Semua Bab โซ่รักโซ่เสน่หา: Bab 1 - Bab 10

จะให้เขาเคยเห็นผลงานของเด็กคู่นี้ได้เช่นไรกัน ในเมื่อชีวิตเขาอยู่แต่กับงาน อยู่แต่กับเอกสารกองโต หรือไม่ก็โปรเจกต์งานใหม่ พอว่างเขาก็ไปหาความสำราญกับบรรดาสาวๆ นี่ถ้าไม่เป็นเพราะต้องหาเด็กมาโฆษณาโครงการบ้านเดี่ยวโปรเจกต์ใหม่ที่กำลังเกิดขึ้นในอีกไม่นานนี้ ก็คงไม่ได้มานั่งเปิดนิตยสารอ่านอย่างวันนี้หรอก“คุณรวิชญ์สนใจน้องทอฝันกับน้องพาฝันหรือคะ”กนกวรรณสังเกตเห็นว่าเจ้านายหนุ่มดูจะให้ความสนใจกับสองนางแบบตัวน้อยนี้เป็นพิเศษ“ผมว่าไม่ต้องหาเด็กแล้ว... คุณน้องหาทางติดต่อกับคนที่รับงานให้เด็กสองคนนี้แทน ผมอยากได้เด็กสองคนนี้มาถ่ายโฆษณาให้ผม”“เอ่อ... ค่ะ น้องจะพยายามหาทางติดต่อให้นะคะ”กนกวรรณรีบรับคำทันที นึกหนักใจอยู่ไม่น้อยว่าเธอจะติดต่อเด็กสองคนนี้ได้อย่างไร ลงเจ้านายต้องการแล้วก็ต้องเอามาให้ได้เสียด้วยสิ“ติดต่อให้ได้... ค่าตัวแพงเท่าไหร่ไม่เกี่ยงนะ ผมต้องการเด็กสองคนนี้ และถ้าติดขัดหรือมีปัญหาอะไร คุยกับผมได้ทันทีนะ หรือถ้าต้องการให้ผมคุยตรงกับพ่อแม่เด็กคุณน้องนัดวันให้ผมได้เลยนะ”“ค่ะ คุณรวิชญ์”รับคำแล้วเจ้าหล่อนก็รีบเก็บเอกสารทั้งหมดแล้วเดินออกจากห้องทำงานหรูของเจ้านายหนุ่มไปจัดการงา

ณ ห้างสรรพสินค้าชื่อดังใจกลางเมืองหลวง เวลาบ่ายแก่ๆ จวนจะคล้อยเย็นเช่นนี้ทำให้ผู้คนค่อนข้างหนาตา ไม่ว่าจะเป็นผู้ใหญ่ หรือบรรดานักศึกษาต่างพากันเดินขวักไขว่กันเต็มไปหมด ร้านอาหารต่างๆ ก็เต็มไปด้วยผู้คน บางร้านถึงขนาดรอคิวกันก็มีณรันดากับปานชนกจูงมือเด็กสองคนไว้คนละคน โดยคุณแม่เป็นคนจูงน้องพาฝัน ส่วนน้องทอฝันไปเดินอยู่ข้างปานชนกแทน เด็กทั้งคู่เดินผ่านไปตรงไหนก็มีแต่คนทักทายยิ้มให้ เพราะใครเห็นก็รู้จักทั้งนั้น บางคนเขามาขอถ่ายรูปด้วย เธอก็ไม่ขัดและยังคอยบอกให้ลูกสาวทำความเคารพทุกคนที่เข้ามาทักทาย ซึ่งทั้งคู่ก็ทำตามแต่โดยดีทั้งหมดเดินผ่านร้านอาหารหลายร้านเพื่อตรงไปยังร้านไอศกรีมตามที่ได้ให้สัญญากับลูกสาวทั้งสองคนไว้“เฮ้อ... ไม่ได้มาเดินห้างซะนาน ไม่คิดว่าคนจะเยอะขนาดนี้” ณรันดาถึงกับบ่นอุบเมื่อเดินไปทางไหนก็เห็นแต่ผู้คนเต็มไปหมด“เป็นธรรมดา เราชินซะแล้ว”ปานชนกหันมายิ้มให้เพื่อนรักอย่างเข้าใจนานเท่าไรแล้วที่ณรันดาจะได้มีโอกาสออกมาเดินเล่นในห้างสรรพสินค้าเหมือนอย่างวันนี้ เพราะวันๆ เธอเอาแต่ทำงานและใช้ชีวิตอยู่กับเด็กเล็กที่โรงเรียนอนุบาล นานๆ ครั้งจะได้ออกมาเปิดหูเปิดตาตามห้างใหญ่ๆ เช

