โซ่รักมัดใจยัยน้ำชา

@The Rabbit club…

   บรรยากาศในผับช่วงคืนวันเสาร์ถือได้ว่าครึกครื้นเป็นที่สุด เหล่านักท่องราตรีไม่ว่าจะเป็นกลุ่มวัยรุ่นนักศึกษาหรือแม้แต่กลุ่มคนวัยทำงานก็มักจะใช้ค่ำคืนนี้ในการปลดปล่อยตัวเองให้สุดแล้วค่อยไปหยุดนอนพักผ่อนเอาแรงในวันถัดไป

เธอเองก็เช่นกัน…

   ร่างระหงของน้ำชาเดินตรงเข้ามายังโต๊ะที่เพื่อนๆนั่งอยู่ แต่พอมาถึงดวงตากลมเฉี่ยวก็กวาดมองจำนวนคนที่เกินกว่าที่นัดกันเอาไว้พลางขมวดคิ้วลงเล็กน้อย

   น้ำชาจำได้ว่าที่เธอนัดเอาไว้มีเพียงเธอและเพื่อนสองคนที่เรียนอยู่คณะเดียวกันในมหาลัยเท่านั้น แต่ตอนนี้ดันมีชายหนุ่มหน้าตาดีอีกสี่คนโผล่มาด้วยเฉยเลย

     “น้ำชา มานั่งตรงนี้” เสียงหวานของเพื่อนสาวคนหนึ่งเอยบอกพร้อมกวักมือเรียก ใบหน้าจิ้มลิ้มส่งยิ้มแห้งให้เธอเล็กน้อยเหมือนรู้ว่าตัวเองทำอะไรผิด

     “ทำไมคนเยอะ?” 

     “โทษที พี่ชายฉันตามมาคุมแฟนมัน” ประกอบคำสารภาพผิดสายฝนก็พยักพเยิดหน้าไปทางพิมเพื่อนอีกคนที่นั่งตัวชิดติดกันกับแฟนหนุ่ม

     “เอาน่า มากันหลายคนจะได้สนุก”

     “หึ!” น้ำชาคร้านที่จะเถียง เธอแค่อยากออกมานั่งดื่มตามประสาเพื่อนสาวเพื่อผ่อนคลายให้หายจากความขุ่นมัวทางอารมณ์เพราะเหตุบางอย่าง แต่ดูตอนนี้สิ เอาอะไรมาผ่อนคลายก่อน มีแต่คนนั่งมองเธอ

     “เลิกทำหน้าแบบนั้นได้แล้ว มีผู้ชายหล่อๆมานั่งด้วยไม่ดีหรือไง”

     “ต้องการอะไร?” น้ำชากดเสียงเรียบเอ่ยถามตามตรง ถ้าเดาไม่ผิดพวกเพื่อนๆก็คงจะหาผู้ชายมาให้เธออีกแน่ เพราะมันเป็นอย่างนั้นมาหลายครั้งแล้วตั้งแต่สองคนนี้รู้ว่าเธออกหัก

     “ชอบคนไหนเลือกเลย นอกจากพี่หมอกแล้วนอกนั้นก็ยังไม่มีแฟน” เห็นไหมล่ะ น้ำชาเดาผิดเสียที่ไหน

     “ถ้าแกมีคนใหม่ ไอ้ผู้ชายคนนั้นจะได้เลิกตามมาวุ่นวายกับแกสักทีไง”

     “มันไม่ง่ายขนาดนั้นสักหน่อย” ก็ถ้าง่ายขนาดนั้นเธอคงทำไปแล้ว

      “ฉันรู้ว่าพวกแกห่วง แต่…” น้ำชาจำต้องชะงักปากค้างเอาไว้เมื่อสายตาชำเลืองไปเห็นใครบางคนที่มองเธออยู่ ในบรรดาผู้ชายสี่คนที่นั่งอยู่ทั้งหมดก็มีเขานี่แหละที่มองเธอแปลกๆตั้งแต่เดินเข้ามา

   น้ำชามองสบตากับเขาอยู่เพียงชั่วครู่ ผู้ชายที่นั่งอยู่ตรงข้ามเธอยิ้มที่มุมปากเล็กน้อยแล้วยกแก้วขึ้นมาดื่มทั้งที่สายตาก็ยังคงมองเธออยู่อย่างนั้นไม่คิดจะหลบไปไหน

