บทที่ 5 (1/1)

รถของทิศเหนือแล่นตามถนนมาเรื่อย ๆ จนเวลาผ่านไปราวยี่สิบนาทีรถยนต์ก็เลี้ยวเข้าสู่หมู่บ้านจัดสรรแห่งหนึ่ง และขับผ่านเพียงไม่กี่หลังก็ถึงบ้านของลูกพี่ลูกน้องของณัฐภพ ที่ชื่อใบตาล ซึ่งเธอแต่งงานแล้วย้ายมาอยู่ในตัวเมืองกับสามี เมื่อรถค่อย ๆ รถยนต์ค่อย ๆ เคลื่อนตัวไปจอดบริเวณหน้าบ้านจัดสรรหลังหนึ่ง ที่มีหญิงร่างเล็กหน้าตาสะสวยอุ้มเด็กวัยจิ๋ว ออกมายืนที่หน้าบ้านเพื่อรอรับณัฐภพ ที่มาตามเอารถคืน เนื่องจากอาทิตย์ก่อนเธองอนสามีเลยเหมารถแท็กซี่กลับบ้าน แต่พอหายงอนสามีเธอไม่ว่างไปรับ ใบตาลจึงต้องยืมรถพี่ชายที่เป็นลูกพี่ลูกน้องแบบณัฐภพกลับมา และเมื่อถึงจุดหมายทิศเหนือก็ไม่ลืมที่จะหยิบมือถือออกมากดโอนเงินให้แก่น้องสาวสุดที่รักเพียงคนเดียวเขา

“พี่ลงไปเล่นกับหลานสักแป๊บได้ไหม อีกสิบห้านาทีน่าจะถึงโรงพยาบาล” หลังจากณัฐภพลงไปแล้ว ทิศเหนือก็ได้เอ่ยถามผู้ที่นั่งอยู่ด้านหลัง เพราะเกรงว่าเธอจะรอนาน

“ได้ค่ะ โปรดไม่ได้รีบเท่าไหร่ ถ้ามารถโดยสารน่าจะช้ากว่านี้” เธอเอ่ยตอบเขาพร้อมกับยิ้มบาง ๆ

“ลงไปด้วยไหม หรือรอที่รถ”

“คุณเหนือลงไปเถอะค่ะ โปรดลงไปก็ทำตัวไม่ถูก”

“งั้นเดี๋ยวพี่รีบมานะ” สิ้นเสียงของเขาเธอก็พยักหน้ารับเบา ๆ ก่อนที่เขาจะเปิดประตูรถไปทักทายใบตาล

“สวัสดีครับลุงเหนือเร็ว” เสียงหวานเอ่ยขึ้นกับลูกวัยสิบเดือนในอ้อมแขนเมื่อเห็นทิศเหนือเดินลงมาจากรถ มือหนาเอื้อมไปลูบหัวหลานชายเบา ๆ เนื่องจากนับถือกันเหมือนญาติ

“เป็นไงบ้างตาล สบายดีนะ”

“สบายดีค่ะพี่ แล้วพี่เหนือล่ะ”

“สบายดีเหมือนกันแหละ”

“บ่สบายจั๋งได๋ ผู้สาวนั่งอยู่ในรถพุ่น” สิ้นเสียงของณัฐภพ ทิศเหนือก็ใช้เท้าเตะลงบนขาล่างของเพื่อนอย่างสุดจะทน

“หลายรอบละเด้อมึง”

“ใครมาด้วยเหรอ”

“หลานสาวของลุงที่ทำงานกับพี่น่ะ แกถูกส่งตัวมาโรงพยาบาลใหญ่น้องเขาเลยตามมาดูแล”

“อ๋อ อยากเห็นหน้าจัง”

“มึงกะอย่าสิเสือกเรื่องเขาหลายตาล” ณัฐภพเอ่ยขึ้นแซวน้องสาวเมื่อเห็นว่าเธอมีท่าทีที่อยากรู้อยากเห็นเรื่องของทิศเหนือจนแทบจะเก็บอาการไม่อยู่

“เอ้า กะกูอยากฮู้แมะ”

