ตอนที่ 14 รับผิดชอบ

“หนี้พวกนี้ไม่เกี่ยวอะไรกับฉันเลย คุณจะมายัดเยียดให้ฉันได้ยังไง”

“ทำไมจะไม่ได้ล่ะ เพราะในทางกฎหมาย ทายาทก็ต้องมีส่วนรับผิดชอบในหนี้ของบิดามารดา”

“เพื่ออะไร ทำไมถึงต้องทำถึงขนาดนี้”

“เด็ก” เขาตอบทันควันพลางชี้ไปที่ท้องของเธอ

ทิศตะวันยืนขึ้นเต็มความสูง มองเธอจากมุมบนด้วยแววตาแน่วแน่ เขาไม่สนวิธีการ เขาสนใจแค่ผลลัพธ์เท่านั้น

“ผมไม่แคร์ว่าคุณจะคิดยังไง แต่ผมจะไม่ยอมให้คุณไปไหนจนกว่าผมจะรู้ความจริง”

ดารินทร์รู้สึกเหมือนถูกต้อนจนมุม หายใจติดขัดกับความจริงตรงหน้า

ดารินทร์จำใจหยิบเอกสารมาเปิดอ่านเงียบ ๆ ดวงตาคู่นั้นเริ่มแดงก่ำ ริมฝีปากเม้มแน่น ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาเขาด้วยแววตาแข็งกร้าว

“ขอบคุณที่ช่วยหาข้อมูลของผู้ชายคนนี้อย่างละเอียดค่ะ” น้ำเสียงเธอเรียบเย็นอย่างไม่คาดคิด “แต่ถ้าคุณคิดว่าฉันจะยอมเซ็นสัญญาบ้า ๆ นี่เพราะผู้ชายที่ฉันเคยเรียกว่าพ่อ คุณคิดผิด”

ทิศตะวันขมวดคิ้ว ผู้หญิงคนนี้ไม่มีใจที่จะช่วยพ่อของเธอเลยหรือไง เลือดเย็นจริง ๆ

“คุณจะปล่อยให้เขาโดนลากทรมานหรือไง ทนดูได้เหรอ?”

“เขาไม่ใช่ครอบครัวของฉันตั้งแต่วันที่เขาเลือกผู้หญิงคนใหม่แล้วทิ้งฉันให้อยู่คนเดียว” น้ำเสียงเธอเริ่มสั่นแต่ยังควบคุมไว้ได้ “ฉันไม่ได้เรียนจบเพราะเขาส่งเสีย ฉันอยู่รอดมาจนถึงทุกวันนี้ เพราะฉันหางานพิเศษทำ หาทุนเรียนเอง ทำทุกอย่างด้วยตัวเองโดยไม่มีใคร”

“แต่เขาก็ยังเป็นพ่อของคุณ” เขาย้ำเสียงต่ำ แม้ว่าในสมองยังคงลำดับคำพูดของดารินทร์อยู่

“แต่เขาไม่เคยทำหน้าที่พ่อเลยสักวัน!” เสียงเธอเฉียบขาดขึ้น น้ำตาเอ่อคลอแต่ยังไม่ยอมไหลออกมา “อย่าคิดจะใช้หนี้ของคนที่ไม่เคยเห็นฉันเป็นลูก มาล่ามฉันไว้กับคุณ!”

ทิศตะวันนิ่งไป เขาไม่เคยเห็นเธอในมุมนี้ แข็งแกร่ง เด็ดเดี่ยว และเต็มไปด้วยความเจ็บช้ำที่เก็บซ่อนไว้หลังแววตาคู่นั้น

เธอสูดลมหายใจลึก ๆ แล้วดันเอกสารนั้นคืนไปตรงหน้าเขา

“ไม่เห็นจำเป็นจะต้องช้วิธีสกปรกแบบนี้เลย กับเด็กที่คุณเองก็ยังไม่มั่นใจว่าใช้ลูกของคุณหรือเปล่า คุณต้องลงทุนทำถึงขนาดนี้เลยเหรอ คุณมันเลวจริง ๆ”

เขาเม้มปากแน่น ไม่โต้เถียง ไม่ปฏิเสธ เพราะบางส่วนของคำพูดนั้นคือความจริงที่เขาไม่อยากยอมรับ