     ‘จะมองอะไรขนาดนั้นนะ’ น้ำชาได้แต่คิดในใจแล้วคว้าแก้วที่พนักงานเพิ่งจะวางลงให้ขึ้นมาจิบบ้าง

   พวกผู้ชายสี่คนที่ว่าก็ไม่ได้เป็นคนแปลกหน้าที่ไหน พวกเขาเป็นรุ่นพี่ต่างคณะของเธอ แถมหนึ่งในนั้นยังเป็นทั้งพี่ชายและแฟนหนุ่มของเพื่อนสนิทเธออีก แต่นี่เป็นครั้งแรกที่ได้นั่งร่วมวงดื่มเหล้าด้วยกัน

   น้ำชาพยายามไม่สนใจคนที่เอาแต่มองเธอแล้วหันไปคุยกับเพื่อนต่อ

     “ขอบใจที่พวกแกห่วงฉัน แต่ฉันยังไม่พร้อมจริงๆ”

     “ถ้ารู้ว่าพวกฉันห่วงงั้นก็เลิกเศร้าได้แล้ว สวยๆอย่างแกหาใหม่ได้สบาย”

     “เฮ่อ!” เธอจะอธิบายกับเพื่อนยังไงดีว่ายังไม่พร้อมจะมีใครใหม่ เพราะดูเหมือนจะพูดอะไรไปก็ไม่เข้าหูเพื่อนเลยสักคน

     “ดูท่าพี่โซ่จะสนใจแกนะ” พูดไม่ทันขาดคำสายฝนก็ชงผู้ชายให้เธออีกแล้ว เพื่อนคงไม่เข้าใจจริงๆแหละน้ำชาก็เบื่อที่จะอธิบาย

     “ดูสิ มองแกตลอดเลย หล่อเหมาะสมที่จะเดินข้างแกอยู่น้า” พูดไปสายฝนก็ยกนิ้วชี้จิ้มแก้มน้ำชาไปด้วยพร้อมทำหน้าเขินแทน

     “ถ้ายังไม่เลิกจิ้นฉันจะกลับแล้วนะ” น้ำชาเหลือบตามองเขาคนนั้นอีกครั้งก็ยังคงเห็นเขามองเธออยู่เหมือนเดิม รอยยิ้มมุมปากยังคงปรากฏให้เห็นเหมือนจะแกล้งเล่นให้เธอหงุดหงิด

     “ถ้าจะมองเพื่อนฝนขนาดนี้จีบเลยปะพี่โซ่?” สายฝนคนเดิมยังคงพยายามชงเพื่อนพี่ชายให้เธออย่างต่อเนื่อง โดยที่น้ำชาเองก็ได้แต่นั่งเงียบลอบมองอีกฝ่ายที่เอาแต่มองเธออยู่อย่างนั้นอย่างไม่รู้ว่าจะปรามเพื่อนได้อย่างไรเหมือนกัน

     “เออ มองน้องเขาขนาดนั้นก็จีบเลย” เพื่อนเขาที่นั่งอยู่ข้างๆก็พลอยเชียร์สมทบไปด้วย

     “เอาดิ จีบเลยพี่โซ่” (สายฝน)

     “กรี๊ด…จีบๆ” (พิม)

   เสียงร้องเชียร์ของทั้งเพื่อนเธอและเพื่อนเขาดังขึ้นหลังจากที่สายฝนนั้นเอ่ยเปิดประเด็น

     “พูดแบบนี้ถ้าจีบจริงขึ้นมาทำไง?”

     “ก็ไม่ต้องทำไง แต่ฝนจะจัดเลี้ยงให้ชุดใหญ่เลยเอาปะถ้าจีบติด”

     “จำที่พูดเอาไว้ให้ดี” เจ้าของใบหน้าหล่อเหลาว่าพลางเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ นิ้วเรียวยาวเกลี่ยน้ำแข็งในแก้วเล่นคิ้วหนากระตุกขึ้นเล็กน้อยรอยยิ้มมุมปากยังรบกวนจิตใจน้ำชาได้เหมือนเดิม

