บทที่ 3 (2/2)

สองชายหญิงเดินตรงมาหาหญิงชราที่นั่งรอสามีอยู่หน้าห้องฉุกเฉิน พร้อมกับของกินเต็มไม้เต็มมือ

“ผลตรวจตาออกหรือยังจ๊ะยาย”

“หมอยังไม่มาบอกอะไรเลยลูก” สิ้นเสียงของผู้เป็นยาย โปรดรักพยักหน้ารับคำตอบระหว่างนั้นเธอก็หยิบขนมปังมาให้ยายกินรองท้องก่อนกินผลไม้ดองที่อาจทำให้ท้องเสีย

“ญาติคุณตาบุญมีใช่ไหมคะ?” พยาบาลสาวเดินมายังสามคนที่นั่งอยู่หน้าห้องฉุกเฉิน

“ใช่ค่ะ ผลตรวจของตาเป็นยังไงบ้างคะ?” โปรดรักลุกขึ้นเอ่ยตอบและถามอาการผู้เป็นตากับพยาบาล

“รบกวนญาติเข้าไปพบคุณหมอด้านในทีนะคะ”

“ได้ค่ะ”

“ยายรอตรงนี้กับคุณทิศเหนือนะจ๊ะ เดี๋ยวโปรดเข้าไปคุยกับหมอเอง”

“เออ ๆ” สิ้นเสียงตอบกลับของยาย เธอก็เดินตามหลังพยาบาลสาวไปพบหมอ

“อาการตาเป็นยังไงบ้างคะคุณหมอ” เมื่อเดินเข้ามาในห้องที่มีหมอกำลังดูผลตรวจจากเอกสารและหน้าจอคอมพิวเตอร์อยู่อย่างเคร่งเครียด โปรดรักไม่ลืมจะยกมือไหว้ก่อนที่จะเอ่ยถามอาการตา

“คนไข้มีภาวะเลือดจางนะครับ และจากการไปสอบถามอาการมาคนไข้บอกมีอาการปวดกระดูกด้วย”

“หมอสงสัยว่าจะเป็นมะเร็งเม็ดเลือดขาว ก่อนหน้าคนไข้มีอาการอะไรไหมครับ?”

“ก่อนหน้าคือคุณตามีอาการเหนื่อยง่ายและก็ผิวหมองคล้ำกว่าปกติค่ะ”

“มีอาการมานานหรือยังครับ แล้วคนไข้ได้ตรวจสุขภาพประจำปีล่าสุดเมื่อไหร่ครับ”

“ตาไม่ได้ตรวจสุขภาพมาหลายปีแล้วค่ะ ปกติแกไม่ได้ป่วยบ่อย”

“จากที่ฟังมา หมอรู้สึกว่าคนไข้น่าจะเป็นมะเร็งเม็ดเลือดขาวเฉียบพลันนะครับ” สิ้นประโยคที่หมอหนุ่มพูด หญิงสาวก็พยายามกลั้นน้ำตาไว้ ปลอบตัวเองว่าเป็นเพียงการวินิจฉัยความน่าจะเป็น

“จริง ๆ หมอก็ยังไม่คอนเฟิร์มนะ แต่ถ้าเป็นเรื้อรังอาการน่าจะออกเยอะกว่านี้ในก่อนหน้า ซึ่งมะเร็งชนิดนี้การเป็นเรื้อรังไม่อันตรายเท่าเฉียบพลัน” เธอพยักหน้ารับ เข้าใจถึงการที่หมอจะสื่อโดยที่ไม่สามารถห้ามน้ำตาที่ไหลออกจากดวงตาได้เลย

“ยังไงหมอจะส่งตัวคนไข้ไปที่โรงพยาบาลประจำจังหวัดภายในหนึ่งชั่วโมงนี้นะครับ รบกวนญาติเตรียมตัวด้วยนะ”

“ค่ะ ขอบคุณนะคะ” หญิงสาวยกมือไหว้หมอเพื่อเป็นการขอบคุณ ก่อนจะเดินออกไปหาผู้เป็นยายที่นั่งรออยู่

“เป็นบ้างลูก ทำไมร้องไห้ล่ะ”

“ฮึก หมอบอกว่าตาอาจจะเป็นมะเร็งเม็ดเลือดขาวเฉียบพลันจ้ะยายต้องส่งตัวตาไปโรงพยาบาลใหญ่ภายในหนึ่งชั่วโมงนี้” สิ้นเสียงเธอ หญิงวัยกลางคนก็เดินเข้ามาโอบกอดหลานสาวเพื่อปลอบใจเสียงสะอื้นของเธอทำให้ผู้เป็นยายและคนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ยายนั้นสงสารจับใจ

“ถ้าสั่นอีหล่าไปเตรียมของเตรียมเสื้อผ้าอยู่บ้าน แล้วนั่งรถโดยสารตามยายไปมื้ออื่นเด้อ”

“เดี๋ยวยายนั่งไปกับตาก่อน อีหล่าไปเตรียมของให้พร้อม” จันทร์เอ่ยขึ้นอีกหนึ่งประโยค จัดแจงหลานสาวเพราะหากขนกันไปหมดในวันนี้คงไม่สะดวก

“จ้ะ สั่นเดี๋ยวโปรดรอส่งตากับยายขึ้นรถก่อนจั๋งสิกลับ”

“อือ เซาอย่าไห้เดี๋ยวตากะหาย”

“จ้ะ” สิ้นประโยคพยาบาลก็เดินมาที่เธอเพื่อให้กรอกเอกสารเพื่อส่งตัวผู้ป่วยไปยังโรงพยาบาลใหญ่ประจำจังหวัดที่มีเครื่องมือครบครันกว่า

