ตอนที่ 15 เอายังไง

“ฉันจะเซ็น”

มือของเธอสั่น แต่ลายเซ็นก็ค่อย ๆ ปรากฏลงบนกระดาษขาวสะอาด

“ไม่ใช่เพราะคุณ ไม่ใช่เพราะเขา” เธอเหลือบตาขึ้นสบตาทิศตะวัน “แต่เพราะฉันจะปลดปล่อยตัวเองจากพันธนาการนี้ ถือว่าฉันได้ชดใช้ให้คุณหมดแล้ว แม้แต่ในตัวฉันก็ไม่มีสายเลือดของคุณ ฉันไม่ใช่ลูกของคุณอีกต่อไป”

แล้วเธอก็ยื่นเอกสารนั้นให้เขา สีหน้าเรียบเฉยแต่ดวงตาแดงก่ำ

ทิศตะวันรับมันไว้เงียบ ๆ หัวใจเขากลับรู้สึกหนักอึ้งไม่แพ้เธอ ไม่คิดว่าเรื่องมันจะกลายเป็นแบบนี้

“เอาตัวออกไป” เขาบอกกิตติชัย

หลังมองดูชายชราโดนพาตัวออกไป ดารินทร์ก็สูดหายใจเข้าลึก ๆ พยายามทำให้ตัวเองใจเย็นลง ดวงตาของเธอเย็นชา และแววตานั้นทำให้เขาเผลอชะงัก

“สัญญามีผลตั้งแต่วันนี้”

“ฉันไม่มีทางเลือกนี่” เธอพูดเบา ๆ ราวกับยอมจำนน

ทิศตะวันยกยิ้มมุมปาก ดวงตาเต็มไปด้วยความพึงพอใจที่เห็นเธอยอมจำนนต่อแผนการของเขาในที่สุด

“ดี...งั้นก็กับผมจนกว่าจะคลอด” เขายิ้มพอใจ ที่ดูเหมือนว่าคนตรงหน้าจะว่านอนสอนง่ายกว่าที่เขาคิด “เดี๋ยวผมจะให้คุณกฤษ์ไปส่งคุณที่คอนโดอยากได้อะไรเพิ่มก็บอกคุณกฤษณ์แล้วกัน”

“ฉันจะกลับไปเก็บของที่ห้องก่อน”

“ไม่ต้อง”

“แล้วเสื้อผ้าของฉันล่ะ”

“ผมก็พูดอยู่ว่าให้คุณแจ้งคุณกฤษณ์หากต้องการอะไรเพิ่มเติม” เขาปรายตามองหญิงสาว “ปากแข็งไม่พอยังเข้าใจอะไรยากอีก”

“...” ดารินทร์เม้มปากเข้าหากันแน่น ราวกับว่าเธอเพิ่งโดนเจ้านายตำหนิไปหยก ๆ

            หลังดารินทร์เดินออกไป เขาก็ตามออกไปติด ๆ เช่นกัน แต่เส้นทางของเขากลับเป็นทางหนีไฟ ทิศตะวันก็เหลือบมองเอกสารในมือตัวเอง

“นึกว่าจะดื้อได้นานกว่านี้เสียอีก”

เขาเดินลงไปจนถึงชั้นที่พ่อของดารินทร์ยืนอยู่ มองดูรอยยิ้มแห่งชัยชนะของคน ๆ นั้น ราวกับไม่ได้รู้สึกรู้สาอะไรที่ต้องทำให้ลูกสาวเดือดร้อน

“อย่าเพิ่งรีบดีใจไป เพราะนี่ไม่ใช่ของฟรี”

เขาก้าวเข้ามาใกล้ชายวัยกลางคน ดวงตาเข้มขรึมจ้องลึกอย่างไม่ไว้หน้า

“จำให้ขึ้นใจนะ ว่าตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป…คุณไม่มีสิทธิ์เข้าใกล้ดารินทร์อีก ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใดก็ตาม ไม่ต้องติดต่อหาเธออีก ออกไปจากชีวิตของเธอได้ยิ่งดี”

ชายสูงวัยเริ่มหน้าเสีย

“แต่ว่าฉันเป็นพ่อเธอนะ เธอกำลังมีหลานให้ผม” เหมือนชายสูงวัยจะเดาสถานการณ์ออกว่า หนุ่มนักธุรกิจคนนี้กำลังสนใจในตัวลูกสาวของเขา และเด็กในท้องนั่นอาจเป็นลูกของผู้ชายคนนี้ก็เป็นได้ แล้วเรื่องอะไรที่เขาจะปล่อยลูกสาวไป ได้สามีรวยแบบนี้คงจะมีเงินให้เขาใช้อย่างสุขสบาย

“พ่อ” ทิศตะวันหัวเราะเยาะในลำคอ ดวงตาเย็นยะเยือก “ไม่ได้ยินที่เธอพูดหรือไง คุณไม่ใช่พ่อของเธออีกต่อไป ถ้าไม่อยากให้สัญญานั่นกลายเป็นโมฆะละก็ ก็ลองขัดคำสั่งผมดู”

“แต่คุณทิศตะวันครับ”

เขาชี้ปลายนิ้วไปยังประตูทางออก

“ออกไปซะ แล้วจำไว้อย่าทำให้ผมต้องตามล่าไถ่คืนทุกบาทที่คุณไม่มีปัญญาหามาด้วยตัวเอง”