     “ไม่เคยจีบใครแล้วไม่ติดซะด้วยสิ” พูดแล้วก็มองเธอด้วยรอยยิ้มมาดมั่น คำพูดและท่าทางของเขาเรียกเสียงฮือฮาได้ทั้งโต๊ะ

     “จีบให้ติดก่อนค่อยมาโม้ เพื่อนฝนไม่ได้จีบง่ายๆเลยนะบอกไว้ก่อน”

   โซ่กระตุกยิ้มที่มุมปากเล็กน้อยคำพูดของสายฝนไม่ได้สะกิดต่อมความมั่นใจของเขาเลยสักนิด กลับกัน มันยิ่งทำให้เขาอยากจะเดินหน้าลบคำสบประมาทนั้นให้ได้อีกต่างหาก…

23.00น.

   ภายในผับเริ่มจะครึกครื้นกว่าเก่าเสียงเพลงก็ดังกว่าเดิมส่วนพวกเธอนั้นก็เริ่มจะมึน สายฝนและคนอื่นๆหยุดเรื่องการยุโซ่ให้จีบเธอแล้วและหันไปพูดคุยถึงหัวข้ออื่นกันแทน

     “น้ำชาเต้นหน่อยสิ” เสียงอ้อแอ้ของพิมดังอยู่ที่ข้างๆหูของเธอ ไม่รู้ตอนไหนเหมือนกันที่พวกผู้หญิงมานั่งรวมตัวอยู่กับเธอกันหมด ส่วนผู้ชายก็อยู่อีกฝั่งหนึ่งเหมือนแบ่งพวกกันไม่มีผิด

   แต่ถึงอย่างนั้นแล้วบรรยากาศภายในโต๊ะก็เป็นไปอย่างสนุกสนาน เสียงหัวเราะและบทสนทนายังคงดังแข่งกับเสียงเพลง นอกจากนั้นก็ยังมีเสียงแก้วชนกันและเสียงคนตะโกนว่า ‘หมดแก้ว’ อยู่เป็นระยะๆ

   น้ำชารู้สึกผ่อนคลายและสนุกกว่าทุกครั้งที่มาเที่ยวอย่างที่เพื่อนบอกจริงๆ พอเริ่มเมาคนสวยก็เริ่มจะมีรอยยิ้มอยู่บนใบหน้า เธอหัวเราะตามคนอื่นได้แม้ว่าบางเรื่องตลกที่วินหามาเล่าเธอจะเคยได้ยินได้ฟังมาบ้างแล้วก็ตาม

   กระทั่งในจังหวะหนึ่งที่เสียงดัง ‘ติ้ง’ จากสมาร์ตโฟนที่วางอยู่ข้างแก้วเหล้าของเธอดังขึ้น แสงสว่างวาบจากหน้าจอเรียกความสนใจให้ดวงตาคู่สวยหลุบลงมอง

     “ไปเข้าห้องน้ำแป๊บนะ” น้ำชาหันไปป้องปากบอกที่ข้างหูของสายฝนแล้วฉีกยิ้มให้ เธอพยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติแม้ว่าการสั่นเตือนของสมาร์ตโฟนจะกวนใจเธอก็ตาม ต่อหน้าเพื่อนเธอต้องยิ้มเพื่อให้เพื่อนสบายใจ

   ทว่าพอหันหลังเดินออกจากโต๊ะฝ่าผู้คนที่เบียดเสียดกันไป พลันรอยยิ้มสวยนั้นก็ค่อยๆเริ่มจางลง…

ห้องน้ำ…

   น้ำชายืนพิงอ่างล้างมือมองเงาสะท้อนตัวเองในกระจกนิ่ง หน้าจอมือถือของเธอขึ้นโชว์เบอร์แปลกที่โทรเข้ามาหลายต่อหลายสายแต่เจ้าตัวไม่คิดที่จะกดรับมัน

   ไม่ใช่ว่าเธอจะกลัวพวกแก๊งคอลเซ็นเตอร์ หากแต่เธอรู้ว่าคนที่ใช้เบอร์พวกนี้โทรมาร้ายยิ่งกว่าแก๊งคอลเซ็นเตอร์เสียอีก

   เขาคือแซม แฟนเก่าของเธอเอง คนที่ทำให้เธอยิ้มได้ไม่เต็มหน้ามาจนถึงทุกวันนี้…