บทที่ 4 (1/2)

รถสองคันขับตามกันเข้ามาในหมู่บ้านเรื่อย ๆ จนกระทั่งถึงบ้านของหญิงสาว คนตัวเล็กจอดรถหน้าบ้านและหันไปยังรถยนต์ของทิศเหนือที่ขับตามมา ก่อนที่เจ้าของรถจะลดกระจกลงเพื่อคุยกับเธอ

“ขอบคุณ คุณเหนือมากนะคะที่มาส่งโปรด” หญิงสาวเอ่ยพร้อมกับยกมือไหว้ขอบคุณ ชายหนุ่มที่ขึ้นชื่อว่าเป็นเจ้านายของตา

“อือ เข้าบ้านเถอะ อย่าลืมล็อกประตูดี ๆ ด้วยล่ะ”

“ค่ะ” โปรดรักตอบรับอย่างเข้าใจและเดินเข้าบ้าน ส่วนทิศเหนือเองก็จอดดูจนกระทั่งหญิงสาวเดินเข้าบ้านไปจนสุดสายตา ก่อนที่จะค่อย ๆ ขับรถออกไป

รถฟอร์จูนเนอร์สีเทาดำขับออกไปยังอีกหมู่บ้านหนึ่งเพื่อไปหาเพื่อนสนิท เขาคิดว่าเวลานี้เพื่อนอาจจะยังตั้งวงนั่งดื่มกันอยู่แน่ ๆ เพราะ ‘ณัฐภพ’ และเพื่อนคนอื่น ๆ มักตั้งวงดื่มกันจนดึกดื่นเป็นประจำอยู่แล้ว

รถหรูเลี้ยวไปยังบ้านสองชั้นขนาดใหญ่ สามสี่คนที่นั่งคุยกันอยู่ซุ้มเพิงหญ้าข้างบ้านหันไปมองตามรถที่เลี้ยวเข้ามา

“ป๊าด! ลมหยังหอบมึงมานิ” (ลมอะไรพัดมึงมาเนี่ย) ณัฐภพ เอ่ยแซวทิศเหนือเสียงสูง เมื่อเขาได้ประตูรถเดินตรงมายังซุ้มที่ตั้งวงกันอยู่

“กูแค่บ่ฮู้สิไปไส” (กูแค่ไม่รู้ว่าจะไปไหน)

“ข่อยไปซื้อเหล้า เลยไปหาเจ้าอยู่ฟาร์มหว่างหั่นพ่อใหญ่สินคือว่าเจ้าไปโรงบาล” (ผมไปซื้อเหล้า เลยแวะไปหาพี่ที่ฟาร์มลุงสินบอกพี่ไปโรงพยาบาลไม่ใช่เหรอ) ‘คูเปอร์’ ชายหนุ่มวัย 22 ปี ได้เอ่ยถามรุ่นพี่อย่างทิศเหนือ

“ลุงที่เฮ็ดงานอยู่ฟาร์มวูบ กูเลยพาไปส่งสื่อ ๆ” (ลุงที่ทำงานอยู่ฟาร์มเป็นลม เลยพาไปส่งที่โรงพยาบาล)

“ไผวะ?” (ใครวะ) ณัฐภพเอ่ยถามเพื่อนด้วยท่าทีสงสัย

“ลุงบุญ”

“ตาน้องโปรดน่ะเบาะ” (ตาน้องโปรดน่ะหรอ?)

“มึงคือจัก” (ทำไมมึงรู้)

“โอ๊ย! จักเหมิดนั่นแหละ” (โอ้ย! รู้หมดนั่นแหละ)

“ข่าวจากวงไพ่แม่กู วงไพ่มีแต่คนเว้าเป็น ๆ สูบ่จักติ” (ข่าวจากวงไพ่แม่กูเอง แต่ละคนพูดเก่ง ๆ กันทั้งนั้น พวกมึงไม่รู้เหรอ) สิ้นเสียงของณัฐภพ ทุกคนก็ระเบิดเสียงหัวเราะกันออกมาอย่างขำขัน ก่อนที่รองเท้าของเจ๊วรรณจะลอยมายังกลางวง

“สูบ่หนีเมือหลับเมือนอนกันติ สิมานั่งเว้าพื้นกูอยู่นี่บ้อ” (พวกแกไม่กลับบ้านไปนอนกันหรือไง จะมานั่งนินทาอะไรกูอยู่ที่นี่) เสียงแหลมของวรรณภา มารดาของณัฐภพผู้เป็นเจ้าของบ้านเอ่ยขึ้นเสียงดังอย่างหงุดหงิด เนื่องจากเหล่าเพื่อนฝูงของลูกชายสุดที่รักมาตั้งวงเหล้าตั้งแต่หัวค่ำ ซ้ำยังมานั่งนินทาเธออีก

“น้าวรรณหวัดดีครับ” มือหนาของทิศเหนือยกมือไหว้แม่ของเพื่อนตามารยาท ซึ่งปกติแล้วภายในกลุ่มเขาจะสุขุมที่สุดแล้วก็ว่าได้ นอกนั้นมีแต่คนที่ค่อนข้างจะกวน ๆ ทั้งนั้น ผู้ใหญ่หลายคนเลยมักเอ็นดูและไว้ใจเขาเป็นพิเศษ

