บทที่ 1 ( 1.2 )

หนึ่งฤทัยรู้ดีว่าตอนนี้สภาพครอบครัวเป็นอย่างไร มารดาล้มป่วยด้วยโรคหัวใจเมื่อปีก่อนทำให้ไม่สามารถทำงานหนักได้เหมือนเมื่อเก่า และยังต้องพักรักษาตัวให้อาการดีขึ้นหลายเดือน นอกจากนี้ยังต้องอยู่ในการดูแลของแพทย์อย่างใก้ชิดอีกด้วย

โชคดีที่ฝีมือการตัดเสื้อของแก้วใจไม่เป็นรองใครและค่อนข้างมีชื่อด้วยซ้ำ ทำให้เหล่าลูกค้าที่รู้ว่าแก้วใจสามารถกลับมาทำงานได้แล้ว ต่างก็ค่อยทยอยกันเอางานมาให้เรื่อยๆ แต่เพราะปัญหาสุขภาพทำให้บางครั้งทำได้ไม่ทันตามกำหนด ลูกค้าบางคนจึงหันไปตัดร้านอื่นหรือไม่ก็ซื้อเสื้อผ้าสำเร็จรูปใส่

“ตอนนี้ก็ยังว่างล่ะซิ”

“ค่ะ แต่ถ้าเรียนจริงๆ ก็คงปีหน้า”

หนึ่งฤทัยยังมีเวลาอีกหลายเดือนที่จะเตรียมตัวสำหรับการเรียนต่อถ้าสอบได้จริงๆ แต่ถ้าค่าใช้จ่ายมันเยอะมากเกินกำลังก็คิดว่าอาจจะสละสิทธิ์ให้กับคนที่พร้อมมากกว่าเธอ

“สนใจอยากทำงานไหม ตอนนี้เธอน่าจะรู้ว่าที่บ้านติดค่าเช่ากี่เดือน และกว่าจะหางานได้มันอีกนานแค่ไหน ถ้าตกลงทำงานกับฉันเราก็จะมาคุยเรื่องค่าเช่าและค่าจ้างกัน” จู่ๆ คุณนายอนงค์ก็เอ่ยชวนให้มาทำงานโดยที่ไม่มีใครคาดคิดมาก่อน

สองคนแม่ลูกหันหน้ามามองกันด้วยความแปลกใจ งานอะไรที่คุณนายอนงค์หยิบยื่นมาให้ในเวลาแบบนี้ ไม่ใช่ว่าหนึ่งฤทัยไม่คิดหางานแต่สมัครไปกี่ที่ก็ยังไม่มีใครเรียก ถ้างานนี้น่าสนใจมีรายได้มากพอให้ดูแลมารดาและค่าใช้จ่ายทุกอย่าง ต่อให้เหนื่อยหรือลำบากแค่ไหนหญิงสาวก็ไม่หวั่น

“งานอะไรคะ” แก้วใจถามขึ้นมาก่อน

“หลานสาวฉันกำลังต้องการครูไปสอนเพื่อสอบเข้าเรียนต่อในระดับมหาวิทยาลัย ลูกสาวเธอสอนได้ไหม” คุณนายหันมามองหน้าหนึ่งฤทัยแทน

“ถ้าสอนติวให้ไปสอบคิดว่าทำได้ค่ะ”

หนึ่งฤทัยเองก็เคยเป็นครูสอนพิเศษมาก่อนสมัยเรียนปีสามปีสี่ ดังนั้นเรื่องติวนักเรียนเข้าสอบจึงไม่ใช่เรื่องยากสำหรับหญิงสาวอยู่แล้ว

“แต่หลานฉันคนนี้ไม่เหมือนคนอื่น เพราะอีกหกเดือนข้างหน้ายัยฟ้าใสจะเข้ารับการผ่าตัดที่ขาเพื่อให้กลับมาเดินได้ ถ้ารับงานนี้ก็ต้องไปทำที่ไร่อิ่มรัก สนใจไหมล่ะ”

สองแม่ลูกมองหน้ากันอีกครั้ง ไร่อิ่มรักอยู่ที่ไหนก็ไม่รู้และหลานคุณนายอนงค์กำลังจะเข้ารับการผ่าตัด ถ้าอย่างนั้นตอนนี้ว่าที่ลูกศิษย์เธอเป็นอย่างไรกันแน่

“ไร่อิ่มรักอยู่ที่เพชรบูรณ์เธอต้องไปสอนให้ฟ้าใสพร้อมสำหรับการสอบเข้าเรียนต่อ เพราะหลังจากผ่าตัดยัยฟ้าใสจะได้เรียนหนังสือต่อเสียที” คุณนายขยายความต่อ

“ไม่ทราบว่าหลานคุณนายอายุเท่าไรคะ” หนึ่งฤทัยอยากรู้

“ปีนี้ยี่สิบเต็ม ถ้าไม่เกิดเรื่องร้ายนั่นตอนนี้ยัยฟ้าใสก็คงจะใกล้เรียนจบแล้ว” น้ำเสียงคุณนายอนงค์เศร้าลงมาอย่างเห็นได้ชัดเมื่อนึกถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นกับหลานสาวคนนี้