“ขอตามไปส่งพี่เหนือที่รถได้ไหม” ใบตาลหันหน้ามาหาทิศเหนือก่อนจะเอ่ยขอร้องเขา เห็นเช่นนั้นทิศเหนือจึงไม่อยากปฏิเสธรุ่นน้องเลยพยักหน้าส่งไป ก่อนจะเดินมาขึ้นรถของตัวเองที่จอดอยู่ข้างหน้าบ้านโดยไม่ได้ดับเครื่องยนต์ไว้ และใบตาลนั้นก็เดินมาส่งเขาจริง ๆ

“เสร็จแล้วเหรอคะ?” หลังจากทิศเหนือเปิดประตูรถขึ้นมาโปรดรักก็ได้เอ่ยถามเขา ดวงตาเล็กก็เหลือบมองผู้ที่เดินมาส่งเขาที่ยืนอยู่ด้านหลัง ก่อนเธอคนนั้นจะโบกมือให้เธออย่างเป็นมิตร โปรดรักเองก็โบกมือกลับเบา ๆ พร้อมกับยิ้มจาง ๆ กลับไป

“สวัสดีคุณน้าหน่อยเร็ว” มือน้อยปุ้ม ๆ ยกขึ้นสองข้างแบบไม่ประสานกันตามประสาเด็กสิบเดือน หญิงสาวยิ้มเบา ๆ อย่างเอ็นดูหนูน้อย

“น่ารักจังค่ะ” เธอเอ่ยขึ้น พร้อมกับมองเด็กน้อยอย่างเอ็นดู

“ลงมาเล่นกับน้องไหมคะ?” ใบตาลเอ่ยเชิญชวนหญิงสาวที่นั่งอยู่บนรถอย่างเป็นมิตร

“ไม่เป็นไรดีกว่าค่ะ ขอบคุณนะคะ”

“งั้นพี่ไปนะ” ทิศเหนือเอ่ยบอกกับใบตาลที่ยืนยิ้มอยู่ข้าง ๆ รถ

“โอเคค่ะ บายบ๊ายคุณลุงกับคุณน้าเร็ว” ใบตาลเอ่ยตอบทิศเหนือก่อนจะหันมาพูดกับลูกชาย เด็กน้อยโบกไม้โบกมือพร้อมกับโยกตัวราวกับสนุก ยิ้มอย่างน่ารักน่าเอ็นดู ทั้งยังน้ำลายสีใสยังไหลออกมาจากปากของเจ้าตัวน้อยเรื่อย ๆ อีกด้วย

ทิศเหนือกดปิดกระจกพร้อมกับขับรถออกไปจากหมู่บ้านจัดสรรไปสู่ถนนเส้นหลัก หญิงสาวยังคงนั่งอยู่ด้านหลังเช่นเดิม ตอนนี้เธอรู้สึกว่ามันดูไม่ดีหรือเปล่า เหมือนเธอนั่งสบาย ๆ ให้เขาเป็นคนขับรถเหมือนคนขับรถรับจ้างอย่างไรอย่างนั้น ถ้าหากนั่งข้างหน้าก็อาจจะดูไม่ดี ตอนนี้ในหัวของเธอสับสนไปหมด

“ให้โปรดไปนั่งข้างหน้าเป็นเพื่อนไหมคะ”

“หือ? ไม่อยากนั่งข้างหลังแล้วเหรอ” เขาเอ่ยถามอย่างแปลกใจ

“กลัวคุณเหนือมองว่าโปรดทำตัวเป็นเจ้านายให้คุณเหนือขับรถให้นั่งน่ะค่ะ”

“พี่ไม่คิดแบบนั้นหรอก แต่ถ้าจะมานั่งก็ได้”

“เดี๋ยวพี่แวะปั๊มข้างหน้าก่อนเนาะ อยากเข้าห้องน้ำพอดี”

“ค่ะ”

รถยนต์คู่ใจของทิศเหนือเลี้ยวเข้าสู่ปั๊มน้ำมันขนาดใหญ่ที่มีทั้งร้านกาแฟ ร้านขายของฝาก ร้านสะดวกซื้อต่าง ๆ อย่างครบครัน

เจ้าของรถไม่ลืมที่จะแวะเติมน้ำมันไว้ก่อน แม้จะเหลือค้างถังอยู่ก็ตามจะได้ไม่ต้องแวะเติมบ่อย ๆ

“เต็มถังครับ” เขาเอ่ยบอกพนักงานที่วางที่กั้นไว้หน้ารถแล้วเดินมาหาผู้ครับเพื่อสอบถาม

