิม น้ำชาไม่คิดแม้แต่ที่จะหันไปมองตามเสียงเรียกนั้นเลยสักนิด คิดได้อย่างเดียวคือตอนนี้ยังไม่พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับใคร

     “จะหนีพี่ไปไหน น้ำชาหยุด!”

   ไม่มีการตอบกลับ ไม่มีการหยุดเดินตามคำสั่ง มีแค่เพียงการเร่งฝีเท้าก้าวไปเท่านั้น น้ำชาไม่อยากจะเสวนากับคนที่ไม่อยากแม้แต่จะเห็นหน้า ใครจะว่าเธอเจ้าคิดเจ้าแค้นก็ช่างปะไร เป็นใครจะไม่แค้นบ้างแฟนกับเพื่อนรักหักหลังกันหน้าด้านๆ ยังจะตามมาก่อกวนกันอีก จะทำให้เธอเจ็บปวดไปถึงไหนกัน

   แค่นี้เธอก็จำฝังใจจนลืมไม่ลงแล้ว…

   คนหนีก็เร่งที่จะเดินหนี ฝ่ายคนตามก็ไม่ย่อท้อที่จะเดินตาม น้ำชาชักเริ่มจะหงุดหงิดในผับนี้ดูจะคับแน่นเกินไปที่จะหลบหนี ไม่รู้ว่าเธอเดินลึกเข้ามาถึงทิศทางไหน แล้วก็ไม่รู้ว่าจะหลบหนียังไงให้พ้นจากสายตาของคนที่ตามอยู่ ทว่าช่างโชคดีเหลือเกินที่สายตาเธอบังเอิญไปเห็นเข้ากับใครอีกคนที่กำลังเดินสวนเข้ามา

พรึบ!

   ไวกว่าความคิด ร่างสูงของคนที่ว่าถูกเธอกระชากให้เดินตามมายังมุมมืดอับสายตามุมหนึ่ง

     “เป็นอะไร?”

     “พี่โซ่!”

     “เธอเป็นอะไร?” ท่าทางลนลานของคนตัวเล็กกว่าทำให้เขาเกิดความสงสัย

     “คือ…”

     “?”

   น้ำชาไม่รู้จะบอกยังไงดีเพราะมันไม่ใช่เวลาจะมาอธิบาย ยิ่งเห็นคนที่กำลังเดินตามเธอมากวาดสายตามองหาก็ยิ่งต้องตัดสินใจให้เร็วที่สุด พลันคำพูดของสายฝนก็แว๊บเข้ามาในหัว

     “ถ้าแกมีคนใหม่ ไอ้ผู้ชายคนนั้นจะได้เลิกตามมาวุ่นวายกับแกสักทีไง”

   ‘เป็นไงเป็นกัน’ น้ำชาได้แต่คิดในใจ บางทีที่เธอยังลืมคนเก่าไม่ได้อาจจะเป็นเพราะว่าเขายังตามมาวนเวียนให้เธอได้เจออยู่แบบนี้ แต่ถ้าเขาเห็นว่าเธอมีใครใหม่แล้วอาจจะยอมถอยไปอย่างที่เพื่อนเธอบอกก็เป็นได้

     “จะ…จูบชาหน่อย”

     “ฮะ!?” คนได้ยินคำว่าจูบถึงกับทำหน้าตาตื่น หรืออาจจะเป็นเพราะถูกเพื่อนเก่าที่บังเอิญเจอกันยัดเหล้าให้ดื่มหลายแก้วเมื่อครู่นี้หรือเปล่าถึงทำให้เขาหูเพี้ยนไปได้ขนาดนี้ โซ่ไม่อยากเชื่อว่าอยู่ดีๆน้ำชาก็จะมาขอให้ตัวเองจูบ แต่เพื่อความแน่ใจเลยต้องลองเอ่ยถามดูอีกครั้ง

     “เธอว่าอะไรนะ?”