“เดี๋ยวป้าไปดูลุงบุญข้างในนะคะคุณเหนือ ฝากยัยโปรดด้วยนะ”

“ครับป้าจันทร์” เขาเอ่ยตอบหญิงวัยกลางคนอย่างไม่อิดออด

หญิงวัยกลางคนเดินเข้าไปห้องฉุกเฉินเพื่อดูอาการของสามี ทว่าตอนนี้สามีเธอยังสามารถโต้ตอบและพูดคุยได้ตามปกติ มีเพียงอาการอ่อนเพลียและใจสั่นเล็กน้อยจนไม่สามารถข่มตาหลับได้

“หลานเด้เฒ่า” (หลานอยู่ไหนเหรอเธอ)

“กรอกเอกสารส่งโตอยู่ข้างนอก”

“สรุปอ้ายเป็นอีหยัง” (สรุปพี่เป็นอะไร) คำถามของสามีทำเอาหญิงวัยกลางคนจุกอกอยู่ไม่น้อย แต่ก็ต้องพยายามกลั้นน้ำตาเอาไว้เพื่อไม่ให้สามีใจเสีย

“หมอบ่ทันได้บอก ต้องถ่าตรวจตอนส่งเข้าโรงบาลจังหวัด” (หมอยังไม่ได้บอก ต้องรอตรวจอีกทีตอนที่ส่งไปโรงพยาบาลประจำจังหวัด) สิ้นเสียงของจันทร์ โปรดรักกับทิศเหนือก็เดินเข้ามาพอดี

“ตาเป็นจั๋งได๋” (ตาเป็นไงบ้าง) โปรดรักได้เดินเข้ามาหาผู้เป็นตายังเตียงผู้ป่วยพร้อมกับทิศเหนือ

“ใจสั่น ๆ ละกะปวดหัว”

“อีหล่าไห้เบาะ” จังหวะที่บุญมีถามดวงตาก็เหลือบมองไปหายาย เป็นอันว่ายายส่ายหน้าเล็ก ๆ เป็นสัญญาณบอกว่าอย่าพึ่งบอกตา

“โปรดง่วงจ้ะตา” โปรดรักเอ่ยตอบบุญมีก่อนที่จะขยี้ตาไปมา ราวกับง่วงนอน

“เดี๋ยวคืนนี้ตาไปกับยายก่อนนะ เดี๋ยวโปรดเก็บของแล้วตามไปพรุ่งนี้” โปรดรักเอ่ยขึ้นมาอีกประโยค

“เออ ๆ”

“ยังไงผมก็ขอบคุณ คุณเหนือมากนะครับที่พามาส่งโรงพยาบาล”

“ไม่เป็นไรเลยครับลุงบุญ” สิ้นเสียงของทิศเหนือ เหล่าพยาบาลและบุรุษพยาบาลก็เดินมาเพื่อนำตัวตาบุญมีไปขึ้นรถหน้าห้องฉุกเฉินเพื่อส่งตัวไปยังโรงพยาบาลประจำจังหวัดที่ห่างจากโรงพยาบาลอำเภอกว่าร้อยห้าสิบกิโลเมตร

“ขับรถกลับระวังนะลูก มันดึกแล้ว” จันทร์เอ่ยบอกหลานสาวด้วยท่าทีที่เป็นห่วง

“จ้ะยาย ถ้าถึงแล้วโทรบอกโปรดหน่อยนะ”

“เออ ๆ” จันทร์เดินขึ้นรถฉุกเฉินของทางโรงพยาบาลตามไปกับสามีก่อนประตูท้ายรถจะถูกปิดลงด้วยฝีมือของพยาบาล รถฉุกเฉินค่อย ๆ แล่นออกไปจากโรงพยาบาลเรื่อย ๆ จนสุดสายตา

“ขอบคุณ คุณเหนือมากนะคะ”

“ไม่เป็นไร”

“งั้นเดี๋ยวโปรดกลับก่อนนะคะ ขอบคุณอีกครั้งนะ”

“แล้วเธอจะขับมอไซค์กลับเหรอ”

“ใช่ค่ะ”

“ให้พี่ไปส่งไหม ดึกแล้วอันตราย”

“ไม่เป็นไรค่ะ โปรดเป็นห่วงรถ”

“โอเค งั้นเธอขับนำหน้าพี่นะ เดี๋ยวพี่ขับตามไปส่ง”

“จะลำบากไปไหมคะ โปรดกลับเองได้นะ”

“ไม่เป็นไร พี่จะไปหาเพื่อนแถวบ้านเธอพอดี”

“อ๋อ ขอบคุณมากนะคะ”

“อือ” สิ้นเสียงของเขาโปรดรักก็เดินไปยังรถจักรยานยนต์สีหวานของตนก่อนจะคร่อมแล้วขับออกไปจากโรงพยาบาล โดยมีรถฟอร์จูนเนอร์สีเทาดำขับตามใกล้ ๆ ไฟจากรถเขาให้แสงสว่างข้างหน้ามากพอสมควร ทำให้เธอพออุ่นใจอยู่บ้าง ตอนแรกก็ปากเก่งอยู่ แต่พอขับรถออกจากโรงพยาบาลมาเส้นทางกลับเงียบสงัดจนดูหน้ากลัว ไฟข้างทางก็เป็นเพียงไฟสลัว ๆ ไม่มีผู้คนหรือรถคันอื่นร่วมทางแม้แต่คันเดียว เนื่องจากเวลานี้เป็นเวลาดึกมากแล้วจริง ๆ