“เอ้า เหนือกะอยู่นำเบาะลูก” (เอ้า เหนือก็มาด้วยเหรอลูก) วรรณภาเสียงอ่อนลงจากคราแรกอย่างเห็นได้ชัด

“เสียงเปลี่ยนเร็วเนาะยาย” ‘นภัทร’ เอ่ยแซวแม่เพื่อนเมื่อท่านเอ่ยถามลูกรักอย่างทิศเหนือ หญิงวัยกลางคนยืนค้ำเอวมองหน้านภัทรอย่างเอาเรื่อง

“เดี๋ยวมึงโดน ๆ” สิ้นเสียงของวรรณภา นภัทรหัวเราะออกมาเบา ๆ ก่อนที่จะยกมือไหว้เพื่อขอโทษแม้จะไม่ได้รู้สึกผิดเลยก็ตาม

“ผมเลยมาหาบักณัฐเดี๋ยวกะกลับแล้วครับน้า” (ผมแวะมาหาไอ้ณัฐเฉย ๆ ครับน้า เดี๋ยวก็กลับแล้ว) ทิศเหนือเอ่ยขึ้นตอบคำถามของวรรณภา

“เออ สั่นเดี๋ยวน้าไปนอนก่อนเด้อ” (งั้นน้าขอตัวไปนอนก่อนนะ)

“สุมนิกะฟ้าวกินฟ้าวแล้ว ตั้งวงสู่มื้อเอาโลด” (ไอ้พวกนี้ก็รีบกินรีบกลับ กินอะไรนักหนาทุกวันขนาดนี้) เมื่อพูดกับทิศเหนือเสร็จก็หันมาพูดกับพวกที่ชอบก่อกวนต่อ

“เจ้ากะตั้งสู่มื้อคือกันบ่แม่นเบาะแม่” (แม่ก็ชุมนุมทุกวันเหมือนกันไม่ใช่เหรอ) ณัฐภพได้เอ่ยขึ้นย้อนแม่ตัวเองบ้าง

“ตั้งวงหยังวะอ้าย ข่อยคือบ่เคยเห็นเลากินเหล้าจักเทื่อ” (วงอะไรวะพี่ ผมยังไม่เคยเห็นแกกินเหล้าสักครั้ง) เป็นเสียงของคูเปอร์เอ่ยถามรุ่นพี่ด้วยท่าทีงง ๆ

“วงไพ่นั่นเดะ ฮ่า ๆ” ว่าจบทุกคนก็ระเบิดหัวเราะกันออกมา มีเพียงทิศเหนือที่มีท่าทียิ้ม ๆ เพียงเท่านั้น มืออรหันของวรรณภาฟาดลงกลางหลังลูกชายเฉกเช่นทุกที ก่อนจะด่าด้วยคำหยาบคายพร้อมกับเดินเข้าบ้านไป

“สูกะไปหากวนตีนเลาเนาะ”

“สีสันชีวิตน้อ”

“มื้ออื่นมึงว่างบ่ บ่าย ๆ” ณัฐภพได้เอ่ยขึ้นถามทิศเหนือที่นั่งกิบกับแกล้มอยู่ข้าง ๆ

“เป็นหยัง”

“ว่าสิให้พากูไปเอารถกับใบตาลอยู่ในเมือง”

“คือบ่ไปตอนเช้า”

“จักโมง”

“หกโมงเช้านี่แหละ”

“ไปหาพ่อมึงติเช้าปานนั้น” ณัฐภพต่อว่าเพื่อนอย่างหัวเสีย เนื่องจากเวลานี้ก็ตีสามแล้ว มีหวังไปตอนหกโมงเขาไม่ได้นอนกันพอดี

“จะได้เลยไปหาลุงบุญนำ”

“มึงคือห่วงเลาเป็นพิเศษแท้ ปกติคือจั๋งบ่ค่อยสนใจลูกน้องปานได๋” หลังจากที่ฟังเพื่อนคุยกันเงียบ ๆ นภัทรก็ได้เอ่ยขึ้นด้วยความสงสัย

“มันบ่ได้ห่วงเลาดอก ห่วงหลานสาวเลาพุ้น” เป็นเสียงของณัฐภพที่เอ่ยขึ้นอย่างรู้ทัน ลุงบุญมีทำงานอยู่ฟาร์มตั้งหลายปีคุยกันแทบจะนับประโยคได้ แต่หลัง ๆ มันกลับไม่ใช่อย่างนั้น

“มึงเว้าหยังของมึงนิ ผู้หญิงเขาสิเสียหาย”

“สิไปบ่ไป ถ้าบ่ตื่นมึงกะหาทางไปเองโลด”

“เออ ไปกะไป” สามสี่คนนั่งนั่งดื่มต่อกันสักพักก็แยกย้ายกันกลับบ้าน คูเปอร์และนภัทรแยกย้ายกลับไปนอน แต่ณัฐภพและทิศเหนือนั้นแยกย้ายกันไปอาบน้ำแต่งตัวเพื่อเดินทางเข้าไปตัวเมืองของจังหวัดในเวลาที่เช้าตรู่ พร้อมกับรถโดยสารเที่ยวแรกเลยก็ว่าได้