พ่อของดารินทร์เม้มริมฝีปากแน่น ก่อนจะค้อมศีรษะอย่างเสียไม่ได้ แล้วเดินออกจากบันใดหนีไฟไปเงียบ ๆ

เมื่อประตูปิดลง ความเงียบปกคลุมตัวเขา ทิศตะวันยืนนิ่ง ราวกับพยายามกลืนความรู้สึกบางอย่างไว้ลึกสุดใจ

เขาได้ในสิ่งที่ต้องการแล้ว แต่เหตุใดจึงรู้สึกอึดอัดใจ รู้สึกผิดงั้นเหรอ ไม่สิเขาต่างหากเป็นคนใช้หนี้ เธอแค่อยู่กับเขาจนกว่าจะคลอดแค่นั้น

“จัดการโอนเงินให้เรียบร้อย แค่ยอดเดิม ไม่ต้องเพิ่ม” เสียงของเขานิ่งเฉียบขาด “ไม่จำเป็นต้องปลดหนี้ทั้งหมด แค่นั่นก็พอจะบีบให้เธออยู่ต่อได้แล้ว”

ปลายสายพูดอะไรบางอย่าง ก่อนที่ทิศตะวันจะตอบกลับไปอย่างไม่แยแส

“เงินที่เสียไปน่ะมันไม่ใช่เรื่องสำคัญ เงินก้อนนั้นเป็นแค่โซ่ตรวนที่ฉันใช้ล่ามเธอไว้จนกว่าจะถึงวันคลอด”

เขากดวางสาย หย่อนตัวลงบนโซฟาอย่างอ่อนล้า แต่แววตาไม่ได้นุ่มนวลเลยแม้แต่น้อย

            “ต่อให้เธอเกลียดฉันก็ไม่เป็นไร”

ไม่มีอะไรยืนยันได้นอกจากคำพูดของหญิงสาวที่เขาเผลอมีอะไรด้วยว่าเด็กในท้องคือลูกของเขาหรือเปล่า แต่เขากลับรู้สึกว่าใช่ และตอนนี้เขาก็เชื่อความรู้สึกของตัวเอง แม้เธอจะปฏิเสธก็ตาม เขาจึงยอมทำทุกอย่างเพื่อพิสูจน์ว่าตัวเขาคิดไปเองหรือเปล่า

ดารินทร์ย้ายเข้ามาอยู่ที่คอนโดของเขาโดยที่เธอแสดงออกชัดเจนว่าไม่ได้เต็มใจ แต่เขาก็ทำเป็นไม่สนใจ เขาตั้งใจให้เธออยู่ที่นี่จนกว่าเธอจะคลอดเท่านั้น หลังความจริงทุกอย่างกระจ่าง เขาจะเสนอเงินให้เธอก้อนหนึ่งเพื่อยกลูกให้เขา ส่วนลูกเขาจะเอาไปฝากแม่ของเขาเลี้ยง หรืออาจจะแต่งงานกับผู้หญิงสักคนที่เขารักและช่วยกันเลี้ยงลูก

“หมอนัดคุณอีกทีเมื่อไหร่”

“ทำไมคะ”

“ผมจะพาคุณไป”

“ถ้าทำแบบนั้น คุณจะไม่ตกเป็นเป้าของสื่อเหรอคะ”

“...” ทิศตะวันนิ่งไป ดารินทร์พูดถูก ถ้าเกิดมีคนเห็นเขาพาผู้หญิงไปตรวจครรภ์ แน่นอนว่าต้องเป็นข่าวดังยิ่งกว่าตอนที่เขากับดารินทร์หายเข้าไปในห้องด้วยกันแน่ ๆ และข่าวนั้นก็จะโดนขุดคุ้ยขึ้นมาอีก

“งั้นเดี๋ยวผมให้คุณกฤษณ์พาไป”

“ไม่ต้องหรอกค่ะ” ดารินทร์ปฏิเสธทันที “คุณกฤษณ์เองก็มีภรรยาที่ตั้งท้องอยู่ ฉันไม่อยากให้ภรรยาของเขาต้องคิดมากค่ะ”

“งั้นคุณจะเอายังไง”

“ไม่เอายังไงค่ะ” เธอสวนกลับทันควัน “ฉันนั่งรถไปเองได้”

“ไม่ได้!”

“...” ดารินทร์นิ่งไป

“เดี๋ยวผมจะหาคนไปเป็นเพื่อน”

“คุณไม่ไว้ใจฉันเหรอ” เธอถาม “สัญญาที่ให้ฉันเซ็นเป็นของปลอมหรือไง คุณถึงได้กลัวฉันหนี”

“ของปลอมที่ไหน”

“แล้วคุณจะกลัวอะไร ถ้าฉันหนีคุณก็แจ้งความจับฉันได้อยู่แล้ว”

“เอาล่ะผมไม่เถียงกับคุณแล้ว ผมจะเข้านอนแล้วนะ อยากได้อะไรก็เคาะประตูเรียกแล้วกัน” ที่ดารินทร์พูดมาก็ถูก เขาเลยพูดตัดบทก่อนจะเดินเข้าห้องของตัวเองไป