04.1

04

หมามันชอบปีนเตียง

เวลาล่วงเลยมาเกือบครึ่งค่อนคืนมาก่อนยังคงนอนตาสว่างไม่หลับไม่นอน ดวงตาคมมองฝ้าเพดานภายในห้องที่ถูกปกคลุมไปด้วยความมืดมิด คนโปรดทำงานเสร็จก็ปิดไฟนอนได้สักพักใหญ่แล้ว และดูเหมือนว่าตอนนี้เจ้าตัวก็หลับไปแล้ว

มาก่อนนอนคิดแล้วคิดอีกว่าจะทำตามที่ใจต้องการดีหรือเปล่า เกรงว่าหากทำไปแล้วไม่โดนด่าก็คงถูกถีบเหมือนกับคืนก่อน

กระนั้นร่างกายกลับเร็วกว่าคำตอบ แขนแข็งแรงข้างหนึ่งวางลงบนเตียงตามด้วยขา ก่อนจะค่อย ๆ ขยับขึ้นไปทีละนิด เหมือนลูกหมาที่โหยหาความอบอุ่น แต่ก็กลัวเจ้าของต่อว่าที่แอบขึ้นเตียงทั้งที่ไม่ได้รับอนุญาต แต่ให้ทำยังไงได้ในเมื่อหมาตัวนี้มันดื้อด้านยิ่งกว่าหมาตัวไหน ๆ ในโลกนี้ที่คนโปรดเคยเจอ

เพียงพริบตาเดียวมาก่อนก็ขึ้นมานอนบนเตียงได้สำเร็จ เตียงนอนนี่นุ่มกว่าที่นอนปิกนิกเป็นไหน ๆ

“ลงไป” เสียงหวานเข้มพูดขึ้นท่ามกลางความมืด ทำเอามาก่อนเผลอสะดุ้งตกใจ เพราะคิดว่าอีกคนหลับไปแล้ว หรือว่าเป็นเพราะเขาที่ทำให้คนโปรดตื่น

“กะ กูหนาว” ข้ออ้างสุดแสนจะเบสิกที่ละครหลังข่าวฉายออกมาให้เห็นแทบทุกเรื่อง

“ลงไป!” คนโปรดกดเสียงต่ำ ออกคำสั่งอีกครั้ง ทว่าคนดื้อด้านก็ยังคงไม่ยอมลงไป ทั้งยังแทรกตัวเข้าใต้ผ้าห่ม ทำหูทวนลมไม่สนใจที่เขาพูด

ในเมื่อไม่ยอมลงไปดี ๆ ก็ไม่จำเป็นต้องพูดซ้ำเป็นครั้งที่สาม ร่างเล็กพลิกตัวกลับมายกเท้าถีบอีกคนให้ตกเตียงโดยไม่ได้สนใจว่าจะโดนจุดไหนบนร่างกายของมาก่อน

พรึบ!

ภายในห้องสว่างขึ้นเมื่อคนโปรดเอี้ยวตัวไปเปิดไฟข้างหัวเตียง แม้ว่ามันจะไม่ได้สว่างจ้าทั่วห้องเหมือนเปิดไฟกลางห้อง แต่ก็ทำให้เขาเห็นสีหน้าเหยเกเพราะความเจ็บจากการโดนถีบของสามีได้อย่างชัดเจน

ร่างหนานอนคุดคู้มือสองข้างกุมอยู่กลางหวางขาตัวเอง ครั้งก่อนถีบเข้าที่ท้องยังพอทน ทว่าครั้งนี้โดยไข่เต็ม ๆ ต้องพอเลย

แย่แล้ว หนอนยักษ์ของเขาอาการแย่แล้ว!

จุกจนพูดอะไรไม่ออก ได้แต่มองคนบนเตียงตาเขียว รอก่อนเถอะหายจุกเมื่อไรโดนเขาเอาคืนแน่

มาก่อนฝืนความเจ็บลุกขึ้นปีนมาบนเตียงอีกครั้ง ขาเรียวยกขึ้นเตรียมใช้เท้าถีบอีกครั้ง ทว่าครั้งนี้ไม่มีทางโดดถีบซ้ำสองแน่นอน มือหนาจับข้อเท้าขาวทั้งสองข้าง ก่อนจะกางออกพร้อมกับแทรกตัวเข้าไปอยู่ระหว่างกลางขา

“ไอ้ก่อน! ปล่อยกูนะ”