     “…” ไม่เหลือเวลาในการให้คำตอบ วินาทีเดียวกันกับที่โซ่ก้มหน้าลงมาถาม น้ำชาก็เขย่งปลายเท้าขึ้นไปใช้ริมฝีปากของตัวเองแตะเข้ากับริมฝีปากหนาได้รูปของเขาในทันที

จุ๊บ!

   โซ่ได้รับคำตอบจากเธอด้วยการกระทำ แต่ถึงอย่างนั้นคนที่ได้รับสัมผัสจากคนซึ่งตัวเองสนใจอยู่ก่อนแล้วก็ถึงกลับไปไม่เป็น เขาไม่คิดว่าน้ำชาจะกล้าจูบ แม้ตอนนี้ริมฝีปากของทั้งคู่กำลังแตะกันอยู่เขาก็ยังคิดว่าตัวเองอาจจะแค่เมาแล้วเกิดภาพหลอนขึ้นมาในหัวก็ได้

   และเพื่อเป็นการพิสูจน์ว่าตัวเองหลอนไปเองจริงหรือไม่ การบดเบียดและเคล้าคลึงริมฝีปากจึงได้เริ่มต้นขึ้น แขนแกร่งทำการโอบกระชับเอวกิ่วให้ประชิดติดกายเขาแนบแน่น ก่อนที่เสี่ยววินาทีต่อมาริมฝีปากรุ่มร้อนจะทำการส่งลิ้นร้ายเข้าไล่ต้อนกับลิ้นเล็กของอีกฝ่าย

‘ของจริงนี่หว่า เขาไม่ได้หลอน’

     “อื้อ!” น้ำชาเพิ่งตระหนักได้ตอนนี้เองว่าเธออาจจะตัดสินใจผิด

   จากตอนแรกแค่อยากจะแสดงละครฉากหนึ่งให้ใครได้เห็นกลายเป็นว่าผู้ร่วมแสดงกลับเล่นสมบทบาทจนเกินไป

ก็ดูจะเกินไปจนเธอเผลอเคลิบเคลิ้มและจูบเขากลับไปด้วยความลืมตัว…

     “ให้จูบอีกไหม?” เสียงพร่ากระซิบถามทั้งที่ยังไม่ละริมฝีปากออกมา ถึงไม่รู้เหตุผลในการขอจูบในครั้งนี้ของเธอ ทว่าสำหรับคนที่แอบมองเธอแล้วมันคือกำไรที่โคตรคุ้มค่า ถ้าเขาไม่คว้าไว้คงโง่เต็มที…

   และแม้ว่าเธอจะยังไม่ให้คำตอบกับสิ่งที่ถามแต่การไม่ขยับตัวหลีกหนีไปทางไหนก็ถือได้ว่าไม่ปฏิเสธ โซ่ช่วงชิงลมหายใจของเธออีกครั้งด้วยการตะโบมจูบอย่างเร่าร้อนในแบบของเขา จูบที่ทำเอาอีกคนแทบจะลืมหายใจ…

   จังหวะการขยับริมฝีปากดูดดึงของทั้งคู่ดำเนินไปอย่างเชื่องช้า ทว่าลมหายใจอุ่นๆที่ราดรดลงใส่กันกลับส่งสัญญาณถึงความหมายบางอย่าง

   โซ่ไม่อาจห้ามใจที่จะไม่ลูบไล้เนื้อนวลบริเวณเอวคอดได้ และก็ไม่อาจห้ามใจที่จะเคลื่อนมือหนาขึ้นมายังอกอวบที่มองด้วยตาเปล่าก็รู้ว่ามันคือของแท้

   รู้ตัวอีกทีเขาก็ดันคนตัวเล็กกว่าให้เข้าไปชิดติดต้นเสาและทำการกดปลายจมูกลงซอกคอขาวสูดดมกลิ่นหอมจนสุดปอดอย่างชื่นใจ