บรรยากาศภายในโรงเรียนอนุบาลยามเช้าเช่นนี้ เด็กๆ ต่างพากันจับกลุ่มวิ่งเล่นบริเวณสนามเด็กเล่นที่ทางโรงเรียนจัดเตรียมไว้เช้านี้ณรันดาต้องมารับเด็กที่หน้าโรงเรียนแทนครูเวร เนื่องจากครูเวรประจำวันเกิดป่วย ทำให้เธอได้มีโอกาสเจอหน้าผู้ปกครองของเด็กและได้มีโอกาสพูดคุยกับผู้ปกครองของเด็กบางคนบ้าง“สวัสดีครับ... ทำไมเช้านี้คุณปลายถึงมายืนรับเด็กเองล่ะครับ”เสียงสุขุมนุ่มหูดังขึ้นเมื่อเจ้าของเสียงลดกระจกรถหรูที่กำลังจะเลี้ยวเข้าประตูโรงเรียนลง“สวัสดีค่ะคุณมาร์ค... พอดีครูนวลจันทร์ไม่สบาย เพิ่งโทร.มาบอกเมื่อเช้าค่ะ เลยหาครูมายืนรับเด็กๆ แทนไม่ได้ ปลายว่างเลยอาสามารับแทนค่ะ”เสียงหวานของครูสาวที่มีตำแหน่งเป็นถึงผู้ช่วยผู้อำนวยการโรงเรียนตอบกลับด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม“เดี๋ยวผมเอารถไปจอดแล้วจะมายืนเป็นเพื่อนนะครับ”พูดจบเขาก็กดเลื่อนกระจกขึ้นแล้วหักพวงมาลัยรถตรงไปยังลานจอดรถประจำตำแหน่งทันที จากนั้นก็รีบทำธุระส่วนตัวให้เสร็จเรียบร้อยแล้วรีบเดินตรงมาหาหญิงสาวที่หน้าประตูทางเข้าของโรงเรียนตามที่บอกไว้“วันนี้ไม่ต้องเข้าออฟฟิศหรือคะคุณมาร์ค”ณรันดาเอ่ยถามทันทีที่ร่างของชายหนุ่มหยุดอยู่ข้างๆ“ไม่ครับ... ว

รวิชญ์มาถึงที่ห้างสรรพสินค้าแห่งนี้ตั้งแต่งานยังไม่เริ่ม เขาพยายามมองหาสองนางแบบรุ่นจิ๋วตั้งแต่เริ่มเดินเข้ามาถึงงาน แต่ก็ไม่เห็นเพิ่งจะเจอก็บนเวทีนี่แหละเขารีบขยับตัวให้เข้าใกล้เด็กสองคนมากขึ้น ด้วยอยากเห็นหน้าเด็กสองคนนี้ให้ชัดๆ ยิ่งเข้าใกล้ยิ่งได้เห็นหน้าชัดเจนขึ้น ยิ่งรู้สึกว่าแววตาสองคู่นี้ช่างคุ้นตาเขานัก โดยเฉพาะคนที่ถือกระป๋องนม และยังรอยยิ้มจากริมฝีปากจิ้มลิ้นนั่นอีก ยิ่งทำให้เขารู้สึกเหมือนรู้จักกับเด็กสองคนนี้มาก่อนอย่างบอกไม่ถูก มันช่างคุ้นตามาก แต่ทำไมถึงนึกไม่ออกว่าเหมือนใคร และเคยเห็นที่ไหน เวลานี้เขาอยากจะให้เด็กสองคนนี้ทำงานเสร็จเร็วๆ เพื่อที่จะได้เข้าไปพูดคุยด้วยหลังจากที่สองนางแบบตัวน้อยยืนโพสท่าถ่ายรูปอยู่ไม่นานทั้งคู่ก็เดินกลับไปด้านหลังเวที เมื่อพ้นฉากด้านหน้าเวทีทั้งคู่ก็พุ่งตรงหาปานชนกทันที ยามที่ไม่มีแม่มาด้วยเช่นนี้เด็กสองคนจะติดเธอมาก ทุกครั้งที่เสร็จงานปุ๊บสองสาวจะต้องวิ่งเข้าหาเธอทันทีเหมือนต้องการกำลังใจหรือคำชมจากผู้เป็นน้า ซึ่งเด็กน้อยสองคนก็ไม่เคยผิดหวังเลยสักครั้ง“เก่งมากเลยค่ะน้องทอฝัน น้องพาฝัน วันนี้เอาอะไรเป็นรางวัลดีคะ”ปานชนกเอ่ยชม แขนเรียวสอ