“มึงทำกูเจ็บ มึงต้องรับผิดชอบ” ชายหนุ่มตอบกลับอย่างไม่ยอมความ

เห็นว่าคนโปรดตัวเล็กกว่ามาก่อนแบบนี้แต่ฤทธิ์เยอะใช้ได้ ทั้งที่ตัวผอมร่างบางแต่แรงไม่ใช่เล่น ๆ สองมือทั้งทุบทั้งตีคนบนร่างอย่างไม่เบาแรง แต่ดูเหมือนจะทำอะไรชายร่างยักษ์คนนี้ไม่ได้

มือหนาเพียงข้างเดียวจับข้อมือทั้งสองข้างตรึงไว้เหนือหัว ก่อนจะโน้มกายลงซุกไซ้ซอกคอ หอมแก้มซ้ายขวา จุ๊บปากเล็ก ๆ นั้นด้วยความมันเขี้ยว เพียงแค่อยากจะแกล้งคนโปรดเล่นก็เท่านั้น ชวนให้ได้ยินเสียงหัวเราะคิกคักเบา ๆ จากคนใต้ร่างครั้นรู้สึกจั๊กจี้เพราะตอหนวดบนหน้ามาก่อน กระนั้นก็ต้องตั้งสติทำทีเป็นขัดขืนไม่อย่างนั้นมาก่อนคงจะได้ใจไม่ยอมหยุดแกล้งกัน

“ปล่อยกูนะก่อน! กูบอกให้ปล่อยไง”

“ไม่ปล่อย มึงทำให้ลูกกูเจ็บ มึงต้องรับผิดชอบ”

“รับผิดชอบเหี้ยอะไร ปล่อยกูนะ!” คนโปรดยังคงดิ้นพล่านเพื่อให้ตัวเองหลุดออกจากพันธนาการแต่ก็ไม่เป็นผล นอกจากข้อมือที่ถูกตรึงไว้ไม่หลุดออกแล้ว ขาสองข้างก็ได้แต่กระทบกระทืบอยู่บนที่นอน เพราะติดร่างกายของมาก่อนที่แทรกอยู่ตรงกลางหว่างขา

“มึงต้องปลอบลูกกูโทษฐานที่ทำให้มันเจ็บ”

“ไอ้บ้าก่อน! ถ้ากูหลุดไปได้นะ กูจะกระทืบมึงให้เละเลย”

“เหรอครับ เละเลยเหรอที่รัก ก่อนจะกระทืบกูดิ้นให้หลุดก่อนเถอะ” มุมปากหยักยกยิ้มอย่างกวน ๆ ทำเอาคนโปรดหัวเสียไม่น้อย 

สองสายตาสบประสานกันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่มาก่อนจะปล่อยมือคนโปรดให้เป็นอิสระ พลางเลื่อนมือลงมาลูบไล้เส้นยาวประบ่าสีดำขลับของภรรยา ไล่ลงมาถึงพวงแก้มนวล

“จูบได้ไหม”

คนโปรดไม่แน่ใจว่าตอนนี้มาก่อนกำลังแกล้งกันหรือกำลังขออนุญาตเขาจริง ๆ กันแน่ ทว่าร่างกายกลับตอบสนิงเร็วกว่าความคิด มือเรียวรั้งคอสามีลงมาป้อนจูบแทนคำตอบ

ริมฝีปากทั้งสองยังคงแนบชิดกันราวกับโหยหา เสียงแลกน้ำลายเฉอะแฉะดังขึ้นแทนที่ความเงียบภายในห้อง ลิ้นเรียวทั้งสองหยอกล้อกันอย่างไม่มีใครยอมใคร ก่อนจะผละออกจากกันอย่างอ้อยอิ่ง

ดวงตาเรียวยาวจ้องลึกไปในดวงตาคมของอีกฝ่าย ตั้งแต่กลับมาเจอกันนี่คงเป็นครั้งแรกที่เราจ้องมองกันโดยที่ไม่หลบสายตา

ท้องนิ้วโป้งลูบเกลี่ยแก้มนิ่มแผ่วเบา ก่อนหน้านี้กอดรัดฟัดเหวี่ยงราวกับจะฆ่ากันให้ตาย ทว่าตอนนี้กลับมามองตากันอย่างหวานซึ้ง

“โปรด...” หากเจ้าของชื่อตั้งใจฟังให้ดีคงได้ยินว่าเสียงหัวใจของเขาดังยิ่งกว่าเสียงเรียกที่เปล่งออกมาเสียอีก “คนโปรด”

“...”

น้ำเสียงแหบเรียกชื่ออีกคนแผ่วเบา ริมฝีปากสัมผัสเฉียดกันทุกครั้งที่มาก่อนเอ่ยพูด

“ดึกแล้ว นอน--- อุบ!!”