สถานีขนส่งจังหวัดเพชรบูรณ์

หนึ่งฤทัยหิ้วกระเป๋าเดินทางลงจากรถทัวร์มายืนรอตามที่นัดหมาย หลังจากที่ได้คุยกับคุณนายอนงค์และปรึกษากับมารดาแล้ว หญิงสาวตัดสินใจที่จะมาทำงานที่ไร่อิ่มรักในฐานะคุณครูของคุณหนูฟ้าใส

‘แค่หกเดือนพอยัยฟ้าใสผ่าตัดเธอก็กลับมาได้ เงินเดือนฉันจะจัดการเอาเข้าบัญชีให้ทุกเดือน เธอก็จัดสรรค่าใช้จ่ายเองแต่ที่แน่ๆ คงไม่ต้องค้างค่าเช่าเหมือนเมื่อก่อนแน่’

เงินเดือนที่คุณนายอนงค์เสนอมานั้นสูงมากกว่าการหางานทำที่กรุงเทพฯเสียอีก หนึ่งฤทัยคิดว่าอย่างน้อยหกเดือนนี้ตนเองสามารถช่วยหารายได้เข้าบ้าน ที่สำคัญทันทีที่หญิงสาวตกลงว่าพร้อมเริ่มงานทันที คุณนายที่แสนรักหลานก็ใจดีไม่คิดค่าเช่าที่ค้างอยู่หกเดือนนั้นไปเฉยๆ หนำซ้ำยังใจดีออกเงินค่าตั๋วเดินทางให้เธอมาถึงเพชรบูรณ์ทันค่ำนี้ด้วย

“คุณครูหนึ่งฤทัยหรือเปล่าครับ” ชายท่าทางทะมัดทะแมงที่แนะนำตัวว่าชื่อนายสอนมาจากไร่อิ่มรักถามอย่างนอบน้อม

“จ้ะ นายสอนใช่ไหม” หนึ่งฤทัยยิ้มให้คนที่เพิ่งรู้จักอย่างเป็นมิตร

“ครับ เชิญคุณครูทางนี้เลย”

นายสอนเดินนำหญิงสาวมาที่รถกระบะซึ่งจอดรอไว้อีกด้าน จากนี้ไปหนึ่งฤทัยก็จะได้เจอหน้าลูกศิษย์คนใหม่ที่รออยู่ที่ไร่อิ่มรัก คุณนายอนงค์บอกเรื่องราวของคุณหนูฟ้าใสให้เธอรู้คร่าวๆ บ้างแล้ว คงไม่ยากถ้าคุณหนูตั้งใจจะเรียนหนังสือเพื่ออนาคตของตนเอง

คุณนายอนงค์เล่าว่าไร่อิ่มรักตั้งอยู่บนเขาค้อ น้องสาวและน้องเขยมาซื้อที่ปลูกพืชผลเมืองหนาวที่นี่เมื่อสิบปีก่อน ตอนนี้ลูกชายที่ชื่อดนัยมาบริหารไร่จนขยายออกมามากกว่าเดิมและทำการตลาดไปได้ไกลกว่าที่คิด

โชคร้ายที่น้องสาวและน้องเขยมาประสบอุบัติเหตุเสียชีวิตไปพร้อมๆ กันระหว่างเดินทางกลับจากกรุงเทพฯ ที่สำคัญลูกสาวคนเล็กที่เดินทางมาด้วยแม้รอดชีวิตแต่ก็พิการเดินไม่ได้ ดนัยรักน้องมากพยายามจะหาทางทุกอย่างที่จะรักษาขาของคุณหนูฟ้าใสให้กลับมาเดินได้

จนกระทั่งดนัยแจ้งข่าวดีนี้ให้คุณอนงค์ทราบว่าน้องสาวยอมเข้ารับการผ่าตัดเพื่อกลับมาเดินได้อีกครั้ง นับเป็นข่าวดีที่สุดนับจากที่ทุกคนต้องจมอยู่กับการสูญเสียครั้งยิ่งใหญ่เมื่อสองปีที่ผ่านมา

“คุณครูไม่ต้องกลัวนะครับ ทางขึ้นเขาชันนิดหน่อยแต่ว่าผมขับได้แน่” นายสอนหันมาบอก หลังจากที่ชำเลืองมองคุณครูคนใหม่ทำท่ากลัวเส้นทางเข้าไร่ที่ค่อนข้างคดเคี้ยวและชันพอสมควร

แม้ทำใจมาแล้วว่าไร่อยู่บนเขาการเดินทางคงไม่สะดวกเหมือนพื้นราบ แต่พอเอาเข้าจริงหนึ่งฤทัยก็ทำท่าจะไม่ไหวเอา เธอเมารถมาแต่ไหนแต่ไรโดยเฉพาะเส้นทางคดเคี้ยวเลี้ยวไปมาแบบนี้พาลจะทำให้ของเก่าออกมาง่ายๆ