ดารินทร์ลุกขึ้นยืน แม้ขาจะยังอ่อนแรงจากอาการแพ้ท้องและพักผ่อนไม่พอ แต่หัวใจของเธอกลับแน่วแน่กว่าครั้งไหน

“หนี้ของเขา ฉันจะไม่มีวันยอมรับเพราะฉันไม่ได้เป็นลูกของเขา คุณควรจะไปตามกับภรรยาคนใหม่ของเขาและลูกของเขา”

ทิศตะวันยืนกอดอกอยู่มุมหนึ่ง ขณะที่มองแผ่นหลังบางนั้นกำลังเดินไปที่ประตู

แต่แล้วประตูก็เปิดออกพร้อมกลับการปรากฎตัวของใครบางคน ทำให้ดารินทร์ยืนนิ่ง ราวกับถูกตรึงไว้ด้วยสายตาของชายชราตรงหน้าคนที่เธอไม่เคยได้เรียกด้วยความรู้สึกอบอุ่นเลยแม้แต่ครั้งเดียว

“ลูกพ่อ…” เสียงแหบพร่าและสั่นเครือเอ่ยออกมา ดวงตาที่ขุ่นมัวด้วยวัยและบาปสะท้อนความสิ้นหวัง “ถ้าลูกไม่ช่วย พ่อคงไม่เหลือใครแล้วจริง ๆ”

ดารินทร์เม้มริมฝีปากแน่น เธอหันไปมองทิศตะวัน ผู้ชายคนนี้คงอยากจะเอาชนะเธอจริง ๆ เขาทำทุกอย่างโดยไม่สนใจว่าเธอจะรู้สึกยังไง

“ตอนฉันลำบาก คุณอยู่ที่ไหนล่ะ” เธอหันไปมองชายชรา น้ำเสียงของเธอเบาแต่ว่างเปล่า “ตอนฉันต้องทำงานพิเศษจนแทบไม่ได้หลับ คุณเคยถามไหมว่าฉันอยู่ได้ยังไง”

“พ่อรู้…พ่อมันเลว พ่อมันไม่ดีแต่ลูกสายเลือดเป็นความหวังเดียวของพ่อนะ!”

ชายชราโผเข้ามากุมมือเธอไว้ ดารินทร์ชักกลับ แต่ก็ต้องชะงัก เมื่อพ่อของเธอทรุดตัวลงกับพื้น ร่างสั่นเทา น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าร่วงลงข้างฝ่ามือที่เต็มไปด้วยรอยสาก

“ถ้าลูกไม่ช่วยพ่อพ่อคงต้องตายแน่ ๆ ตายแน่ ๆ จริง ๆ ฮึก ถ้างั้นพ่อจะตายให้มันจบ ๆ ไปเลยตรงนี้!”

มือเหี่ยวยกขึ้นหมายจะใช้มีดที่ติดตัวมาจ้วงแทงตัวเอง ดารินทร์เบิกตากว้าง เสียงร้องห้ามดังออกมาพร้อมกับที่เธอโผเข้าไปแต่โดนมือหนาคว้าตัวไว้

“อย่า! อย่าทำแบบนี้!” เธอร้องห้าม ขณะโดนทิศตะวันคว้าตัวไว้ แล้วถอยห่างจากชายชรา

กิตติชัยที่ยืนอยู่ด้านหลังก้าวเข้ามาหยุดพ่อของเธอไว้ทันเวลา ร่างชราทรุดฮวบลงกับพื้น ร้องไห้สะอึกสะอื้นเหมือนเด็ก ดารินทร์ยืนนิ่ง น้ำตาเธอไหลเงียบ ๆ โดยไม่รู้ตัว

“สายเลือดคุณก็ยังใช้คำนี้กับฉัน ทั้งที่มันไม่เคยให้อะไรฉันเลยสักอย่างเดียว”

เธอพูดเหมือนพึมพำกับตัวเอง แล้วเดินกลับไปหยิบเอกสารบนโต๊ะขึ้นมา ดวงตาที่มองมันเต็มไปด้วยความว่างเปล่าและชอกช้ำ

“ฉันจะเซ็น”