“ครับ” หลังจากรับคำสั่งพนักงานเติมน้ำมันก็เดินไปทำหน้าที่ของตนเองจนเสร็จก่อนจะเดินมาเก็บเงินที่เขา

“1350 บาท ครับ” เขาหยิบการ์ดสีดำเงายื่นให้พนักงานเพื่อชำระเงิน ก่อนที่พนักงานจะเดินนำบัตรมาคืน

“ให้โปรดจ่ายไหมคะ?” โปรดรักเอ่ยถามเมื่อเขากำลังขับรถไปจอดบริเวณลานจอดรถที่ทางปั๊มน้ำมันได้จัดเตรียมไว้เพื่อรองรับลูกค้า

“หยุดเลยโปรดรัก รถพี่ พี่ควรเติมเอง” เขาเอ่ยปรามโปรดรักอย่างดุ ๆ

“จะลงไปเข้าห้องน้ำไหม” เมื่อเห็นสีหน้าของโปรดรักที่ดูจ๋อย ๆ เมื่อโดนเขาดุ เขาจึงเอ่ยถามเธออีกประโยคด้วยน้ำเสียงที่เบาลง

“ไม่เป็นไรค่ะ แต่โปรดขอไปร้านกาแฟหน่อยนะคะ”

“โอเค เดี๋ยวถ้าพี่เข้าเสร็จจะตามไป”

“ค่ะ” สิ้นเสียงของโปรดรัก ทั้งคู่ก็เดินลงจากรถ ก่อนจะแยกย้ายกันไปทำธุระของตัวเอง

“สวัสดีค่ะ รับอะไรดีคะ?” เมื่อหญิงสาวก้าวเท้าเข้ามายังร้านกาแฟพนักงานก็เอ่ยถามอย่างไพเราะ

“เอาคาปูชิโน่เย็น 1 ชาเขียวปั่น 1 หวานปกติทั้งคู่ค่ะ”

“ได้ค่ะลูกค้า ทั้งหมด 115 บาท ลูกค้าสะดวกชำระเงินแบบไหนดีคะ?”

“เป็นเงินสดค่ะ” เธอเอ่ยขึ้นพร้อมกับหยิบกระเป๋าสตางค์ออกมา ยื่นธนบัตรสีแดง 1 ใบ และสีเขียว 1 ใบ ให้กับพนักงาน ก่อนที่จะรับบัตรคิวมาเพื่อไปนั่งรอและทิศเหนือก็ได้เดินมาพอดี

“สั่งหรือยัง?”

“เรียบร้อยแล้วค่ะ ของคุณเหนือโปรดสั่งคาปูไปกินได้ใช่ไหมคะ?”

“อือพี่ชอบ เท่าไหร่เดี๋ยวพี่โอนให้” ซึ่งจริง ๆ แล้วเขากินแต่ม็อคค่า...

“ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวโปรดเลี้ยงเองเป็นคำขอบคุณที่พาโปรดมาส่ง”

“โอเค ไปหาที่นั่งรอเถอะ” สิ้นเสียงของทิศเหนือ ทั้งคู่ก็เดินไปนั่งมุมหน้าต่างเพื่อนั่งรอเครื่องดื่มที่สั่งไป

เวลาผ่านไปราว 20 นาที ทั้งคู่ก็ได้เดินทางมาถึงโรงพยาบาลประจำจังหวัดที่มีเครื่องมือครบครัน และบุคลากรทางการแพทย์มีความชำนาญการต่อการรักษาผู้ป่วย รถฟอร์จูนเนอร์สีเทาดำขับวนหาที่จอดรถตรงลานจอดรถกว่าห้านาที เนื่องจากว่าเป็นโรงพยาบาลประจำจังหวัด ทำให้ผู้ป่วยถูกส่งตัวมาจากหลายอำเภอรวมกันจึงมีผู้คนค่อนข้างมากและแออัดในพื้นที่นี้เป็นพิเศษ แม้จะไม่ได้มาตรงตามเวลาที่คาดเดาเอาไว้แต่ก็ถือว่ายังเร็วกว่านั่งรถโดยสารประจำทาง เนื่องจากวันนี้รถค่อนข้างที่จะติดกว่าปกติ