ตอนที่ 15 หลีหนี - 2

“เดี๋ยวให้คุณเพียงฟ้าเดินแบบชุดผ้าไหมก่อนนะครับ ผมจะรีบไปส่ง”

“จริงๆ แล้วคุณอยู่งานต่อกับคุณแม่คุณก็ได้นะคะ ไม่ต้องไปส่งปลายก็ได้ค่ะ”

หญิงสาวเอ่ยอย่างเกรงใจ ด้วยไม่อยากป็นภาระเขา

“ทำอย่างนั้นได้ไงกันครับ ผมไปรับคุณมาก็ต้องไปส่งคุณถึงที่สิครับ อีกอย่างเกิดเจ้าแสบสองคนเห็นคุณกลับเองโดยไม่มีรถผมไปส่งจะพาลโกรธผม ไม่ยอมคุยกับผมขึ้นมา คราวนี้ก็แย่สิครับ”

เพียงแค่มาร์คเอ่ยถึงเจ้าแสบสองคน รอยยิ้มหวานก็ปรากฏขึ้นบนเรียวปากบางทันที และนั่นยิ่งส่งผลให้คนที่กำลังจ้องมองอยู่นั้นแทบจะนั่งไม่ติดเลยทีเดียว

“พี่วิชญ์เป็นอะไรไปคะ นั่งอยู่ไม่สุขเลย”

รสรินทร์กระซิบถามพี่ชาย

ทว่ารวิชญ์กลับไม่ตอบ ปล่อยให้น้องสาวส่งค้อนวงใหญ่ให้ เพราะตอนนี้ใจเขาอยากจะลุกขึ้นไปลากผู้หญิงตรงหน้าออกจากไอ้หนุ่มหน้าฝรั่งคนนั้นนัก

­หลังจากเพียงฟ้าเดินแบบจนครบทุกชุด มาร์คก็ขอตัวทุกคนออกจากงานเพื่อไปส่งณรันดาตามที่เขาสัญญาไว้

“คุณหญิงคะ ปลายต้องขอตัวก่อนนะคะ ต้องขอโทษด้วยจริงๆ ที่อยู่จนจบงานไม่ได้ ปลายเป็นห่วงเด็กๆ ค่ะ”

ณรันดาเอ่ยขอตัวลากลับ พร้อมกับขอโทษที่ต้องออกจากงานก่อน

“ไม่เป็นไรหรอกจ้ะหนูปลาย ยังไงก็ให้พ่อมาร์คส่งให้ถึงบ้านนะลูก ป้าจะได้ไม่ต้องเป็นห่วง”

คุณหญิงกาญจนากล่าวอย่างอ่อนโยนพลางยิ้มให้อย่างเอ็นดู จากนั้นณรันดากับมาร์คก็หันมากล่าวลาทุกคนบนโต๊ะวีไอพี ก่อนพากันเดินออกจากงานไป

รถยุโรปคันงามสีดำจอดที่หน้าบ้าน ณรันดาก้มลงมองนาฬิกาข้อมือทันที เมื่อมองเข้าไปในบ้านแล้วยังเห็นว่าไฟในห้องนอนของลูกสาวยังเปิดอยู่

“ต้องขอโทษจริงๆ นะคะที่ทำให้คุณต้องออกจากงานมาก่อนแบบนี้”

ณรันดาเอ่ยขึ้นอย่างเกรงใจ

“ไม่เป็นไรครับปลาย ผมเข้าใจ”

มาร์คเอ่ย แววตาที่จ้องมองนั้นก็แสดงให้หญิงสาวตรงหน้าเห็นว่าเขาเข้าใจเธอจริงๆ

“ขอบคุณมากค่ะ... งั้นปลายขอตัวก่อนนะคะ”

ณรันดาขอบคุณเขาอีกครั้ง ก่อนเปิดประตูลงจากรถ

มาร์คยังไม่ได้เคลื่อนรถออกไปทันที เขารอจนณรันดาเดินเข้าไปในบ้านเรียบร้อยแล้วจึงค่อยๆ เคลื่อนรถออกจากบริเวณหน้าบ้าน

ขณะที่รถของมาร์คกำลังเคลื่อนออกไปจนพ้นหน้าบ้านหญิงสาว และเลี้ยวออกไปจนไม่เห็นท้ายรถแล้ว รถสปอร์ตสีดำคันงามอีกคันก็เคลื่อนมาจอดแทนที่ เจ้าของรถเพ่งมองเข้าไปภายในบ้านที่เปิดไฟอยู่ เขามองเห็นเพียงเงาที่เคลื่อนไหวไปมาเท่านั้น เพราะประตูหน้าต่างนั้นปิดม่านไว้มิดชิดทำให้ไม่สามารถมองเห็นด้านในได้ชัดเจนอย่างใจต้องการ

รวิชญ์ตัดสินใจออกจากงานมาหลังจากที่สองหนุ่มสาวแยกออกมาเพียงครู่เดียวเท่านั้น โดยอ้างว่าวันรุ่งขึ้นต้องมีประชุมงานด่วน เพื่อที่จะสะกดรอยตามสองหนุ่มสาว เพราะเขาเชื่อว่าอย่างไรมาร์คก็ต้องไปส่งเธอที่บ้าน ถ้าเขาไม่ตามเธอไปวันนี้ เขาไม่แน่ใจว่าจะได้เจอณรันดาอีกเมื่อไร และนับว่าเขาตัดสินใจถูกเลยทีเดียว เพราะมันทำให้เขาได้รู้ว่าณรันดาอาศัยอยู่ที่ไหน ถึงแม้ว่าจะไม่รู้ว่าเธออยู่กับใคร แต่ที่แน่ๆ เธอไม่ได้อยู่กับผู้ชายหน้าฝรั่งคนนี้อย่างที่ใจเขากลัว

“ปลาย คราวนี้คุณไม่มีทางหนีผมไปได้... ผมจะเอาคุณกลับมาเป็นของผมให้ได้”

รวิชญ์พูดขึ้นเหมือนเป็นการให้สัญญากับตัวเอง หลังจากที่เขาพยายามจ้องมองเข้าไปภายในบ้านอยู่นานและคิดว่าวันนี้คงจะไม่ได้รู้อะไรมากไปกว่านี้ รวิชญ์จึงค่อยๆ เคลื่อนรถออกจากบริเวณหน้าบ้านไป

ภายในห้องโถงของบ้าน ณรันดากำลังนั่งโอบกอดร่างเล็กของแฝดผู้น้องที่กำลังนั่งร้องไห้สะอึกสะอื้นตัวโยนอยู่บนโซฟา โดยมีป้านวลทำหน้าที่ปลอบอยู่ข้างๆ

“โอ๋ๆ ไม่ร้องนะคะ คุณแม่กลับมาแล้ว ไม่ร้องนะคะ คนเก่งของคุณแม่เงียบนะคะ”

ณรันดาทั้งกอด ทั้งหอมแก้มอย่างปลอบขวัญเด็กตัวเล็ก มือบางก็พลางปาดเช็ดน้ำใสๆ ของเจ้าตัวเล็กที่กำลังไหลอาบเต็มสองแก้ม น้องพาฝันได้แต่ซบหน้าอยู่กับอก ผู้เป็นมารดา สองมือน้อยๆ โอบกอดแน่นอย่างกลัวว่าเธอจะหนีหายไปเช่นนั้น

“ป้านวลไปนอนเถอะค่ะ เดี๋ยวปลายดูเองค่ะ”

ณรันดาหันไปบอกกับป้านวลเมื่อเห็นว่าตอนนี้มันดึกมากแล้ว