ทว่าเหมือนช่วงเวลาในการตักตวงกำไรจะหมดลงเพียงเท่านั้น…

     “น้ำชา! เสียงเข้มบ่งบอกถึงอารมณ์ครุกรุ่นของใครบางคนจากทางด้านหลังทำให้ทั้งสองต้องผละออกจากกันแล้วหันไปมอง

     “ไอ้นี่มันเป็นใคร?” ไม่ถามเปล่าแต่ร่างสูงของคนที่ว่ากลับพุ่งตรงเข้าหาตัวโซ่ทันที หากแต่ยังดีหน่อยที่คนเป็นมวยหลบได้ทัน

     “มึง!”

     “หยุดบ้าสักทีพี่แซม” น้ำชามองหน้าอีกคนอย่างเหลืออด ร่างบางเอาตัวเองมาบังอีกคนไว้เพื่อไม่ให้เกิดการปะทะกัน

     “พี่ถามว่ามันเป็นใคร?”

     “เขาจะเป็นใครมันก็ไม่เกี่ยวกับพี่”

     “น้ำชา! อย่ามากวนประสาทพี่ อย่าให้พี่ต้องหมดความอดทน”

     “หยุดตะโกนใส่ผู้หญิงได้แล้ว” โซ่เกิดทนไม่ไหวที่เห็นเหมือนน้ำชาจะโดนข่มขู่ จากรูปการที่ดูคงเดาได้ไม่ยากว่าทั้งคู่นั้นอาจเป็นคนเคยมีสถานะต่อกัน

   โซ่ถึงบางอ้อในตอนนี้เองกับเหตุผลของการถูกขอจูบ ไม่บอกก็รู้ว่าตอนนี้คนด้านหน้าของเขากำลังต้องการความช่วยเหลือจากเขาแน่

     “แล้วมึงเสือกอะไรด้วย” แซมชี้หน้าถาม

     “เสือกดิ นี่เมียกู” คนอยากมีสถานะด้วยโมเมเอ่ยตอบ ฝ่ายน้ำชาถึงจะสะดุ้งตัวเล็กน้อยที่ได้ยินคำว่าเมียแต่ในสถานการณ์เช่นนี้เธอทำได้แค่เงียบเข้าไว้

     “จริงเหรอชา?”

     “…” น้ำชาไม่ตอบแต่หันไปคว้ามือโซ่ขึ้นมาประสานไว้แทน ทั้งการซบศีรษะเข้าหาไหล่กว้างก็ราวกับว่ามันเป็นคำตอบแทนคำพูดไปหมดแล้ว

     “พี่ไม่เชื่อ เราไม่ได้คบกับใครง่ายขนาดนี้”

     “พี่จะเชื่อหรือไม่ก็แล้วแต่พี่ แต่คนนี้เป็นแฟนใหม่ของชาจริงๆ” ประกอบคำเพื่อให้น่าเชื่อถือน้ำชาก็เปลี่ยนจากการประสานมือมาเป็นกอดเข้าที่แขนแกร่งแทน

      “ไปกันเถอะพี่โซ่”

   ทั้งสองพากันเดินห่างออกไปแล้วทิ้งให้คนแค้นใจยืนกำหมัดตัวเองแน่น แซมเป็นคนไม่ยอมคน อีกทั้งครอบครัวเขาจัดว่าเป็นผู้มีอิทธิพลเลยคิดว่าตัวเองจะทำอะไรก็ได้ทั้งนั้น

     “น้ำชาเป็นของกู” 

   สายตาเอาแต่ใจยืนจ้องเขม็ง น้ำชาเป็นของเขามาก่อนแม้จะไม่เคยครอบครองร่างกายแต่ยังไงหัวใจของเธอก็เคยเป็นของเขา

     “พี่ไม่ยอมง่ายๆแน่ ไม่ยอม”