ไม่ทันที่มาก่อนจะพูดจบก็ถูกอีกฝ่ายรั้งท้ายทอยให้ลงมาจูบกันอีกครั้ง ในเมื่อเริ่มมาขนาดนี้แล้ว จะหนีไปนอนเสียดื้อ ๆ แบบนี้ได้ยังไง

มาก่อนไม่ได้ขัดขืนแม้แต่น้อย มีแต่จูบตอบกลับไป ยิ่งคนโปรดส่งมาเท่าไรเขาก็ตอบกลับไปมากเท่านั้น

เรื่องบนเตียงระหว่างเราสองคนจะเรียกว่าช่ำชองได้หรือเปล่าเขาไม่ได้แน่ใจ แต่มาก่อนยังจำได้ทุกอย่างเกี่ยวกับคนโปรด รู้ว่าทำแบบไหนอีกคนถึงจะรู้สึกดี สัมผัสส่วนไหนที่จะทำให้ร่างกายนี้เหลวเป็นน้ำ

นิ้วเรียวเลื่อนขึ้นขยุ้มเส้นผมของคนบนร่าง สัญชาตญาณของมาก่อนรับรู้ได้ทันทีว่าตอนนี้คนรักเก่าของตนกำลังมีอารมณ์ทางเพศไม่อย่างนั้นคงไม่เป็นฝ่ายดึงเขาลงไปจูบด้วยตัวเอง

เนิ่นนานหลายนาทีที่เราสองคนจูบกัน จนมาก่อนต้องเป็นฝ่ายผละออกมาเอง เสียงหอบหายใจของคนโปรดดังขึ้น ทั้งที่รู้ว่าตัวเองแทบหายใจไม่ทันแต่กลับไม่ยอมผละออก ดื้อเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลยจริง ๆ

“อยากหรือไง?” คิ้วเข้มเลิกขึ้นเล็กน้อย

“ถ้าบอกว่าใช่.. จะทำไหม?”

คนโปรดไม่ได้คิดปิดบังความต้องการของตัวเอง ในเมื่อมาก่อนเป็นคนจุดไฟของเขาขึ้นมาก็ควรจะรับผิดชอบ ไม่อย่างนั้นคืนนี้คงนอนไม่หลับ

“ไหนบอกไม่ชอบกู”

“แค่เอากัน ต้องชอบกันด้วยหรือไง”

“ปากมึงนี่ปากเก่งขึ้นเยอะเลยนะ”

“อย่างอื่นกูก็เก่ง.. ไม่ใช่แค่ปาก”

คนบนร่างแค่นขำเบา ๆ คำพูดคำจาไม่คิดจะยอมกันเลยแม้แต่น้อย สมกับที่เป็นคนโปรดจริง ๆ

“เหรอ? กูชักจะอยากเห็นแล้วสิอย่างอื่นที่ว่าจะเก่งจริงหรือเปล่า”

ร่างเล็กรั้งตัวสามีให้พลิกตัวนอนลงไปก่อนที่จะขึ้นไปเป็นฝ่ายคร่อมอีกคนไว้แทน

แม้ว่าที่ผ่านมาตั้งแต่เลิกกันไปเขาจะห่างหายเรื่องอย่างว่าไปนานแต่ก็ใช่ว่าจะลืมไปหมดจนทำอะไรไม่เป็น ที่มาก่อนเคยสอนตอนเป็นแฟนกันเขาก็ยังจำได้ดี

“ดีว่ะ ไม่ได้เห็นมึงมุมนี้ตั้งนาน” ว่าพลางยกยิ้มมุมปากอย่างพอใจ เขาชอบเวลาที่คนโปรดขึ้นให้ที่สุด เพราะการได้นอนมองอีกฝ่ายทั้งขย่มทั้งโยกอยู่บนตัวเองมันยั่วอารมณ์เขาได้เป็นอย่างดี

“จับหน่อย”

คนอวดเก่งเริ่มออกอาการประหม่าเล็กน้อย ครั้นถูกมองด้วยสายตาลวนลามลามกของมาก่อน รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่คล้ายจะเยาะเย้ยยิ่งทำให้คนโปรดอยากเอาชนะ ทว่าลึก ๆ แอบกลัวว่าจะทำได้ไม่ดีเท่าเมื่อก่อน

แต่แล้วยังไงกันละก็แค่เอากัน ระบายความเงี่..นก็แค่นั้น

----- โปรดอย่าหย่าก่อน -----

Talk Talk

ไม่ชอบ? ไม่หึง? ไม่หวง? แบบใด? ถ้าไม่งงจะงงมาก คือคนน้องเหมือนจะขัดขืน แต่กลายเป็นสมยอม โอ๊ยยยย มันจะไอ้นั่นเด้ ปากกับใจจะตรงกันกี่โมงครับลูก